เล่ห์รักน่านฟ้า

หลังจากสายฝนที่โปรยปรายลงมาได้หยุดลง ภายในบ้านสองชั้นครึ่งปูนครึ่งไม้ตามสไตล์ชนบท กรรวีกำลังนอนเอาหมอนนุ่มปิดหูทั้งสองข้างของตัวเองเพื่อไม่ให้ได้ยินเสียงลุงกับป้าทะเลาะกัน แต่ถึงกระนั้นเสียงก็ยังเล็ดลอดเข้ามาให้เธอได้ยินอยู่ดี นับตั้งแต่จำความได้จนตอนนี้เธออายุย่างเข้าสิบเก้าปีแล้วลุงกับป้าก็ยังทะเลาะกันไม่เว้นแต่ละวัน และเธอเองก็ไม่เคยชินกับเหตุการณ์นี้เสียที มันทำให้เธอเสียสุขภาพจิตเป็นอย่างมาก เคยคิดอยากจะหนีออกจากบ้านไปให้ไกลที่สุดแต่ด้วยความที่เป็นเด็กต่างจังหวัด จึงไม่รู้จะหนีไปไหน เงินติดตัวก็ไม่มีสักบาท “เมื่อไหร่พี่จะเลิกเล่นการพนันซะที เมื่อไหร่จะมาช่วยฉันหาเงินบ้าง ฉันเหนื่อยจะตายอยู่แล้วนะ รู้มั้ยว่าเสี่ยซ้งเขาให้คนมาทวงหนี้ฉันถึงบ้าน พี่ไปกู้เงินเขามาอีกแล้วใช่มั้ย” ชวนชมพูดขึ้นเสียงดัง โมโหที่สามีไปยืมเงินกับเสี่ยซ้งไปเพื่อไปเล่นการพนันจนหมดตัว ลำพังที่เธอไปขอกู้เสี่ยซ้งมาเพื่อส่งให้ลูกสาวที่เรียนอยู่กรุงเทพฯก็มากพออยู่แล้ว “โธ่เว้ย ก็หาช่วยอยู่นี่ไงครั้งนี้ไม่ได้ ครั้งหน้ามันก็ต้องได้แหละน่า เอ็งก็ใจเย็นๆก่อนสิวะ” ทรงชัยบอกภรรยาอย่างหัวเสียเช่น

“ล้านเปอร์เซ็นต์ค่ะเสี่ย ฉันเอาหัวเป็นประกันเลยค่ะ” ชวนชมพูดอย่างมั่นใจทั้งที่ความจริงก็ไม่รู้ว่าหลานสาวจะแอบดื้อเงียบหรือเปล่า แต่ทุกครั้งที่ไปรับจ้างเธอก็ไปด้วยตลอด และตลอดเวลาที่เรียนจนจบมัธยมปลายก็ไม่เคยได้ยินหรือเห็นหลานสาวเอ่ยถึงเพื่อนผู้ชายสักคน “งั้นก็ตกลงตามนั้น แล้วจะให้มาเมื่อไหร่ล่ะ” เสี่ยซ้งยิ้มออกมาอย่างพอใจ สายตาแฝงแววเจ้าเล่ห์อยู่ในนั้น ถึงผู้หญิงคนนี้จะเป็นคนที่เสี่ยซ้งยอมเสียเงินมากที่สุดก็ตาม เสี่ยซ้งไม่ใช่คนที่จะบังคับใครแต่ผู้หญิงส่วนมากถ้าเขาได้ตะล่อมคุยยื่นข้อเสนอให้อย่างงามแล้วก็เสร็จเสี่ยซ้งทุกราย ชวนชมจึงนัดแนะกับเสี่ยซ้ง แล้วก็ให้ลูกน้องทำสัญญาเพื่อเป็นหลักฐานในวันนั้นทันที เธอดีใจจนอยากจะกรี๊ดออกมาไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เงินจำนวนนี้มาจริงๆ ที่พูดออกไปก็เผื่อว่าเสี่ยซ้งจะต่อรองแต่เขากลับไม่ต่อราคาแม้แต่บาทเดียว หักหนี้สินแล้วก็เหลือตั้งสองล้านเศษๆ เธอไม่เคยคิดเลยว่าชาตินี้จะได้จับเงินมหาศาลขนาดนี้ ชีวิตนี้ไม่รู้ว่าต้องรับจ้างกี่ปีถึงจะได้จับเงินล้าน แค่นี้ก็ถือว่าคุ้มมากแล้วที่เลี้ยงดูหลานสาวคนนี้มาจนโต หลายวันต่อมากรรวีเตรีย

