《HOLD ME TIGHT, SIR SEBASTIAN (SSPG)》全部章節：第 81 章 - 第 90 章

Quinn Scarlett Laurent’s POV Nakarating kami sa principal’s office, at pagpasok pa lang ay napansin ko na agad ang ilang guro na naroon na. May ilan ding pre-service teachers na kagaya ko, tahimik na nakaupo at naghihintay magsimula ang meeting.Isa-isang nagsidatingan ang iba pang teachers, karamihan ay may dalang papel o laptop. May mga nag-uusap sa gilid, may mga diretsong nauupo. Sa unahan, naka-set na ang projector—handa na para sa discussion tungkol sa Science Fair.Umupo ako sa isa sa mga upuan—hindi masyadong likod, pero hindi rin sa harap.Pinilit kong mag-focus, pero ramdam ko pa rin yung bigat ng katawan ko. Yung bahagyang hilo na kanina ko pa binabalewala, parang unti-unting lumalakas.Maya-maya, may umupo sa tabi ko, nakita ko si Sir Sebastian na seryoso ang muka.Diretso lang ang tingin niya sa unahan, parang wala lang. Inilapag niya ang mga hawak niyang papel sa mesa, maayos at walang emosyon.Napakunot-noo ako.Coordinator siya ng Science… dapat nasa unahan siya.Napa

Third Person’s POVMahina lamang ang tunog ng aircon at ang paminsan-minsang paggalaw ng IV line na nakakabit kay Scarlett. Nakaupo si Sebastian sa gilid ng kama, bahagyang nakasandal ang siko sa tuhod habang nakatingin sa kanya.Kanina pa siya ganyan.Hindi umaalis, magdidilim na rin at hindi pa rin siya nagigising.Paminsan-minsan, inaayos niya ang kumot ni Scarlett o kaya ay sinusulyapan ang monitor, pero bukod doon—nakatitig lang siya.Ilang sandali pa ang lumipas bago bahagyang gumalaw si Scarlett.Napansin agad ito ni Sebastian kaya agad siyang lumapit dito. “Scarlett…” mahina niyang tawag.Dahan-dahang nagmulat ng mata si Scarlett. Ilang segundo rin bago siya tuluyang naka-focus, tila inaayos pa ang paningin.“Sir…” med'yo paos na sabi nito. Bahagyang napahinga si Sebastian.“You’re awake,” sagot niya, mas mababa ang boses kaysa dati.Sinubukan ni Scarlett na bumangon, pero agad siyang napahinto nang maramdaman ang bigat ng katawan niya.“Hey,” agad na sabi ni Sebastian, saba

Quinn Scarlett Laurent's POVIniwan ko na sila mama sa sala, nagbihis muna ako at nagtungo sa kusina upang mag-handa sa hapagkainan."Ma, nasaan si bunso?" tanong ko habang nasa kusina ako."Nasa tita mo, hiniram ng pinsan mo," sagot niya sa akin, "Si Kisses nasa k'warto ko, buksan mo nga at baka gustong lumabas."Napahinga na lang ako ng malalim at nagtungo sa kwarto ni mama, madalas niya talagang ilagay dito si Kisses dahil naka-aircon at gustong gusto raw ito ng aking aso. Pagbukas ko pa lang ng pinto ay sumalubong na sa akin ang malamig na singaw ng aircon, at ang maliit kong aso na hindi magkaintindihan ang pagpayapay ng buntot. Nilagpasan ako nito pagkatapos niyang sumalubong sa akin, hindi ko na sinundan pa dahil alam kung pupunta ito kay mama sa sala. Muli na akong nag umpisang mag sandok ng kanin at ulam na ilalagay sa lamesa nang maramdaman ko ang isang presensya sa aking likuran. Paglingon ko, nakita ko roon si Sebastian. Nakangiti siya sa akin habang itinataas ang sleeve

Quinn Scarlett Laurent’s POVAlam kong hindi ako pinayagang pumasok, at alam ko ring dapat nagpapahinga ako sa bahay. Pero hindi ko rin matiis. Pakiramdam ko, mas lalo lang akong mababaliw kung maghihiga lang ako buong araw at iisipin lahat ng nangyari. Kaya heto ako ngayon, naglalakad papunta sa library na parang walang nangyari, kahit ramdam ko pa rin ang bigat ng katawan ko.“Hindi ka mamamatay sa isang araw na pasok, Scarlett,” bulong ko sa sarili ko habang tinutulak ang pinto ng library.Diretso akong pumasok sa office ni Sir—ni Sebastian—nang hindi na kumakatok. Pagbukas ko pa lang ng pinto ay agad siyang napatingin sa akin, at kitang-kita ko kung paano siya natigilan. Para bang hindi niya inasahan na makikita niya ako doon.“Scarlett?”Tahimik sandali, pero agad ding napalitan iyon ng seryosong expression.“What are you doing here?” diretsong tanong niya, halatang hindi natuwa.Bahagya akong napangiwi pero pilit pa ring ngumiti habang inilalapag ang bag ko. “Good morning din, S

Quinn Scarlett Laurent’s POVDahan-dahan akong nagmulat ng mga mata, mabigat pa rin ang pakiramdam ng katawan ko habang pilit inaayos ang paningin. Ilang segundo rin bago luminaw ang lahat, at ang unang bumungad sa akin ay si Sebastian.Nakatayo siya sa may gilid ng couch, tahimik, nakatingin sa akin, pero hindi iyon yung karaniwan niyang itsura. Madilim ang mukha niya, seryoso, parang may iniisip o may nangyari habang tulog ako. Hindi pa ako tuluyang nakakabangon nang marinig ko agad ang boses niya.“I think I’ll transfer Clyde to another teacher.”Napakurap ako at agad napaupo nang maayos, parang biglang nawala ang antok ko.“Ha? Ano?”Hindi ko maintindihan kung saan nanggaling ’yon, at sa paraan ng pagkakasabi niya, hindi iyon biro. Diretsong tingin lang ang ibinigay niya sa akin, walang bakas ng pang-aasar, kaya mas lalo akong naguluhan.“Bakit?” tanong ko, kunot ang noo.“Anong nangyari?”Tahimik siya sandali, saka bahagyang napailing na parang binabawi ang sarili niyang sinabi.