All Chapters of เล่ห์รักน่านฟ้า: Chapter 31 - Chapter 35

เขาไม่ฟังเสียงเธออีกใบหน้าคมเข้มซุกลงไปหว่างขาของเธอ แล้วลากไล้ลิ้นร้อนไปตามเรียวขาเนียนนุ่มแผ่วเบา แค่ลิ้นร้ายแตะลงบนเนื้อนวลเพียงเบาๆก็ทำให้ร่างขาวอวบอัดสั่นระริกไปทั้งตัว มันสามารถทำให้อุณหภูมิในร่างกายของเธอพุ่งขึ้งสูงปรี๊ดราวกับโดนไฟสุม ลิ้นแตะไปตรงไหนก็ร้อนวาบไปตรงนั้น “คุณน่านอย่าค่ะ” เสียงประท้วงแหบเครือ เหมือนกับลำคอแห้งผาก นั่นมันไม่ใช่เสียงห้ามแต่มันคือเสียงเชิญชวนที่กำลังทำให้เขาทรมานและอยากทำกับเธอมากขึ้นและมากขึ้น “ทำไม ไม่ชอบเหรอใบหม่อนชอบแบบไหน บอกฉันมาสิ” เสียงเล็ดลอดออกจากริมฝีปากแทบจะไม่เป็นภาษา เพราะลิ้นเขายังไต่เลื่อนไล้ตามต้นขาด้านในของเธอไม่หยุด ขบเม้มดูดดึงผิวเนียนสวยอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นไล้ปัดผ่านเข้าไปใกล้จุดอ่อนไหวเรื่อยๆ มันยิ่งทำให้เธอเสียวและทรมานมากขึ้น จุดอ่อนไหวตรงนั้นของเธอมันต้องการการสัมผัสจากเขา จะด้วยลิ้น เรียวนิ้วหรือส่วนอื่นใดของร่างกายก็ตามทีเธอต้องการเขาทั้งนั้น “ชะ ชอบค่ะแต่อ๊ะ…” ปลายลิ้นแตะลงที่กลีบดอกไม้แผ่วเบา จากนั้นเขาละเลงมันอย่างหื่นกระหาย หลายวันมานี้เขาคิดถึงดอกไม้ดอกนี้ จนทำให้เขานอนไม่หลับ ยังไงวันน

วสุหยิบขึ้นมาดู คิ้วเลิกสูงขึ้นเพราะสายตาสะดุดกับนามสกุลของคนๆนั้น “ใครหรือครับคุณน่าน” “ใบหม่อน” “คุณน่านได้ข้อมูลเด็กคนนี้มาจากไหนเหรอครับ” “เอ่อ เอาเป็นว่าถ้าคุณวสุได้ข้อมูลมาแล้วเดี๋ยวผมจะบอกแล้วกันนะครับ แต่ตอนนี้ผมอยากให้คุณวสุช่วยหาข้อมูลของเด็กคนนี้มาให้ผมหน่อยครับ” “ไหนคุณน่านบอกว่าไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับเธอแล้วยังไงล่ะครับ” “ผมมีเหตุผลส่วนตัวบางอย่างที่บอกคุณวสุไม่ได้น่ะครับ ถ้าผมพร้อมเมื่อไหร่ ผมสัญญาว่าจะบอกคุณวสุแน่นอนครับ” น่านฟ้าบอกผู้ช่วยของเขาน้ำเสียงจริงจัง ถึงวสุจะข้องใจแค่ไหนแต่ก็ไม่อยากบังคับเจ้านายจึงไม่คาดคั้นเขาต่อ ถึงอย่างไรเขาก็ต้องตามสืบประวัติของเด็กคนนี้ให้ได้ “ครับผม ผมจะรีบดำเนินการให้นะครับ” “ขอบคุณมากครับ” รับงานจากหัวหน้าเสร็จวสุจึงขอตัวไปทำงานต่อ หลังเลิกงานวสุกลับมานั่งครุ่นคิดถึงงานที่น่านฟ้าใช้ให้เขาไปทำ มองดูรูปถ่ายหญิงอันเป็นที่รักในมืออย่างเพ่งพินิจ และคิดถึงเหตุการณ์เมื่อเกือบยี่สิบปีก่อนที่เขาไปทำงานต่างจังหวัดจนได้เจอกับดวงเดือ

“นังใบหม่อนมันหนีไปอยู่กับเศรษฐีแล้วนะริน มันได้ผัวเป็นเศรษฐีแล้วรินรู้หรือเปล่าเนี่ย” “หา ใบหม่อนนี่นะ หนีไปอยู่กับเศรษฐี” ชัชรินทร์ลืมตากว้างหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง คิดว่าตัวเองกำลังหูฝาด เพราะตั้งแต่เด็กจนโตญาติผู้น้องของเธอคนนี้ไม่เคยทำอะไรนอกลู่นอกทางเลยแม้แต่ครั้งเดียว “อือ แม่ตามตัวมันไม่ได้เลยเนี่ย อยากจะให้รินช่วยตามหามันให้แม่หน่อย” “แล้วรินจะไปหามันที่ไหนล่ะคะแม่” “ไม่รู้ล่ะ แกก็ลองหาช่วยแม่หน่อยเผื่อจะเจอมัน” “โอเคๆ เดี๋ยวรินช่วยตามหาให้นะคะ แต่แม่ช่วยโอนเงินให้รินอีกได้มั้ยคะ” “หา แล้วสามแสนที่แม่เพิ่งโอนให้ไปเมื่อต้นเดือนหมดแล้วเหรอริน” ชวนชมถามลูกสาวด้วยความตกใจ เพราะตอนนี้หลานสาวไม่อยู่ช่วยหาเงินมาเติม มีแต่คนช่วยใช้ทุกวันจนตอนนี้เงินก็เริ่มร่อยหรอเต็มที “แหมแม่คะ ก็ใช้ทำวิจัย ทำรายงาน จ่ายค่าเทอมและก็ใช้ฝึกงานก็ใกล้หมดแล้วค่ะแม่” ชัชรินทร์แถไปเรื่อยจนสีข้างแทบจะถลอก ตั้งแต่ได้เงินมาเธอเอาไปเที่ยวเตร่และเปย์ผู้ชายจนเกือบหมด “เออๆ เดี๋ยวแม่จัดการให้แล้วกัน อย่าลืมเรื่องที่แม่บอกล