All Chapters of ชนวนรัก มาเฟียเถื่อน : Chapter 11 - Chapter 20

”คะ? แต่งตัวไปไหนคะ?“ หญิงสาวทำสีหน้าตาใสถาม อย่างไม่เข้าใจ “ฉันให้เวลาครึ่งชั่วโมง ไปอาบน้ำซะ” เสียงทุ้มสั่งแบบเผด็จการ ก่อนจะเตรียมตัวเดินไปอีกด้าน แต่เธอไม่ยอมง่ายๆ รีบวิ่งไปดักเอาไว้ก่อน เพราะตัวเองมีคำถามอยากถามเขาให้รู้เรื่อง “ดะเดี๋ยวก่อนสิคะ ฉันมีเรื่องอยากถามค่ะ“ ”มีอะไร“ เขาถามกลับเสียงห้วน “คุณเห็นโทรศัพท์ฉันไหมคะ ที่วางอยู่ข้างหัวเตียง เมื่อคืนฉันจำได้ว่าวางไว้ตรงนั้น แต่ตื่นเช้ามาฉันก็ไม่เห็นแล้วค่ะ” เธออธิบาย แววตามีความหวัง หวังว่าเขาจะเห็นมันบ้าง แต่ทันทีที่ได้ยินคำถาม ธารินทร์ก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิด ที่คนตรงหน้าดูจะให้ความสำคัญกับสิ่งของที่ไอ้หมอหน้าอ่อนนั่นมอบให้เสียเหลือเกิน “ทิ้งไปแล้ว” “อะไรนะคะ?” ใบหน้าสวยขมวดคิ้ว เธอรู้สึกไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่อีกฝ่ายพูดออกมา เขาเอาโทรศัพท์ของเธอไปทิ้งงั้นเหรอ!? นั่นมันบ้าไปแล้ว “บอกว่าทิ้งไปแล้ว” พูดจบธารินทร์ก็ไม่รอให้อีกฝ่ายถามต่อ เขาเดินหนีเข้าไปในห้องน้ำที่อยู่ติดกับห้องนั่งเล่น เพื่อชำระร่างกายตัวเองเหมือนกัน ปล่อยให้คนตัวเล็กยืนอึ้ง อ้าปากค้างกับสิ่งที่ได้ยินออกมาจากปากของเขา ก่อนอารมณ์ของเธอจะแปรเปลี่ยน

ฟ้ารดาพอได้ลองมายืนอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอึดอัดแบบนี้ก็ไม่รู้จะทำตัวยังไง หัวใจของเธอแอบหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อได้เห็นว่าคนที่เคยดูแลเธอในอดีต วันนี้กลับมีผู้หญิงคนอื่นมาอยู่ข้างเขา ทั้งๆที่เธอเพิ่งย้ายออกมาจากที่นั่นได้เพียงไม่กี่วัน “ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ“ ฟ้ารดาฝืนยิ้ม ยิ่งได้เห็นสีหน้าอันไม่แยแสเธอเลยสักนิดของธารินทร์ หญิงสาวก็ยิ่งรู้สึกเหมือนโดนความเฉยชาตบหน้าเข้าอย่างจัง “ฟ้าขอตัวก่อนนะคะ พอดีใกล้จะถึงเวลาที่จองไว้แล้ว” เมื่อรู้ว่าไม่มีเหตุผลที่จะอยู่ตรงนี้อีกต่อไป ฟ้ารดาจึงเอ่ยขอตัว เธอฝืนยิ้มส่งออกไปก่อนจะเดินหายเข้าไปในร้านอาหาร ธารินทร์เห็นแบบนั้นก็ไม่ได้อะไร เขาก้าวเท้าเดินออกมาด้วยสีหน้าราบเรียบเช่นเคย “อะอ้าวคุณ รอฉันด้วยสิ!” รินลดาที่มัวแต่ชะเง้อคอยาวมองตามฟ้ารดา รู้ตัวอีกทีร่างสูงก็เดินนำเธอไปหลายก้าวก่อนแล้ว 
_____________________________ @คอนโด รถคันหรูเคลื่อนเข้ามาจอดบริเวณลานจอดรถของคอนโดชื่อดัง สิ่งที่ฟ้ารดาเห็นคือรถตู้อีกคันหนึ่งที่จอดรออยู่ก่อนแล้ว พร้อมกับลีโอที่หญิงสาวคุ้นหน้าเป็นอย่างดียืนรออยู่ “เชิญครับ” เนวินที่เดินมาเปิดประตูให้เอ่ยบอ

