All Chapters of เล่ห์รักน่านฟ้า: Chapter 31 - Chapter 40

เขาไม่ฟังเสียงเธออีกใบหน้าคมเข้มซุกลงไปหว่างขาของเธอ แล้วลากไล้ลิ้นร้อนไปตามเรียวขาเนียนนุ่มแผ่วเบา แค่ลิ้นร้ายแตะลงบนเนื้อนวลเพียงเบาๆก็ทำให้ร่างขาวอวบอัดสั่นระริกไปทั้งตัว มันสามารถทำให้อุณหภูมิในร่างกายของเธอพุ่งขึ้งสูงปรี๊ดราวกับโดนไฟสุม ลิ้นแตะไปตรงไหนก็ร้อนวาบไปตรงนั้น “คุณน่านอย่าค่ะ” เสียงประท้วงแหบเครือ เหมือนกับลำคอแห้งผาก นั่นมันไม่ใช่เสียงห้ามแต่มันคือเสียงเชิญชวนที่กำลังทำให้เขาทรมานและอยากทำกับเธอมากขึ้นและมากขึ้น “ทำไม ไม่ชอบเหรอใบหม่อนชอบแบบไหน บอกฉันมาสิ” เสียงเล็ดลอดออกจากริมฝีปากแทบจะไม่เป็นภาษา เพราะลิ้นเขายังไต่เลื่อนไล้ตามต้นขาด้านในของเธอไม่หยุด ขบเม้มดูดดึงผิวเนียนสวยอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นไล้ปัดผ่านเข้าไปใกล้จุดอ่อนไหวเรื่อยๆ มันยิ่งทำให้เธอเสียวและทรมานมากขึ้น จุดอ่อนไหวตรงนั้นของเธอมันต้องการการสัมผัสจากเขา จะด้วยลิ้น เรียวนิ้วหรือส่วนอื่นใดของร่างกายก็ตามทีเธอต้องการเขาทั้งนั้น “ชะ ชอบค่ะแต่อ๊ะ…” ปลายลิ้นแตะลงที่กลีบดอกไม้แผ่วเบา จากนั้นเขาละเลงมันอย่างหื่นกระหาย หลายวันมานี้เขาคิดถึงดอกไม้ดอกนี้ จนทำให้เขานอนไม่หลับ ยังไงวันน

วสุหยิบขึ้นมาดู คิ้วเลิกสูงขึ้นเพราะสายตาสะดุดกับนามสกุลของคนๆนั้น “ใครหรือครับคุณน่าน” “ใบหม่อน” “คุณน่านได้ข้อมูลเด็กคนนี้มาจากไหนเหรอครับ” “เอ่อ เอาเป็นว่าถ้าคุณวสุได้ข้อมูลมาแล้วเดี๋ยวผมจะบอกแล้วกันนะครับ แต่ตอนนี้ผมอยากให้คุณวสุช่วยหาข้อมูลของเด็กคนนี้มาให้ผมหน่อยครับ” “ไหนคุณน่านบอกว่าไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับเธอแล้วยังไงล่ะครับ” “ผมมีเหตุผลส่วนตัวบางอย่างที่บอกคุณวสุไม่ได้น่ะครับ ถ้าผมพร้อมเมื่อไหร่ ผมสัญญาว่าจะบอกคุณวสุแน่นอนครับ” น่านฟ้าบอกผู้ช่วยของเขาน้ำเสียงจริงจัง ถึงวสุจะข้องใจแค่ไหนแต่ก็ไม่อยากบังคับเจ้านายจึงไม่คาดคั้นเขาต่อ ถึงอย่างไรเขาก็ต้องตามสืบประวัติของเด็กคนนี้ให้ได้ “ครับผม ผมจะรีบดำเนินการให้นะครับ” “ขอบคุณมากครับ” รับงานจากหัวหน้าเสร็จวสุจึงขอตัวไปทำงานต่อ หลังเลิกงานวสุกลับมานั่งครุ่นคิดถึงงานที่น่านฟ้าใช้ให้เขาไปทำ มองดูรูปถ่ายหญิงอันเป็นที่รักในมืออย่างเพ่งพินิจ และคิดถึงเหตุการณ์เมื่อเกือบยี่สิบปีก่อนที่เขาไปทำงานต่างจังหวัดจนได้เจอกับดวงเดือ

