ชนวนรัก มาเฟียเถื่อน

บทนำ : อย่ามาท้าทายฉัน

@คอนโดมิเนียมสุดหรู

”เปิดประตู! รินลดา!“

เสียงทุ้มคำรามดังก้องไปทั่วห้องนั่งเล่นที่ถูกตกแต่งไปด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพงสีเหลืองทองอร่าม ใบหน้าหล่อของมาเฟียหนุ่มร้อนรุ่มไปด้วยแรงโทสะ ไม่เพียงแต่เลือดในกายที่รู้สึกเดือดพล่าน แต่สองมือหนายังคงเคาะประตูเรียกคนด้านในไม่หยุด ด้วยอารมณ์ที่คละคลุ้งปนหงุดหงิดอยู่ในใจ

“รินลดา....เธอจะเปิดดีๆหรือจะให้ฉันพังมันเข้าไป!?”

เขากล่าวประโยคนั้นออกไปอย่างใกล้จะหมดความอดทน นี่ก็เกือบสิบนาทีแล้ว ที่นางบำเรอของเขาขังตัวเองอยู่ด้านใน

คิดหรือไงว่าจะหนีเขาพ้น นี่มันบ้านของเขา ห้องของเขา ถ้าเธอปล่อยให้เขาพังมันเข้าไปจริงๆเมื่อไหร่ เห็นทีคืนนี้เขาคงได้ฉีกร่างของเธอออกเป็นชิ้นๆแน่

ด้านใน

“อึก”

เจ้าของชื่อรินลดากลืนน้ำลายลงคอด้วยความรู้สึกกล้าๆกลัวๆ แม้จะพยายามทำเป็นใจดีสู้เสือ แต่อีกใจหนึ่งของหญิงสาวกลับรู้สึกว่า การที่เธอทำแบบนี้มันอาจจะไม่มีอะไรดีขึ้นเลย

มือเล็กบีบเข้าหากันแน่นอย่างชั่งใจ เธออาศัยอยู่กับธารินทร์มานานนับสามเดือนแล้ว แม้จะรู้สึกขอบคุณที่วันนั้นเขาเลือกช่วยเหลือเธอ แต่ตอนนี้....รินลดากลับเริ่มรู้สึกไม่แน่ใจแล้วว่าความช่วยเหลือของเขาในวันนั้น จะทำให้เธอมีความสุขได้จริงๆหรือ

ผู้หญิงที่ไร้ที่พึ่งอย่างเธอ....จะเป็นอิสระจากเขาได้จริงงั้นเหรอ

ปึง! ปึง! ปึง!

เสียงเคาะประตูยังคงดังสนั่นไม่หยุด หัวใจดวงเล็กยิ่งสั่นไหวมากขึ้น เธอไม่อยากเผชิญหน้ากับธารินทร์ในตอนนี้เลยจริงๆ อารมณ์ร้อนของเขา ไม่รู้ว่าเธอจะต้องเจอกับอะไรบ้าง

”.....งะเงียบไปแล้ว“

ความรู้สึกโล่งใจถาโถมขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อจู่ๆเสียงเรียกอันแสนน่ากลัวในสายตาเธอก็ดับสนิทไป เท้าเล็กของคนที่ยืนตัวสั่นอยู่เมื่อครู่ ค่อยๆเดินย่องไปใกล้ประตูห้องนอนเพื่อเงียหูฟัง

เสียงข้างนอกเงียบสนิท....

ฟู่ว~

หรือว่าเขาจะถอดใจไปแล้ว?

“ก็ดีเหมือนกัน” เธอบ่นพึมพัมกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะสาวเท้าเตรียมกลับไปยังที่นอน

ราวกับว่าพายุทุกอย่างที่ตัวเองพบเจอในวันนี้ ได้ผ่านพ้นไปแล้ว แต่ทว่า.....

แกร็ก~ แกร๊ก~

“!!!”

เสียงไขกุญแจดังขึ้นสองครั้ง ก่อนประตูบานใหญ่จะถูกเปิดออก พร้อมกับสีหน้าเคร่งขรึมแลดูหน้ากลัวของธารินทร์โผล่เข้ามา ทำเอารินลดาหน้าเหว๋อ แทบขาดสติ

“คะคุณธาม!”

หัวใจดวงเล็กร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม สองเท้าเล็กก้าวถอยหลังหนีโดยอัตโนมัติ เมื่อโดนกายแกร่งย่างสามขุมเข้ามาหา โดยไม่ยอมรอแม้แต่วินาทีเดียว

“คิดว่าจะหนีฉันไปได้ตลอดไปหรือไงฮะ!?” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเดือดพลั่ก

เธอรู้ตัวไหมว่าความดื้อด้านของเธอนั้นทำให้เขาหงุดหงิดแค่ไหน

“ยะอย่าก้าวเข้ามานะคะ” เธอหลบสายตา เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้

ธารินทร์ชะงักไปชั่วครู่ นี่เป็นครั้งแรกที่รินลดามีท่าทีขัดขืนเขา นับตั้งแต่เขารับเธอมาอยู่ด้วย หญิงสาวแทบจะไม่เคยปฏิเสธอะไรเขาเลย

หรือเป็นเพราะ....ไอ้หมอนั่น!?

