All Chapters of HOLD ME TIGHT, SIR SEBASTIAN (SSPG): Chapter 101 - Chapter 110

Third Person’s POVTahimik ang buong unit nang makarating sila. Wala nang ingay mula sa labas, tanging mahinang tunog ng aircon at ang marahang galaw ni Sebastian habang inaalalayan si Scarlett papasok sa loob.Halos hindi na rin nagsalita si Scarlett mula sa biyahe. Pagod na pagod na ang katawan niya, at kahit pilit niyang pinipigilan, kitang-kita sa kanya ang antok. Kaya imbes na magtanong pa, diretso siyang pinaupo ni Sebastian sa kama.“Sleep,” mahinahon niyang sabi habang inaayos ang unan sa likod nito.“Pero—” mahina nitong tangka.“Scarlett.”Isang salita lang.Pero sapat para tumigil siya.Napabuntong-hininga na lang si Scarlett bago tuluyang humiga. Hindi na siya nagpilit pa. Ilang segundo lang ang lumipas—nakapikit na siya, at unti-unting bumagal ang paghinga.Tuluyan na siyang nakatulog.Nanatili si Sebastian sa gilid ng kama, tahimik na pinagmamasdan siya. Bahagya niyang inayos ang kumot nito, sinigurong maayos ang pagkakahiga, bago siya dahan-dahang tumayo.Hindi siya nag

Third Person’s POV Hapon na nang matapos ang huling araw ng Science Fair. Unti-unti nang nag-aalisan ang mga estudyante, habang ang mga guro naman ay nagtungo sa faculty room para sa nakatakdang meeting. Kasama na rin doon ang mga pre-service teachers mula sa St. Margarett, kabilang si Scarlett at ang kanyang mga kasama.Mas tahimik ang loob kumpara sa maghapon na ingay. May ilan na nakaupo, may ilan na nakatayo, habang inaayos ang mga papel at listahan na kailangan para sa pagtatapos ng kanilang deployment.“Since tapos na ang Science Fair,” panimula ni Ma’am Rala, “let’s proceed with the updates regarding FS1 and FS2.”Napunta ang atensyon ng lahat sa kanya.“The interns from St. Margarett,” dagdag niya habang tumitingin sa listahan, “only have one week left.”Nagkaroon ng mahinang bulungan sa paligid.“They’ll be returning next year—January,” pagpapatuloy niya. “Meanwhile, the students from S.U will remain for another month to complete their required hours.”Tumango ang ilan, mali

Quinn Scarlett Laurent’s POVNaglipatan kami ng pwesto at naupo sa isang table sa gilid. Si Shane agad ang unang umupo na parang siya ang leader, habang si Miza at Diane ay abala sa paglalabas ng notebook. Ako naman, tahimik lang na inilapag ang bag ko at kinuha ang ballpen, pilit inaayos ang sarili ko sa “student mode.”“Okay,” sabi ni Shane, sabay sandig sa upuan. “Anong topic?”“Research ‘to, hindi chika,” sagot ni Diane habang binubuksan ang notebook niya. “Mag-isip ka naman.”Napangiti ako nang bahagya. Normal. Ganito dapat.“Education-related?” suhestyon ko habang sinusulat ang title sa papel. “Para madali sa atin.”Tumango si Miza. “Pwede. Since nasa field na rin tayo.”“Or something about students’ behavior?” dagdag ni Shane. “Yung realistic.”Tahimik lang si Edward sa tabi namin, nakikinig. Akala ko nga hindi siya magsasalita, pero bigla siyang umayos ng upo.“Pwede rin ‘yung epekto ng teaching strategies sa student engagement,” sabi niya, diretso pero kalmado.Napatingin ako

Quinn Scarlett Laurent’s POVMaaga akong nagising kinabukasan—mas maaga pa sa usual kong oras. Hindi ko rin alam kung bakit, pero parang hindi ako mapakali sa kama, kaya napilitan na lang akong bumangon at maghanda. Tahimik pa ang buong bahay, pero naririnig ko na ang mahinang galaw ni Mama sa kusina.Paglabas ko, naabutan ko siyang abala sa pag-aayos ng mga paninda. Nakatali na ang buhok niya, at halatang nagmamadali dahil maaga siyang aalis para sa palengke.“Ma, aga mo ah,” bati ko habang umupo sa hapag.“Eh ikaw? Mas maaga ka pa,” sagot niya, hindi man lang tumitingin dahil tuloy-tuloy ang ginagawa. “May lakad ka ba?”Napatingin ako sa kanya saglit bago umiwas ng tingin at kumuha ng pagkain. “Wala naman… lalabas lang.”“Lalabas lang?” ulit niya, this time may bahagyang ngiti habang sinisilip ako.Napairap ako. “Oo nga.”Hindi na siya nagsalita pa, pero halata sa mukha niya na parang may alam siya na hindi ko sinasabi.Napatingin ako sa gilid nang marinig ko ang mahinang pagtakbo n

Quinn Scarlett Laurent’s POVHindi ko agad napansin kung gaano kaganda yung lugar hanggang sa tuluyan akong humakbang palayo sa kanya at lumingon sa paligid. Kanina kasi, parang si Sebastian lang ang nakikita ko, pero ngayon—mas malinaw na sa akin kung nasaan kami. Tahimik ang rest house, parang hiwalay sa mundo. Kahoy ang karamihan ng estruktura, may halong bato sa ilalim, at yung bubong ay mataas na parang sinasalo ang malamig na hangin mula sa bundok. Napapalibutan ito ng matataas na puno, yung tipong kailangan mong itingala ang ulo mo para makita ang dulo, at habang gumagalaw ang mga dahon dahil sa hangin, nagkakaroon ng mahinang tunog na lalong nagpapatahimik sa buong lugar. Sa gilid ng bahay, may mga ilaw na nakasabit—warm ang kulay—kaya kahit maliwanag pa, may cozy na pakiramdam na agad.Sa harap namin, nakapwesto ang hotspring. Hindi siya maliit; malapad siya at mukhang natural na bahagi ng lupa, parang matagal na itong nandito bago pa itinayo ang bahay. May manipis na usok na