All Chapters of เล่ห์รักน่านฟ้า: Chapter 21 - Chapter 30

“คุณน่าน! ไปเมามาจากไหนคะเนี่ย” เธอรีบเข้าไปพยุงเขาลุกขึ้น “คุณน่านคะ” “ฮึ” “ลุกไปนอนดีๆค่ะ” เธอเข้าไปช่วยหิ้วปีกเขาลุกขึ้นอย่างลำบาก ตัวก็โตแถมเมาอีกต่างหาก “โอย ตัวหนักเป็นบ้า คุณน่านอย่าทำตัวหนักสิคะ” เขายอมลุกขึ้นแต่ตัวเอียงเอนไปหาเธอ จนเธอได้กลิ่นเหล้าและบุหรี่คลุ้งไปหมด แต่ถึงกระนั้นกลิ่นกายจากเนื้อหนังของเขาก็ยังหอมกรุ่นอยู่ดี “อือ เบาแล้วเนี่ย” บอกว่าเบาแต่โอนเอนตลอดทาง “อื้บ โอ๊ะ” เธอทิ้งร่างยักษ์ลงบนโซฟา แถมร่างเล็กก็ลงไปนอนทับเขาด้วย “ฟอด หอมจัง” เขาดึงเธอไปกอดและหอมแก้มโดยอัตโนมัติทั้งที่ตัวเองไม่ได้สติแต่ทำโดยสัญชาตญาณ “โอ๊ยคุณน่าน ทำไมเมาแล้วบ้ากามขนาดนี้คะ” ใบหน้านวลร้อนผ่าวถึงคนที่แอบหอมจะไม่ได้สติก็ตามเถอะ คนตัวเล็กดันร่างตัวเองขึ้นแล้วลงไปยกขาเขาสองข้างให้นอนในท่าที่สบายมากขึ้น วันนี้เขาต้องนอนที่โซฟาห้องรับแขกไปก่อนเพราะไม่ไหวจะพาเข้าไปในห้อง ตัวใหญ่เกินความสามารถของเธอจริงๆ “กินอะไรขนาดนี้เนี่ย กลิ่นเหล้าบุหรี่เหม็นหึ่ง”กรรวีส่ายหน้าเ

ตึ้ง!เสียงกำปั้นน่านฟ้าทุบลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังจนวสุสะดุ้งโหยง คิดถึงคำพูดของเสี่ยซ้งแล้วมันเจ็บจิ๊ดขึ้นมา เขาไม่เคยโดนใครดูถูกขนาดนี้มาก่อน แค่เรื่องผู้หญิงเขาแค่กระดิกนิ้วก็พร้อมจะต่อแถวเรียงกันมานับไม่ถ้วน แววตาแข็งกร้าวจนดูน่ากลัวบ่งบอกว่าเขากำลังโกรธจัด ลุกขึ้นหยิบเสื้อสูทได้ก็เดินออกจากห้องทำงานทันที ใจมันร้อนรุ่มจนไม่สนใจอะไรทั้งนั้น “คุณน่านจะไปไหนครับ” วสุไม่เข้าใจว่าเขาไม่ได้โดนเด็กสาวหลอกสักหน่อยจะโกรธอะไรนักหนาอีกอย่างเด็กคนนั้นก็ไม่ได้อยู่กับเขาแล้ว พอจะบอกความจริงกับเสี่ยซ้งไปแต่เจ้านายหนุ่มกลับไม่ยอมให้เขาพูดอีก “คอนโด” “ไหนบอกว่า วันนี้จะกลับไปนอนบ้านยังไงล่ะครับ” วันนี้วสุได้ยินเจ้านายหนุ่มโดนแม่โทรตามให้กลับบ้าน เพราะเขาไปขลุกอยู่แต่คอนโดส่วนตัวจนไม่ยอมกลับบ้านกลับช่องเกือบจะสองอาทิตย์ ซึ่งปกติเขาจะเข้าไปนอนที่คอนโดอาทิตย์ละครั้งหรือสองครั้งเท่านั้น “ไม่ไปแล้วครับผมฝากบอกคุณพ่อด้วยนะครับ” เขาตะโกนตอบวสุโดยไม่หันหลังกลับมาอีก “อะไรของเค้านะ แต่ก่อนไม่เห็นอารมณ์แปรปรวนขนาดนี้” วสุบ่นเจ้านายเพราะหลายวันมานี้เข