”ก็หน้าที่ของฉันคือการทำอาหารให้คุณกินนี่คะ แต่ฉันฝีมือแย่มาก ก็เลยเอาทิ้งหมดเลยค่ะ!“ “........” เมื่อได้ยินทุกอย่างเต็มสองรูหู ธารินทร์ก็รู้สึกอยากจะยกมือขึ้นมาตบกบาลตัวเองฉาดใหญ่ โดยเฉพาะแววตาใสซื่อคู่นั้น ที่มองกี่ครั้งก็ยังยืนยันตามเดิมว่าคนตรงหน้าเข้าใจคำสั่งของเขาว่าอย่างนั้นจริงๆ หึ นี่เธอกำลังเล่นตลกอยู่หรือไง! มาเฟียหนุ่มเริ่มคำรามในใจ ”หน้าที่ของเธอคือขึ้นเตียงกับฉัน ไม่ใช่คนทำกับข้าว! ปึก! เสียงมือหนาทุบไปยังตู้เย็นด้วยความรู้สึกที่เริ่มโมโหนิดๆ เมื่ออีกคนไม่ยอมทำตามคำสั่ง เขาใช้สองมือยันตู้เย็นเอาไว้ทั้งสองข้าง ทำให้ร่างบางที่ยืนอยู่ตรงกลางตอนนี้เริ่มรู้สึกกลัวคนตรงหน้าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เพราะสายตาของธารินทร์ตอนนี้ มันเหมือนจะกลืนกินเธอไปทั้งตัว “วะวว่าไงนะคะ” เธอเอ่ยถามถามทวนด้วยแววตาสั่นไหว ทุกครั้งที่เห็นหน้าเขา ความใกล้ก็ยิ่งมากขึ้น “รินลดา.....ความทรงจำของเธอหายไป แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องบนเตียงเลยจริงไหม“ ธารินทร์เอื้อมมือข้างหนึ่งไปหาหญิงสาว เขาใช้นิ้วแกร่งลูบไล้ไปทั่วคางมน สร้างความรู้สึกตื่นตระหนกให้รินลดาอย่างหาที่เป

@ห้างสรรพสินค้า “ว้าว สวยจัง” คนตัวเล็กเดินเข้าไปในร้านกระเป๋า โดยมีเนวินยืนตามประกบอยู่ห่างๆ ไม่ใกล้เกินไป แต่ก็ไม่ไกลจากระยะสายตามากจนเกินไป “อุ๊ย แต่แพงอะ ใครจะไปมีเงินซื้อ” รินลดาวางกระเป๋าใบนั้นลงไว้ตามเดิม สีหน้าของเธอดูเสียดายเล็กน้อยที่ราคาของมันแพงหูฉี่ จนเธอไม่อาจซื้อได้ แต่จะว่าไป ตอนนี้เธอก็ไม่มีเงินสักบาทพอที่จะซื้อมันนี่นา วันนี้ก็แค่อยากมาเดินเล่นให้หายเบื่อเท่านั้นแหละ ”ไม่ซื้อเหรอครับ?“ เนวินเดินเข้ามาถาม เมื่อเห็นคนตัวเล็กเดินออกมาจากร้านแล้ว ”ไม่ล่ะ ฉันไม่มีเงินนี่“ ทันทีที่หญิงสาวพูดจบ บัตรเครดิตแบล็คการ์ดใบวาววับก็ถูกยื่นมาตรงหน้าของเธอ ทำเอาดวงตากลมโตลุกวาว กิเลสตัณหาสั่นพรึ่บขึ้นในทันทีทันใด ”วงเงินหกล้านของคุณอยู่ในนี้ครับ“ มือเล็กเอื้อมไปหยิบบัตรเครดิตใบแรกในชีวิตของตัวเองมาไว้ในมือ อย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา เธอเกือบลืมเรื่องเงินนี่ไปแล้ว! นี่ก็เท่ากับว่าเธอเพิ่งเดบิวต์การเป็นเศรษฐีคนใหม่ไปหมาดๆสินะ! กรี๊ดดด~ หกล้านของฉัน! รินลดากรีดร้องอยู่ในใจ มือสั่นเทาเล็กน้อยทันทีที่ได้จับสิ่งของที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตแบบนั้น “คุณธามบอกว่าใช้ได้ตามสะด

"สะสวัสดีค่ะ แหะๆ สบายดีไหมคะ“ รินลดาส่งยิ้มแห้งๆ ถามร่างสูงออกไป เธอพยายามทำใจดีสู้เสือ เพราะสีหน้าเข้มขรึมของเขาทำเอาเธอทำตัวไม่ถูก แม้ธารินทร์จะมีสีหน้าไร้ความรู้สึกแบบนี้อยู่แล้ว แต่วันนี้รังศีที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา มันดูคุกครุ่นมากกว่าทุกครั้งที่เธอเคยเจอ “ตามฉันมา” ใบหน้าสวยค่อยๆหุบยิ้มลง ทันทีที่เห็นว่าร่างสูงไม่ได้สนใจคำถามของเธอเลยแม้แต่น้อย หนำซ้ำเขายังสั่งเธอพร้อมกับเดินหนีไปโน่นแล้วอีก “เหอะ! คิดว่าอยากคุยด้วยนักหรือไง” หญิงสาวตะโกนเบาๆตามหลังไป แม้เจ้าตัวจะไม่ได้ยิน แต่ลีโอกับเนวินที่ยืนอยู่ด้านหลังได้ยินทุกอย่างทั้งหมด บอดี้การ์ดทั้งสองหันไปมองหน้ากันด้วยสีหน้าตกใจเล็กน้อยที่รินลดาดูเหมือนจะกล้าต่อปากต่อคำกับธารินทร์มากกว่าผู้หญิงคนก่อนๆที่พวกเขาเคยเห็น “ผู้หญิงคนนี้แปลกดีนะ ต่างจากทุกคนที่คุณธามเคยอยู่ด้วยเลย“ เนวินพูดขึ้น ”อืม ฉันก็ว่างั้น แต่ไม่แน่.....คนนี้อาจจะเอาเจ้านายอยู่หมัดก็ได้“ ลีโอไหวไหล่ คำพูดนั้นเขาไม่ได้จริงจัง แค่พูดเล่นๆ เพราะตั้งแต่อยู่กับธานินทร์มา เขายังไม่เคยเห็นเจ้านายจะจริงจังกับใคร เพราะฉนั้นการที่ใครสักคนจะครองใจของมาเฟียเย็นชาค