All Chapters of เล่ห์รักน่านฟ้า: Chapter 11 - Chapter 20

ร่างใหญ่ที่ยังมีเพียงผ้าขนหนูพันท่อนล่างไว้อย่างหมิ่นเหม่ยืนมองสายฝนที่ยังตกลงมาปรอยๆ มือข้างหนึ่งคีบบุหรี่ขึ้นสูบ อีกข้างถือกระป๋องเบียร์ ใบหน้าวางเฉยไม่บ่งบอกอารมณ์ว่ากำลังคิดอะไรคืนนั้นเธอข่มตาหลับอย่างยากลำบาก หวนคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่เคยคิดเลยว่าป้าของเธอจะกล้าทำแบบนี้กับหลานสาวที่คอยช่วยเธอหาเงินส่งพี่สาวเรียนแบบนี้ ที่จริงแล้วป้าของเธอก็เห็นแก่เงินมากกว่าอะไรทั้งสิ้น ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปก็ไม่ต้องพูดถึงเรื่องบุญคุณกันอีก เพียะ!!! เสียงฝ่ามือหนากระทบกับใบหน้าลูกน้องอย่างแรงด้วยความโมโหจัด“บัดซบ! มึงปล่อยให้ผู้หญิงตัวเล็กๆมันหนีไปได้ยังไงวะ” เสียงเสี่ยซ้งด่ากราดลูกน้องแต่เช้าหลังกลับมาจากบ้านเล็กแล้วพบว่ากรรวีหนีออกจากบ้านไปแล้ว แต่ลูกน้องก็ยืนก้มหน้าตัวสั่นไม่กล้าพูดอะไรออกมาเมื่อคืนฝนตกหนักไม่มีใครคิดว่าเธอจะกล้าหนีออกจากบ้าน ทั้งเธอเองก็ไม่ได้มีทีท่าว่าอยากจะหนีด้วยซ้ำ ลูกน้องเสี่ยซ้งจึงชะล่าใจและเผลอหลับไปก่อน “ฉันขอโทษด้วยค่ะเสี่ย พอดีเมื่อคืนฝนตกหนัก ฉันก็เลยลืมล็อคประตูรั้วค่ะ” ป้าแดงแสร้งตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ ถ้าเมื่อคืนฝนไม่ตก เส

“หึ เธออย่ามาโลกสวยหน่อยเลยน่า เอาดีๆ จะให้ฉันไปส่งที่ไหน ฉันเสียเวลากับเธอมามากแล้วนะ” เขาแค่นยิ้มออกมาคิดว่าเธอยังคงเล่นลิ้นกับเขา“ก็ฉันบอกว่าไม่รู้ไงคะ ฉันไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนหรืออยู่ยังไง ฉันไม่มีที่ไปคุณเข้าใจมั้ย” สิ้นเสียงน้ำตาที่กลั้นไว้ตั้งแต่เมื่อคืนก็พรั่งพรูออกมาอาบสองแก้ม คิดแล้วก็รู้สึกอดสูกับชีวิตตัวเองทั้งที่ไม่คิดว่าจะต้องมาเจออะไรแบบนี้ ถ้านั่งรถตู้มาก็คงอาศัยสถานีขนส่งในกรุงเทพฯเป็นที่พักพิงไปก่อน แต่ตอนนี้เธอไม่รู้เลยว่าเธอจะต้องนั่งรถไปยังไงน่านฟ้ามองดูอย่างงงๆและออกจะรำคาญนิดๆเขายิ่งเป็นผู้ชายที่ปลอบใครไม่เป็นด้วยสิ ถึงเธอจะน่าสงสารแค่ไหน แต่เธอก็ยังไม่น่าไว้ใจอยู่ดี“ฉันไม่อยากให้คุณลำบากใจค่ะ ทางที่ดีคุณเอาฉันไปปล่อยไว้ที่ป้ายรถเมล์ดีกว่าค่ะ” เธอบอกเขาทั้งสะอื้นไห้“เงียบเถอะน่า ฉันไม่อยากฟังความคิดโง่ๆของเธอ” เขาโพล่งออกมา เพราะไม่อยากฟังความคิดที่ดูเหมือนไร้เดียงสาของเด็กคนนี้ แต่เป็นถึงเด็กเสี่ยก็น่าจะมีเงินและแต่งตัวดีกว่านี้ ไม่น่าทำตัวเป็นเด็กกะโปโลและไร้ญาติแบบนี้หรือทำอะไรผิดร้ายแรงจนเสี่ยซ้งต้องเฉดหัวส่งโดนไล่ออกจากบ้าน‘ทำไมกูต้องมาแส่เรื่องอะไรแบบนี