“ไปคุยกับมันอิท่าไหนล่ะ กลับมาถึงได้มีท่าทีกับฉันแบบนี้“ เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันเล็กน้อย

รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นไอ้โง่ ที่ถูกผู้หญิงของตัวเองสวมเขาก็ไม่ปาน ฝ่ายร่างบางได้ยินแบบนั้นก็เม้มปากแน่น เขามันร้ายกาจมากกว่าที่เธอคิดเอาไว้หลายเท่า

เธอรักเขา....เพราะเขาคือทุกอย่างของเธอ หลังจากชีวิตของเธอไม่เหลืออะไร แต่ทุกสิ่งที่ธารินทร์ทำให้เธอ มันก็เป็นแค่ของหลอกลวง เขาเห็นเธอเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในเกมส์การแก้แค้นของครอบครัวของเขาก็เท่านั้น!

“ก็หลายท่าอยู่นะคะ“ รินลดาเผลอตอบกลับด้วยความปากไว

ยิ่งนึกถึงเรื่องวันนี้ที่เธอได้รับรู้จากหมอชวินทร์ รินลดาก็ยิ่งรู้สึกเจ็บใจกับสิ่งที่ธารินทร์ทำกับเธอ และอีกอย่าง....ดูเหมือนความทรงจำบางส่วนของเธอจะกลับมาแล้วด้วย

เธอไม่ใช่รินลดาของเขาอีกต่อไปแล้ว เธอจำได้แล้วว่าตัวเองเป็นใครและนั่น ทำให้หญิงสาวปะติดปะต่อเรื่องราวที่เกิดขึ้นในตอนนี้ได้เป็นอย่างดี

เธอคือเมษิกา เดชดำรง ผู้หญิงที่เป็นน้องสาวต่างแม่ของคนที่เขากำลังจะแต่งงานด้วยในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้ายังไงล่ะ!

“รินลดา!”

หมับ!

เมื่อได้ยินคำตอบที่ไม่คาดคิด ธารินทร์ก็ยิ่งคลั่ง ที่ผ่านมาหญิงสาวไม่เคยปีกล้าขาแข็งใส่เขาอย่างนี้เขาไม่รู้ว่าไอ้หมอคนนั้นไปพูดอะไรกับเธอกันแน่! ทำไมกลับมาถึงได้มีท่าทางที่เปลี่ยนไปราวกับเป็นผู้หญิงอีกคนที่เขาไม่สามารถควบคุมได้อีกต่อไป

“ปล่อยฉันนะคะ!” เธอบอกเสียงกร้าว พยายามเรียกความมั่นใจของตัวเองออกมา

มือหนาที่บีบมือเล็กเอาไว้ก็ยิ่งออกแรงบีบมากขึ้น ยิ่งเธอทำสีหน้าท้าทาย เขาก็ยิ่งอยากเอาชนะ!

เขาเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเธอจะเก่งไปได้อีกนานแค่ไหน!

“ปล่อยไหนดีล่ะ? ข้างในตัวเธอดีไหม เธอไม่ชอบให้ฉันปล่อยใส่หน้านี่ จริงไหม?”

ถ้อยคำหยาบโลนที่เปล่งออกมายิ่งทำให้หญิงสาวรู้สึกสะอิดสะเอียน ถ้าเป็นก่อนหน้านี้เธอคงหลงระเริงไปกับคำพูดระคายหูพวกนั้นและพร้อมยอมพร้อมพลีกายให้อีกคนตลอด ในฐานะนางบำเรอของเขาที่หวังว่าสักวันหนึ่งเขาจะมอบความรักที่เธอต้องการให้ได้จริงๆ

”ทุเรศ! คนอย่างคุณมันก็คิดได้แค่ไอ้เรื่องใต้ระหว่างขาเท่านั้นแหละ! อ๊ะ!!“

หมับ!

”ลองด่าฉันอีกคำสิรินลดา.....ฉันจะแสดงให้เธอเห็นว่าคนอย่างฉันมันทุเรศได้มากกว่าที่เธอคิด!“

มือหนาบีบคางมนเอาไว้แน่นอย่างต้องการสั่งสอนหญิงสาว ว่าอย่ามากล้าลองดีต่อกรณ์กับเขา ใบหน้าสวยเริ่มบิดเบี้ยวไปตามความเจ็บ หัวใจเต้นถี่แรงขึ้นเรื่อยๆ ทั้งเจ็บและกลัว

ดวงตาคมจ้องเธอไม่กระพริบ น้ำตาเม็ดเล็กเริ่มซึมออกมาเพราะความเจ็บลามไปทั่วทั้งหน้า

พรึ่บ!