“นังใบหม่อนมันหนีไปอยู่กับเศรษฐีแล้วนะริน มันได้ผัวเป็นเศรษฐีแล้วรินรู้หรือเปล่าเนี่ย” “หา ใบหม่อนนี่นะ หนีไปอยู่กับเศรษฐี” ชัชรินทร์ลืมตากว้างหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง คิดว่าตัวเองกำลังหูฝาด เพราะตั้งแต่เด็กจนโตญาติผู้น้องของเธอคนนี้ไม่เคยทำอะไรนอกลู่นอกทางเลยแม้แต่ครั้งเดียว “อือ แม่ตามตัวมันไม่ได้เลยเนี่ย อยากจะให้รินช่วยตามหามันให้แม่หน่อย” “แล้วรินจะไปหามันที่ไหนล่ะคะแม่” “ไม่รู้ล่ะ แกก็ลองหาช่วยแม่หน่อยเผื่อจะเจอมัน” “โอเคๆ เดี๋ยวรินช่วยตามหาให้นะคะ แต่แม่ช่วยโอนเงินให้รินอีกได้มั้ยคะ” “หา แล้วสามแสนที่แม่เพิ่งโอนให้ไปเมื่อต้นเดือนหมดแล้วเหรอริน” ชวนชมถามลูกสาวด้วยความตกใจ เพราะตอนนี้หลานสาวไม่อยู่ช่วยหาเงินมาเติม มีแต่คนช่วยใช้ทุกวันจนตอนนี้เงินก็เริ่มร่อยหรอเต็มที “แหมแม่คะ ก็ใช้ทำวิจัย ทำรายงาน จ่ายค่าเทอมและก็ใช้ฝึกงานก็ใกล้หมดแล้วค่ะแม่” ชัชรินทร์แถไปเรื่อยจนสีข้างแทบจะถลอก ตั้งแต่ได้เงินมาเธอเอาไปเที่ยวเตร่และเปย์ผู้ชายจนเกือบหมด “เออๆ เดี๋ยวแม่จัดการให้แล้วกัน อย่าลืมเรื่องที่แม่บอกล

“ไม่อยากฟังแล้ว ไม่คุยเรื่องนี้” ทำสีหน้าและน้ำเสียงหงุดหงิดขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ ‘อะไรของเขา ผีเข้าผีออก คุยแค่นี้ก็ต้องหงุดหงิดด้วย’ “ค่ะ” “วันหลังกระโปรงตัวนี้ไม่ต้องใส่แล้วนะ” “ฮึ? ทำไมคะ?” หญิงสาวทำเสียงขึ้นจมูก “มันสั้นเกินไป มันดูแก่แดด ฉันไม่ชอบ” “ก็คุณน่านเป็นคน…” “ฉันไม่ชอบคนพูดจาไม่รู้ความ” เขาพูดเสียงดุขึ้นอีก “ก็ได้ค่ะ ไม่ใส่ก็ไม่ใส่ มีอะไรจะห้ามหม่อนอีกมั้ยคะ” กรรวีทำหน้างอ ไม่เข้าใจว่าทำไมตอนที่เธอลองสวมในห้องวันนั้นถึงไม่บอกตั้งแต่แรก ทั้งที่กระโปรงก็ตัวเดียวกันแล้วนี่ก็ใส่ตั้งหลายครั้งแล้วก็ไม่เห็นจะว่าอะไร อีกอย่างเขาเองก็เป็นคนเลือกให้ แล้วจะมาบอกว่ามันสั้น แถมหาว่าเธอแก่แดดอีก ไม่รู้ว่าจะสำนึกผิดยังไงดี “คุณน่านคะ อาทิตย์หน้าหม่อนขออยู่ติวฟิสิกส์กับเพื่อนนะคะ และก็ขอกลับบ้านเองด้วยค่ะ” เธอบอกเขาเมื่อเห็นว่าเขานั่งเงียบอยู่นาน “ติวน่ะให้ไป แต่ฉันจะมารับเหมือนเดิม” เขาพูดเสียงเรียบ “แต่ว่าคุณน่านคะ หม่อนอยาก…” “ถ้ามีแต่ก็ไม่ต้

ตลอดทางทั้งคู่ไม่ค่อยได้คุยกันจนกระทั่งมาถึงมหาวิทยาลัย รถคันสีขาวเลี้ยวเข้ามาจอดในที่ประจำ “หอมแก้มทีนึง” “คะ” “ทำไมชอบหูตึงตลอด” เขาไม่พูดซ้ำแถมยังต่อว่าเธออีก ไม่ใช่ว่าเธอไม่ได้ยินแต่ปรับอารมณ์ตามเขาไม่ทัน อยู่ดีๆจะให้หอมแก้มเธอก็อายเป็นเหมือนกันถึงคนที่ผ่านไปมาจะมองเข้ามาไม่เห็นก็ตามเถอะ แต่กรรวีไม่อยากให้เขาหงุดหงิดจึงโน้มใบหน้าไปหอมแก้มข้างซ้ายเขาหนึ่งที แต่เขากลับหันหน้ามาหาเธอแล้วตะโปมจูบเธอโดยเร็ว มือหนาประคองใบหน้าเธอแล้วเอียงให้ได้มุมที่จูบได้ถนัดมากขึ้น เขาจูบเธอแบบจริงจัง บดขยี้ริมฝีปากและกอดเกี่ยวเรียวลิ้นเธออยู่นาน ราวกับไม่ได้จูบกันมาแรมปีทั้งๆที่ห่างกันแค่คืนเดียว “อือ คุณน่านคะ” เธอผลักอกเขาออกพูดเสียงกระเส่า ตอนนี้น้ำกลางหว่างขากำลังเดินจนรู้สึกชุ่ม เธอไม่อยากโหยหาเขาในเวลาเรียนเพราะมันจะไม่มีสมาธิ สายตาเขาตอนนี้บ่งบอกว่าต้องการเธอมาก “ฝากไว้ก่อน ตอนเย็นจะมาเอาคืน” แค่เขาพูดแค่นั้นเธอก็รู้สึกเสียววาบไปถึงท้องน้อย ร่องรักขมิบเข้าหากันจนขนลุกซู่ไปทั่ว จนคนข้างๆที่คลอเคลียปลายจมูกอยู่ข้างซอกคอรู้สึ