All Chapters of ชนวนรัก มาเฟียเถื่อน : Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 10. ฉันยกให้ NC+ ตึก ตึก เสียงเท้าหนาเดินออกมาจากห้องนอน ลีโอได้ยินแบบนั้นก็รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ สายตาของบอดี้การ์ดหนุ่มผงะไปเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าผู้หญิงที่เขาเพิ่งส่งเข้าไปหาเจ้านายในห้องเมื่อกี้ เดินตามธารินทร์ออกมา เขาเดาออกตั้งแต่แรก ว่าภายในห้องนั้นยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ฉันบอกว่าต้องการผู้หญิง” ธารินทร์โพล่งคำแรกออกมา สองแขนแกร่งเท้าเอวเอาไว้แน่น ด้วยอารมณ์ที่ไม่พอใจนักเขาต้องการปลดปล่อยความเครียด แต่ลูกน้องกลับหาเด็กสาวที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะมาให้เขา ถึงเธอจะอายุสิบแปดแล้ว แต่สำหรับธารินทร์ มันน้อยเกินไปและดูจากท่าทาง เธอไม่ได้ประสีประสาเรื่องอย่างว่าขนาดนั้น“ครับ ผมก็....“”ไม่ใช่เด็ก“ ”ครับ?“ ลีโอแสดงสีหน้ามึนงงออกมา ”เด็กคนนี้เพิ่งอายุสิบแปด ฉันเคยบอกไปแล้วว่าขอคนเป็นงาน“ “แล้วนี่ไปเอาใครมา” ถ้อยคำที่เต็มไปด้วยการตำหนิ ทำให้ลีโอได้แต่ก้มหน้ายอมรับความผิด มันผิดที่เขาเองไม่เช็คให้ดี แต่ทางนั้นบอกมาว่าผู้หญิงคนนี้อายุยี่สิบแล้ว เพราะงั้นเขาถึงได้เลือกเธอ เพราะทางนั้นดันเด็กคนนี้ให้เขาเลือกสุดๆ”ขอโทษครับนาย เป็นความผิดพลาดของผมเองที่ไม่รอบคอบ” “เดี๋ยวผมเรียกคน

ตอนที่ 12. นางบำเรอคนใหม่ เช้าวันต่อมา “เรียกผู้หญิงมาให้ฉัน” เสียงทุ้มเอ่ยบอกลูกน้องออกไป ลีโอที่ยืนก้มหนาหงุด รู้สึกลังเลอยู่ในใจว่าเขาควรจะพูดสิ่งที่ตัวเองคิดออกไปไหม หลายวันมานี้เจ้านายของเขาได้กลับมาเป็นคนเดิมในอดีตคนที่สั่งให้เขาเรียกหาผู้หญิงมาให้ทั้งเช้า กลางวัน เย็น ทำให้ชีวิตของลีโอวุ่นวายขึ้นมากเป็นกอง ถึงจะไม่มีสิทธิ์ชี้แนะชีวิตของเจ้านาย แต่ลีโอก็ไม่ชอบเลย ที่อีกฝ่ายเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับเรื่องผู้หญิงเพราะลีโอรู้ว่าแท้จริงแล้ว ธารินทร์เองก็ใช่ว่าไม่รู้สึกอะไร ที่จู่ๆฟ้ารดาก็ขอยกเลิกสัญญาฟ้าผ่าแบบนั้น ไอ้อาการที่เจ้านายของเขาเรียกผู้หญิงมาบริการไม่ซ้ำหน้าแบบนี้น่ะ มันจะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อ เจ้านายของเขามีอะไรให้คิดมากในใจนั่นแหละ “นายครับ วันนี้คุณฟ้าเก็บของออกไปเรียบร้อยแล้วนะครับ“ ”.......“ มือหนาที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบแก้วกาแฟหยุดชะงักสายตานิ่งไปชั่วครู่ เมื่อได้ยินชื่อของผู้หญิงที่ตัวเองพยายามไม่นึกถึงตลอดระยะเวลาหลายวันที่ผ่านมา ก่อนจะหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาดื่มตามเดิม ราวกับว่าไม่ได้สนใจสิ่งที่ลุกน้องพร่ำบอกเลยสักนิด“ตารางงานวันนี้มีอะไรบ้าง“ เขาถามเปลี่ยนเรื่อง”มีนั

ตอนที่ 14. ทางเลือกเดียวของคุณ "ขอโทษนะคะ แต่ฉันไม่ได้ขายตัว!“ ร่างสวยลุกขึ้นยืนพร้อมกับตะโกนบอกคนตรงหน้าออกไป ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ สิ่งที่เขาเขียนมา มันไม่ต่างอะไรจากการขอให้เธอใช้ตัวเองเพื่อทำให้เจ้านายของเขามีความสุขเลยสักนิด เธอก็แค่อยากให้เขาช่วยพาเธอออกจากโรงพยาบาล ไม่ได้ต้องการให้อีกฝ่ายมอบเงินทองมากมายให้เธอสักหน่อย”ใจเย็นๆก่อนครับ ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น“ ”นั่งลงก่อนนะ“ ลีโอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงสุภาพเขาคิดเอาไว้อยู่แล้ว ว่าเหตุการณ์แบบนี้จะต้องเกิดขึ้น ซึ่งดูเหมือนคำพูดหวานหูจะช่วยให้หญิงสาวมีสติมากขึ้น “ผมแค่เสนอทางเลือกให้คุณครับ อย่างที่คุณธามเคยบอก เราไม่สามารถช่วยคุณฟรีๆได้” “ตะแต่......คุณไม่มีงานอื่น ให้ฉันช่วยแล้วเหรอคะ” เธอเม้มปากถามอย่างหนักใจ เธอเป็นคนขอให้เขาช่วยเอง เพราะฉนั้นคงโทษใครไม่ได้สินะ “คุณรู้ไหมครับว่าพวกผมทำงานอะไร” ได้ยินคำถามนั้นหญิงสาวก็นิ่งสนิท เพราะเธอไม่รู้ ท่าทางที่ดูน่าเกรงขามของพวกเขา ทำให้หญิงสาวฉุกคิดว่าบางครั้งคนพวกนี้อาจจะทำงานที่เกี่ยวกับอะไรเสี่ยงๆ หรืออะไรที่เป็นทางการมากๆ หรือไม่....พวกเขาอาจจะทำงานอะไรที่เหนือควา