หลังอาบน้ำเสร็จมือเล็กแตะไล้ที่ริมฝีปากตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า คิดถึงจูบของเขาทีไรมันก็ทำให้ใจสั่นไม่หายไม่รู้ว่าจะโกรธเกลียดเขาหรือรู้สึกดีกันแน่ เขาจะรู้ตัวบ้างไหมว่าเขาโชคดีแค่ไหนที่ได้จูบแรกของเธอไป นอนคิดไปคิดมาเพลียจากที่ไม่ได้นอนเมื่อคืนก็ผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัวเช้าวันรุ่งขึ้นเธอตื่นขึ้นมาแต่เช้า อาบน้ำเสร็จก็สวมเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเขาตามเดิม ปัดกวาดเช็ดถูภายในห้องครัว ห้องรับแขก มุมโต๊ะทำงานของเขา เหมือนเป็นกิจวัตรที่เคยทำที่บ้านตัวเองทุกวันเหลือแค่กับข้าวที่เธอยังไม่ได้ทำเพราะในตู้เย็นไม่มีวัตถุดิบอะไรสักอย่าง มีแค่น้ำเปล่าและเบียร์อยู่เกือบค่อนตู้ เมื่อคืนก็ดูเหมือนผู้ชายร่างโตจะดื่มไปด้วยสองกระป๋องเพราะเธอเห็นซากมันยังอยู่ในถังขยะเขาตื่นมาเตรียมตัวจะไปทำงานเห็นเธอกำลังวุ่นอยู่กับการทำความสะอาดก็อดไม่ได้ที่สายตาจะเผลอมองความน่ารักของเธอ ไม่น่าเชื่อว่าเสื้อตัวใหญ่ของผู้ชายหน้าเข้มแต่พอเปลี่ยนคนใส่เป็นผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งแล้วมันจะทำให้ความรู้สึกต่างกันโดยสิ้นเชิง ด้วยเสื้อของเขาที่เธอใส่มันอวดเรียวขาอวบแน่นและขาวเนียนชัดเจน จนเขาอดคิดไม่ได้ว่าอยากจะลูบไล้มัน เขาไม่เคยคิดเลยว

“ฉันสั่งเองแล้วแหละค่ะ แล้วก็กินอิ่มแล้วด้วย” กรรวีเห็นรหัสไวไฟอยู่หน้าประตูห้องจึงลองเชื่อมต่อและสั่งอาหารเอง เขาพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ คิดว่าเธอจะหิวจนไส้กิ่วเสียแล้ว“อืม ก็ดีที่รู้จักฉลาดขึ้นมาบ้าง ออกไปอยู่ข้างนอกจะได้ไม่ลำบากมาก” ทำเสียงกระแทกแดกดัน“ค่ะ คุณน่านมีอะไรอีกไหมคะ”“ไม่มี แค่นี้แหละคิดว่าจะทำอะไรไม่เป็น”“แล้วใครจะปล่อยให้ตัวเองหิวตายล่ะคะ” เธอทำเสียงล้อเลียนเขา เพราะอยู่ไกลรู้ว่าเขาทำอะไรไม่ได้จึงกล้าต่อปากต่อคำ“นี่เธอ…” น่านฟ้าขบกรามแน่น ที่โดนกรรวียอกย้อน“ถ้าคุณน่านไม่มีอะไรแล้วก็แค่นี้นะคะ”“เดี๋ยวใบหม่อน!”“คะ?”“เย็นนี้เดี๋ยวฉันจะพาไปซื้อเสื้อผ้า”“ค่ะ แค่นี้ใช่มั้ยคะ”“อือ”สิ้นเสียงหล่อทุ้มกรรวีก็กดวางสายเขาไปดื้อๆ“เด็กไม่มีมารยาท บังอาจมาวางสายก่อนฉันได้ยังไง” หงุดหงิดกับตัวเอง เพราะไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่จะมาทำกิริยาแบบนี้กับเขายังไม่ถึงเวลาเลิกงานดีเก็บสัมภาระได้ร่างสูงใหญ่ก็เดินสาวเท้าออกจากสำนักงานอย่างรวดเร็ว“น่าน!” เสียงพี่ชายสุดหล่อร้องเรียกมาตามหลัง น่านฟ้ากลอกตาทำท่าเหนื่อยใจแล้วหันหลังกลับมาเจอพ่อกับพี่ชายและพี่สะใภ้กำลังยืนอยู่“ครับ พี่หมอก พ่อ

มาถึงคอนโดกรรวีนั่งพักหายใจหอบอยู่บนโซฟา ทันใดนั้นก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดูนัยน์ตาพราวระยับกำลังจะลุกไปคุยที่อื่น “จะเดินไปไหน คุยตรงนี้แหละ” เสียงดุพูดขึ้นมาก่อน เท้าเล็กจึงชะงักไปชั่วอึดใจ “แต่ว่าฉันจะไปคุยเรื่องส่วนตัวนะคะ” “ไม ผัวโทรมา?” น้ำเสียงประชดประชัน “เปล่าซะหน่อย เมื่อไหร่คุณจะเลิกยัดเยียดคำว่าผัวให้ฉันซะที” เธอแหวใส่เขา “ทำไมยอมรับไม่ได้งั้นสิ แล้วจะให้เรียกว่าไรดีล่ะ” ไหวไหล่แล้วจ้องหน้าเธอ “ก็ฉันยัง…” “รับโทรศัพท์” เขาพูดแทรกขึ้นมา จนเธอต้องหลับตาแล้วสูดลมหายใจเข้าลึก ‘ทำไมต้องมาเจอตาลุงแก่เผด็จการด้วยวะ ทั้งชีวิตนี้จะโดนแต่คนข่มเหงเลยรึไง’ “ค่ะป้าแดง” “ใบหม่อนเป็นยังไงบ้างลูก หาที่พักได้รึยัง” ถามเด็กสาวด้วยน้ำเสียงห่วงใย “ได้แล้วค่ะป้า หม่อนสบายดีค่ะ ป้าแดงเป็นยังไงบ้างคะ” “ป้าสบายดี แต่ตอนนี้เสี่ยซ้งกำลังให้คนตามล่าหนูให้ควั่กเลย ท่าทางเขาโกรธหนูมากถ้าเขาเจอหนูเขาคงไม่เก็บหนูไว้แน่ ใบหม่อนระวังตัวดีๆนะลูก แล้วนี่