สุดท้ายธารินทร์ก็ตัดสินใจปล่อย นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกโมโหจัดขนาดนี้ ยิ่งมองเห็นรอยแดงบนแก้มนิ่มของเธอที่เกิดจากแรงกดของเขา ความหงุดหงิดก็ยิ่งเพิ่มทวีคูณ

“ฉันเกลียดคุณ! ฉันขอลาออกจากไอ้ตำแหน่งนางบำเรอบ้าๆนี่!” เธอเอ่ยปากบอกออกไปอย่างสุดจะทน

น้ำตาเม็ดโตจวนจะไหลอยู่ร่อมร่อ เขาทำร้ายร่างกายและจิตใจของเธอ จนไม่มีเหตุผลที่ทำให้รินลดาจำต้องทนอยู่กับเขาอีกต่อไปแล้ว

”หึ เกลียดฉันงั้นสิ?“

”ลืมไปแล้วเหรอว่าใครเป็นคนช่วยเหลือผู้หญิงความจำเสื่อมอย่างเธอ?“

”ถ้าไม่ได้ฉันช่วยในวันนั้น เธอคิดว่าวันนี้ชีวิตของเธอจะเป็นยังไงรินลดา“

”มีสมองก็คิดบ้างสิ จะมีงานอะไรที่ง่ายกว่าการนอนแหกขาให้ฉันเอา?“

”อ้อ หรือว่าวันนี้เธอไปแหกขาให้หมอหน้าใสนั่นมาล่ะ? ถึงได้เกิดอาการปีกกล้าขาแข็งกับฉันขนาดนี้“

ถ้อยคำเย้ยหยันถากถางที่ออกมาจากปากของมาเฟียหนุ่มทำเอารินลดาโกรธจัดจนตัวสั่น เธอตกลงมาอยู่กับเขาก็เพราะว่าตอนนั้นเธอไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้ จะเลวได้ถึงขนาดนี้

เพี๊ยะ!

เสียงฝ่ามือทั้งห้าฟาดลงไปบนแก้มสากดังสนั่น เธอตัดสินใจตบคนตรงหน้าไปสุดแรงที่มี ธารินทร์ชะงักนิ่ง เขามิอาจอธิบายได้เลยว่าตอนนี้พายุในใจกำลังสร้างนรกขุมไหนเอาไว้รอเธออยู่

เขาพ่นคำพูดออกมาแทงใจของเธอ ตบครั้งเดียวแค่นั้นมันยังน้อยเกินไปด้วยซ้ำ!

“คนอย่างคุณไม่สมควรได้รับความรักจากใคร ฉันไม่แปลกใจเลยที่แม่เลี้ยงของคุณจะเกลียดคุณได้ขนาดนี้ โรงพยาบาลนั่น มันไม่เหมาะที่จะตกไปเป็นของคุณเลยสักนิด“

ฟึ่บ!!

มือหนาคว้าลงไปบนคอเล็กอย่างฉับไวหลังจากได้ยินคำพูดกระตุ้นโทสะอย่างเป็นที่สุด โดยเฉพาะเรื่องแม่เลี้ยงของเขา ที่กำลังมีประเด็นกับเขาอยู่ในตอนนี้

”อะแค่กๆ ปะปล่อยฉัน อึก“ รินลดาเอ่ยออกมาอย่างหน้าสงสาร

สองมือเล็กพยายามแยกมือออกเขาออกจากคอของตัวเอง แต่ดูเหมือนจะไม่สำเร็จ แรงของเธอหรือจะสู้เขาได้

”อย่ามาปากดีในสิ่งที่ตัวเองไม่รู้ คิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงได้กล้ามาลองดีกับฉัน!!“

แคว่ก~

”กรี๊ดดดด“

ทันทีที่ชุดเดรสบางๆถูกกระชากออกจนหลุดคามือด้วยแรงของโทสะ รินลดาก็กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ร่างเล็กถูกผลักลงบนเตียงอย่างรวดเร็วจนตั้งหลักไม่ทัน

ใบหน้าของธารินทร์เต็มไปด้วยความนิ่งเรียบ ความโกรธที่ถูกกดเอาไว้ในนั้นกำลังจะถูกระบายออกมาบนเตียงแห่งนี้ด้วยเซ็กส์อันแสนป่าเถื่อนของเขา

เขาจะสอนให้เธอหลาบจำ! ว่าอย่าได้บังอาจมาท้าทายเขา!

ฟึ่บ!

”อะอ๊ะ ปล่อยฉันนะ ไอ้คนบ้า!“

มือเล็กถูกมัดเอาไว้ด้วยเข็มขัดหนังราคาแพง แม้จะนอนดีดดิ้นอย่างสุดกำลัง แต่ก็ไม่อาจต้านทานแรงช้างของเขาได้เลย

ดูเหมือนคืนนี้.....รินลดาจะถูกสั่งสอนซ้ำๆ จากคนที่เธอเคยรัก โดยที่เธอ ไม่อาจต่อต้านอะไรได้เลย