ตอนที่ 16. อยากเช็คของใหม่ @คอนโด ”ฮึ่ม~ ฮะฮึ่ม ฮื้ม“ เสียงลำคอเล็กเปล่งทำนองร้องเพลงออกมา อย่างอารมณ์ดีหลังจากอาบน้ำแช่ตัวเสร็จ นี่คือความรู้สึกที่วิเศษที่สุดสำหรับหญิงสาวหลังจากที่อดทนใช้ชีวิตอยู่ในโรงพยาบาลมาหลายวัน ในฃที่สุดวันนี้เธอก็ได้ใช้ชีวิตอิสระ ไม่ต้องรีบอาบน้ำ ไม่ต้องรีบทานข้าว ความรู้สึกแบบนี้สิที่เธอโหยหา ไม่ต้องมีพยาบาลชุดขาวมาคอยตามเช็คทุกวี่ทุกวัน จ๊อก~เสียงเล็กร้องประท้วงออกมา เมื่อถึงเวลาทานอาหาร คนตัวเล็กจึงไม่รอช้าที่จะเดินสาวเท้ายาวๆไปยังห้องครัว ก่อนจะเปิดตู้เย็นออกมาดูว่ามีอะไรที่พอทำให้เธอประทังชีวิตให้ผ่านคืนนี้ไปได้บ้าง แต่เมื่อเปิดออกมา ดวงตากลมโตกลับต้องลุกวาวไปกับวัตถุดิบทั้งหลายที่ถูกซื้อแช่เอาไว้อัดแน่นเต็มตู้เย็นไปหมด “รอดตายแล้วเรา” ปากเล็กยิ้มกว้างออกมาอย่างดีใจ กว่าจะรื้อค้นดูของด้านในว่ามีอะไรบ้าง “เนื้อวากิวงั้นเหรอ”“คงแพงสุดๆไปเลยสินะ” คิดได้แบบนั้นคนตัวเล็กก็ยิ้มกริ่ม เนื้อที่เธอเคยกินอย่างแพงที่สุดจากโรงพยาบาลก็คงจะเป็นพะโล้หมูสามชั้นวิญญาณหมูน่ะสิ นี่แหละ จัดไป!มือบางตัดสินใจหยิบถุงเนื้อออกมาอย่างอารมณ์ดี เธอเคยเห็นวิธีทำอาหารผ่า

ตอนที่ 18. รินลดา ”คะ? แต่งตัวไปไหนคะ?“ หญิงสาวทำสีหน้าตาใสถาม อย่างไม่เข้าใจ “ฉันให้เวลาครึ่งชั่วโมง ไปอาบน้ำซะ” เสียงทุ้มสั่งแบบเผด็จการ ก่อนจะเตรียมตัวเดินไปอีกด้าน แต่เธอไม่ยอมง่ายๆ รีบวิ่งไปดักเอาไว้ก่อน เพราะตัวเองมีคำถามอยากถามเขาให้รู้เรื่อง “ดะเดี๋ยวก่อนสิคะ ฉันมีเรื่องอยากถามค่ะ“ ”มีอะไร“ เขาถามกลับเสียงห้วน “คุณเห็นโทรศัพท์ฉันไหมคะ ที่วางอยู่ข้างหัวเตียง เมื่อคืนฉันจำได้ว่าวางไว้ตรงนั้น แต่ตื่นเช้ามาฉันก็ไม่เห็นแล้วค่ะ” เธออธิบาย แววตามีความหวัง หวังว่าเขาจะเห็นมันบ้าง แต่ทันทีที่ได้ยินคำถาม ธารินทร์ก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิด ที่คนตรงหน้าดูจะให้ความสำคัญกับสิ่งของที่ไอ้หมอหน้าอ่อนนั่นมอบให้เสียเหลือเกิน “ทิ้งไปแล้ว” “อะไรนะคะ?” ใบหน้าสวยขมวดคิ้วเธอรู้สึกไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่อีกฝ่ายพูดออกมา เขาเอาโทรศัพท์ของเธอไปทิ้งงั้นเหรอ!? นั่นมันบ้าไปแล้ว“บอกว่าทิ้งไปแล้ว” พูดจบธารินทร์ก็ไม่รอให้อีกฝ่ายถามต่อ เขาเดินหนีเข้าไปในห้องน้ำที่อยู่ติดกับห้องนั่งเล่น เพื่อชำระร่างกายตัวเองเหมือนกัน ปล่อยให้คนตัวเล็กยืนอึ้ง อ้าปากค้างกับสิ่งที่ได้ยินออกมาจากปากของเขา ก่อนอารมณ์ของเธอจะแ