“รู้ใช่มั้ยว่าฉันเรียกหนูขึ้นมาทำไม” สายตาโลมเลียมองเธออย่างหิวกระหายจนคนตัวเล็กรู้สึกชาวาบไปตามแนวสันหลัง “ไม่ทราบค่ะ” เธอตอบออกมาด้วยความใสซื่อ แต่คิดถึงคำพูดและท่าทางแปลกๆของผู้เป็นป้าเมื่อเช้า ก็พอจะประติดประต่อเรื่องราวได้ไม่ยากนัก แค่ไม่เข้าใจว่าทำไมป้าของเธอถึงคิดทำเรื่องแบบนี้ได้ เสี่ยซ้งวางใบหน้าเรียบเฉยไม่แปลกใจกับคำพูดของเด็กสาว เพราะเขากับชวนชมต้องการให้เรื่องนี้เป็นความลับ แล้วเขาจะเป็นคนเกลี้ยกล่อมเธอเอง เพราะยังไงก้าวขาเข้ามาในบ้านหลังนี้แล้วยังไงเธอไม่มีทางไปไหนรอดแน่ “ป้าของหนูอยากให้หนูมาอยู่รับใช้ฉันเป็นการส่วนตัว” เสี่ยซ้งกล่าวเสียงเรียบ กรรวีพยายามข่มใจตัวเองไม่ให้แสดงความกลัวออกมา มือเล็กทั้งสองข้างที่ประสานอยู่ด้านหน้าบีบกันแน่น “นานแค่ไหนคะ” เธอทำเป็นใจดีสู้เสือกลั้นใจถามออกไป “ตลอดไป…หรือไม่ก็จนกว่าฉันจะเบื่อ” สายตาเธอสลดวูบลงเมื่อได้รับคำตอบจากหนุ่มใหญ่รุ่นพ่อหรือไม่ก็คงเป็นรุ่นลุง “แลกกับเงินเท่าไหร่คะ” เธอรู้ดีว่าป้าของเธอหน้าเลือด แค่อยากจะรู้ว่าคนอย่างเธอมีค่ามากแค่ไหนสำหรับป้าของเธ

“เอาติดตัวไว้ กว่าหนูจะหางานทำได้ป้าช่วยหนูได้แค่นี้แหละ มีเมื่อไหร่ค่อยคืนป้าก็ได้” ป้าแดงยัดเงินใส่ในมือเธอแล้วกำมันไว้แน่น ป้าแดงรู้ว่าเด็กคนนี้ไม่ค่อยมีเงินติดตัวมากนัก ดวงตาดำขลับรื้นขึ้นมาน้ำใสๆไหลออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอซึ้งน้ำใจที่คนอื่นยังเมตตาเธอมากกว่าป้าแท้ๆของเธอเสียอีก “หนูขอบคุณป้ามากนะคะ” กรรวีเช็ดน้ำหูน้ำตาแล้วจึงยกอาหารไปตั้งโต๊ะให้เสี่ยซ้ง เดินออกมาก็ต้องตกใจเพราะพายุฝนกำลังจะมา เธออยากจะร้องไห้แต่ก็ต้องกลั้นเอาไว้ คืนนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเธอจะต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้ หลังจากทานข้าวเย็นเสร็จเสี่ยซ้งก็ออกไปหาบ้านเล็กคนอื่นๆ เพราะวันนี้เขารู้ว่าจะมาหวังอะไรกับเธอไม่ได้ จึงเป็นโอกาสดีที่เธอจะออกไปจากบ้านหลังนี้ ‘เอาเฉพาะของที่จำเป็นติดตัวไป คืนนี้ป้าจะลืมล็อคประตูเล็ก หน้าปากชอยมีรถมอเตอร์ไซด์รับจ้าง หนูต้องทำเวลา รถตู้เที่ยวสุดท้ายที่ไปกรุงเทพฯคือรอบสองทุ่มครึ่ง’ ป้าแดงบอกกับเธอก่อนที่จะแยกย้ายกันเมื่อตอนทานข้าวเย็นเสร็จ อีกห้านาทีจะสองทุ่ม ระยะทางจากหน้าปากซอยไปถึงคิวรถตู้ใช้เวลาไม่ถึงสิบห้านาทีก็ถึงออกไปตอนนี้ยังไงก็ทัน ถ้าไปยืนร

เมื่อได้ยินเขาตวาดเธอจึงหุบปาก ยังไงก็ตัดสินใจไปตายเอาดาบหน้าแล้ว เธอยังจะต้องกลัวอะไรอีก เพราะจะอยู่หรือไปความเสี่ยงก็ไม่ต่างกันอยู่แล้ว “แล้วเราจะกินอะไรกันดีครับคุณน่าน” น่านฟ้าโทรบอกแม่บ้านไม่ต้องทำกับข้าวไว้รอเพราะไม่อยากให้ลำบากเพราะเขามาอยู่แค่ไม่กี่วัน จึงแค่ให้ทำความสะอาดบ้านไว้รอตามปกติแล้วให้กลับบ้านไป ไม่คิดว่าระหว่างทางฝนจะตกหนัก จนขากลับขับรถเร็วไม่ได้ จนทำให้กลับมาถึงมืด ขนาดเลือกเส้นทางที่คิดว่าใกล้สุดแต่ยังกลับมาเจอเรื่องไม่คาดคิดอีกช่างเป็นการมาตรวจงานที่ยุ่งยากที่สุดเท่าที่เคยเจอมา “แวะร้านสะดวกซื้อก็ได้ครับ ฝนก็ตกไม่น่าจะมีร้านข้าวเปิด อีกอย่างถ้าไปนั่งกินที่ร้านคงกินไม่ลง ถ้าจะเปียกขนาดนี้” น่านฟ้าบอกกับวสุเพราะตอนนี้ถึงมีร้านขายข้าวเปิดเขาก็ไม่มีอารมณ์ไปนั่งกินที่ร้านอยู่ดี วสุจึงเลี้ยวรถเข้าจอดหน้าร้านสะดวกซื้อก่อนจะถึงที่พัก “คุณวสุเอาอะไรไหมครับ” “ตามใจคุณน่านแล้วกันครับ” วสุบอกเจ้านายหนุ่มเพราะเขาไม่อยากเรื่องมาก และเขาเดินทางไปกับน่านฟ้าตลอด เขาทั้งสองย่อมรู้ใจกันดี ความจริงน่านฟ้าก็ไม่เคยมองวสุเป็น