ร่างเล็กขอบตาเริ่มร้อนผ่าวและมีน้ำใสรื้นขึ้นมา ผู้ชายตรงหน้าเธอตอนนี้เขารูปงามไปทั้งตัว ผิวสีน้ำผึ้งเนียนสวยหุ่นเซ็กซี่มีกล้ามแน่นหนั่นราวกับภาพวาด กึ่งกลางกายชูชันอยู่ตรงหน้าเธอถึงจะยาวสวยแต่มันใหญ่โตจนดูน่ากลัวสำหรับเธอ ใครจะรู้ว่าผู้ชายถึงจะหล่อและดูดีแค่ไหนแต่มันก็ไว้ใจไม่ได้ทั้งนั้นสรุปแล้วเขาก็ไม่ต่างอะไรจากเสี่ยซ้งเลยสักนิด ตลอดเวลาที่เธออาศัยอยู่กับเขาทั้งสองเป็นเพื่อนร่วมห้องที่ดีต่อกัน เธอไม่เคยก้าวก่ายเรื่องของเขาและเขาเองก็ไม่มีทีท่าว่าจะเอาเปรียบเธอไม่ว่าเรื่องอะไร แต่วันนี้เธอรู้แล้วว่าทุกอย่างที่เขาทำมันคือภาพลวงตา สิ่งที่เขาทำอยู่ตอนนี้มันคือธาตุแท้ของเขาร่างเล็กเบือนหน้าหนีจากการจ้องมองของเขา หัวใจเต้นรัวแรงจนหายใจติดขัด เธอกำลังจะสูญเสียความสาวให้กับเขาตอนนี้ถึงขัดขืนอย่างไรมันก็คงจะไม่ช่วยอะไร ถึงอย่างไรเธอก็คงสู้แรงหนุ่มร่างโตนี้ไม่ไหว มีทางเดียวคือปล่อยให้เขาทำทุกอย่างจนพอใจ แล้วเธอจะไม่อยู่ให้เขาย่ำยีอีกเป็นอันขาด ทั้งที่เห็นว่าเนินสวาทของหล่อนนั้นเนียนสวยและปิดสนิทมากแค่ไหน แต่มันก็ทำให้เขานึกรังเกียจอยู่ดี สองมือยกขาของเธอขึ้นแล้วแยกออกกว้าง รูดรั

ภายในบ้านประกายฤกษ์ทุกคนในครอบครัวกำลังนั่งรับประทานอาหารเย็นอย่างพร้อมหน้าพร้อมตากัน น่านฟ้าทานไปได้แค่สามสี่คำก็รวบช้อนไว้กับจานข้าวที่พร่องไปเพียงนิดเดียว “พี่น่านทำไมทานน้อยจังล่ะคะ วันนี้มนอุตส่าห์เข้าครัวเองเลยน้า เห็นว่าพี่สองคนมาทานข้าวด้วยอะ”มนชิตาน้องสาวคนเล็กของบ้านพูดแกมบ่นเมื่อเห็นพี่ชายคนกลางยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม เพราะปกติทำกับข้าวไม่ค่อยเป็นถ้าวันไหนลงมือทำเองถือว่ามื้อนั้นพิเศษมาก สายตาทุกคนต่างจับจ้องไปที่เขาคนเดียว “อือ ไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ คุณพ่อคุณแม่ครับ วันนี้ผมขอไปนอนค้างที่คอนโดนะครับ” “อะไรกันน่าน นี่ลูกเพิ่งกลับมานอนบ้านได้เพียงสองคืนเองนะ ใจคอนี่จะนอนบ้านแค่เดือนละสามสี่ครั้งเองเหรอ” กมลพรรณบ่นอุบแม้ลูกชายจะไปๆมาๆระหว่างบ้านกับคอนโดเสมอๆ แต่ทว่าตั้งแต่กลับมาจากต่างจังหวัดรอบที่แล้วเขาก็เพิ่งจะกลับมานอนบ้าน แถมยังอยู่ไม่ถึงสามวันด้วยซ้ำ “นายมีอะไรที่คอนโดหรือเปล่าน่าน” คำถามของพี่ชายทำเอาแววตาคนน้องไหวระริก “มีงานไงครับ พี่หมอกก็ถามแปลก” ตอบออกไปแบบหน้านิ่งๆแต่ในใจตอนนี้อยู่คอนโดตั้งนานแล้วนี่ก็เกือบจะห

“ใบหม่อน” เขาเรียกชื่อเธอน้ำเสียงไม่พอใจ “ค่ะ ก็จานใบนั้นมันเป็นของหม่อนนี่คะ” เธอพูดเสียงเบา มุมปากเขายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย “ก็กินไปก่อนถ้าเธอกินไม่หมดฉันค่อยกินต่อก็ได้” เขารู้ว่าตอนนี้เขาหิวมากเพราะวันนี้ตั้งใจจะกลับมาทานข้าวพร้อมเธออยู่แล้ว “แต่ว่ามันจะน่าเกลียดนะคะ” "ไม่เป็นไรฉันกินได้” ที่เขาพูดแบบนี้จะให้เธอคิดยังไง เขากำลังอ่อยเด็กให้หลงรักเขาอย่างนั้นสิ “อยู่คนเดียวทำไมทำกับข้าวเยอะจัง” “กินไม่หมดก็เอาไว้อุ่นกินพรุ่งนี้ไงคะ หม่อนขี้เกียจทำกับข้าวหลายรอบค่ะ” “จริง?” “ค่ะ” วันนี้กรรวีกินข้าวอร่อยกว่าทุกวันเพราะมีเขามานั่งทานด้วย หลังทานข้าวเสร็จเธอก็เก็บกวาดทำความสะอาดเช่นทุกวัน ข้าวที่เหลือจากที่เธอกินไม่หมดเขาก็เอาไปกินจนหมดจานอย่างไม่รังเกียจ “มีวุฒิการศึกษาติดตัวมาด้วยมั้ย” “มีค่ะ คุณน่านจะเอาไปทำอะไรคะ” “จะหาที่เรียนให้ ไปเอามาให้ฉันดูหน่อย” แววตาเธอสลดวูบลงเมื่อได้ยินคำนี้ นี่เขากำลังทำตัวเหมือนเสี่ยซ้งอยู่ใช่ไหม เธอกำลัง