《HOLD ME TIGHT, SIR SEBASTIAN (SSPG)》全部章節：第 91 章 - 第 100 章

Third Person’s POVMatapos ang maikling pahinga, muling bumalik si Sebastian sa covered court. Abala pa rin ang lahat sa paghahanda para sa Science Fair—mas maingay na ngayon, mas magulo, at mas maraming kailangang tapusin bago matapos ang araw. Hindi na siya nagsalita pa nang marami at agad na bumalik sa trabaho, inaayos ang mga mesa at materials na kailangang ilatag. Maayos ang galaw niya, organisado, pero mas tahimik kaysa kanina.Hindi nagtagal, muling lumapit si Sophia. Hawak nito ang ilang papers at tila naghahanap ng dahilan para mapalapit. Tumabi siya kay Sebastian, masyadong malapit para sa isang simpleng tanong, at bahagyang yumuko para makita ang ginagawa nito.“Sir, dito po ba ito ilalagay?” tanong niya, may ngiti sa labi.Hindi agad tumingin si Sebastian.“Doon,” maiksi niyang sagot sabay turo sa kabilang table.Kahit ganoon, hindi pa rin siya umaalis. Sa halip, sinundan niya ang galaw ni Sebastian, inaabot ang mga gamit na kaya naman nitong gawin mag-isa.“Sir, ako na po

Quinn Scarlett Laurent's POV“Kamusta ka na?” tanong niya, parang ngayon lang ulit kami nagkita. “Parang hindi na tayo nagkakausap-usap ah.”Napabuntong-hininga ako at napailing. “Busy lang.”“Busy ka lang talaga,” sagot agad ni Diane, sabay abot ng folder sa akin. “Ikaw lang yung hindi nagpapakita sa station natin. Ilang araw ka nang walang attendance.”Napakurap ako habang tinatanggap yung folder. “Grabe, ganun katagal?”“Oo,” singit ni Miza, nakataas ang kilay. “Pumirma ka muna diyan. Tapos dalhin mo sa inyo, ikaw na maghabol.”Napabuntong-hininga ako habang kumukuha ng ballpen. “Grabe kayo, parang pinapagalitan n’yo ako.”“Kasi naman,” dagdag ni Shane, “hindi ka na namin nakikita. Kahit sa lunch break, wala ka.”Tahimik akong pumirma, saka ko ibinalik yung papel. “Busy nga kasi,” sagot ko, pero kahit ako hindi kumbinsido sa sarili kong dahilan.Nagtinginan silang tatlo.Tahimik sandali.Then—biglang napangiti si Diane.“Anong busy?” tanong niya, bahagyang nakatagilid ang ulo haba

Quinn Scarlett Laurent’s POVHindi pa rin ako nakakagalaw sa kinatatayuan ko matapos ang sinabi niya.Simple lang, pero sapat para mag-iwan ng kung anong pakiramdam na hindi ko maipaliwanag. Aakmang magsasalita pa sana ako nang may lumapit na isang guro sa kanya, hawak ang ilang papel at halatang may kailangan.“Sir Sebastian,” tawag nito, kaya bahagya siyang tumuwid at lumayo ng kaunti sa akin.“May kulang pa kasing materials para bukas, last day na ng Science Fair. Baka pwede ikaw na lang ang mamili?”Hindi siya nag-atubili. “Sure,” sagot niya agad, parang normal lang ang lahat. “Good,” sabi ng guro, saka bahagyang tumingin sa akin. “Magpatulong ka na rin sa mga practice teacher mo—si Scarlett at si Clyde.”Bago pa ako makapagsalita—“Scarlett is enough.”Diretso.Walang pag-aalinlangan.Bahagyang natahimik ang guro bago tumango.“Ah, sige. Mas mabilis nga siguro.”Napatingin ako kay Sebastian, nakita ko ang sulok ng kanyang labi na bahagyang gumalaw. Lumipas ang hapon na parang w

Quinn Scarlett Laurent's POVI was scammed! Mahigpit akong napakapit sa gilid ng bath tub nang bilisan niya lalo ang paglabas pasok sa aking kuweba. Hindi pa ito nakuntento at pinisil pisil pa niya ang aking balakang. "Ahh-- Ahh..." tanging malakas na ungol ang maririnig sa loob ng kanyang banyo.God! Akala ko ba isang beses lang? What the! It's the fourth time already."Are you tired?" habol ang hininga na bulong niya mula sa aking likuran habang tuloy tuloy pa rin sa pagbayo. Paano nga ba kami napunta dito? Parang kanina lang ay nasa sala pa kami. At dahil sa sarap ng aking nararamdaman, hindi ko na namalayang nadala na pala niya ako dito sa banyo. "Hmph!" Impit kong daing ng maramdaman kong mas bumaon pa ang kanyang kalakihan sa aking kuweba, pagkatapos ay naramdaman ko na binuhat niya ako dahan dahan. Habang nakatalikod pa rin sa kanya at nakapasok ang kanyang batuta sa aking kuweba. Nakabuka ang aking dalawang hita dahil doon niya ako hawak hawak, tanging nakasuporta lang s

Quinn Scarlett Laurent’s POVHindi ko na namalayan kung gaano katagal ang biyahe namin palabas ng city. Tahimik lang ako sa passenger seat, paminsan-minsan napapasilip sa labas habang siya naman ay nakatutok sa pagmamaneho."It's late, bukas pa kaya 'yon?" tanong ko sa kanya."Yeah, it's my colleague own that place.""Ganun ba?" tanging nasabi ko na lang."Yes, I called him para sabihin darating ako so he should close early.""Paano tayo papasok kung sarado?""S'yempre sasarhan niya 'yon kasi darating tayo, don't worry, he's reliable kahit playboy."Muling bumalik ang katahimikan sa loob ng sasakyan. Nakatingin pa rin ako sa labas habang nadadaanan namin ang malalaki at maliliwanag na building.Napatingin ako kay Sebastian nang bigla siyang mag u-turn."Bakit? May nakalimutan ka ba?" hindi ko mapigilang tanong."You haven't eaten anything yet, let's grab a dinner first," kalmadong sabi niya sa akin.Hindi na ako nagsalita, dahil sa totoo lang ay parang punong-puno pa rin ako. Pakiramd