All Chapters of เสี่ยฮาร์นหลงหลิน: Chapter 21 - Chapter 30

ร่างแบบบางก้าวเข้ามาในร้าน หน้าอกสะโพกตูมในชุดนักศึกษาล่อสายตาของนักท่องราตรี หลินรีบเดินตามการ์ดร้านไปติด ๆ เพราะมีหลายคนที่จ้องมาเหมือนจะเขมือบเธอเอาให้ได้ในห้องทำงานใหญ่บนพื้นมีแต่กระดาษที่ขยำแล้วเกลื่อนไปหมด หลินเห็นว่าอีกคนกำลังหลับตาใช้ความคิดอยู่เลยไม่อยากส่งเสียงรบกวน แต่สัญชาตินักล่าของเขามีหรือที่จะไม่รู้เสี่ยใหญ่อ้าแขนกว้างรอเด็กสาวจนเธอเข้ามาให้เขากอด ความเมื่อยล้าเมื่อครู่หายไปในชั่วพริบตา หลินกอดตอบคนตัวโตเบา ๆ พร้อมลูบหลังเอาใจเขา“คุณเหนื่อยมากเลยใช่ไหมคะ”“นิดนึง ช่วงนี้งานยุ่ง”“คุณอย่าหักโหมมากนะคะ แก่แล้ว คิก ๆ”เสียงหัวเราะเบา ๆ ที่ท้ายประโยคทำเอาหนุ่มใหญ่มองค้อนสื่อถึงความไม่พอใจ หลินก้มลงหอมแก้มสากเบา ๆ ทั้งสองข้างจนคนใจน้อยยิ้มออก“เชี่ยเอ๊ย!”เสียงสบถดังจากเพื่อนของเขา หลินตกใจจนแทบวิ่งหนีแต่โดนมือหนาคว้าเอวกอดไว้จนเธอขยับไม่ได้“เดี๋ยวกูตามไป”“เอาเหอะไอ้ควาย”เพื่อนทั้งสองทยอยกันออกจากห้องไปยังห้องวีไอพีที่เตรียมไว้ ส่วนเจ้าของคลับยังนั่งออดอ้อนเด็กในปกครองของตนไม่ไปไหน จมูกโด่งกดลงที่กลางหน้าอกสูดกลิ่นกายเฉพาะของเธอเหมือนกำลังชาร์จพลังงานอยู่“รอฉันก่อนนะ

คนตัวเล็กเลื่อนตัวลงไปสนใจแท่งเอ็นที่ยังคามืออยู่ แค่เธอจูบสัมผัสมันเบา ๆ ก็พานให้ร่างหนาเด้งตัวขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่“ซี้ด หลิน อ้า~”เสี่ยมากวัยร้องครวญครางเสียงทุ้มอยู่ในลำคอหนา แขนแกร่งยกขึ้นก่ายปิดบังใบหน้าหล่อพร้อมเชิดขึ้นกัดฟันเกร็งคอด้วยความเสียดเสียวปากเล็กหยอกเย้ากับความใหญ่โตก่อนจะครอบงับมันเข้าในปากยัดเข้าลึกจนสุดโคนแล้วแช่ไว้อย่างนั้นทว่าในปากกลับกำลังส่งลิ้นบางตวัดไปทั่ว แม้จะคับจนอึดอัดอยู่บ้างแต่ไม่ใช่เรื่องที่เธอจะทำไม่ได้หลินถอนตัวออกจากลำกายเขื่องแล้วแลบลิ้นเลียเอ็นกายจากโคนสุดปลายหัวเห็ด ไม่พอแค่นั้นเธอยังหยุดหยอกล้อกับส่วนแยกบานเต่งกดลิ้นแล้วรัวมันจนอีกคนครางไม่ได้ศัพท์“อ้าห์ แม่ง ! เสียวหัวหลิน อ้าห์”คนถูกชมยกยิ้มอย่างพอใจแล้วรัวลิ้นที่จุดเดิมอีกครั้ง จนน้ำลาวาร้อนเริ่มปริ่มออกนอกรูเล็กให้เธอได้ชิม เสี่ยมากวัยพยายามกลัดกลั้นเสียงครางน่าเกลียดของตัวเองไว้ ทว่าอีกคนก็เหมือนแกล้งเพราะเธอกำลังดูดส่วนอ่อนไหวของเขาอย่างหนักจนทนไม่ไหวต้องส่งเสียงครางออกมา“แม่ง ฉิบ ! อ้าห์ อย่างนั้นหลิน อ้าห์~”ปากก็ครางมือก็เอื้อมมากดหัวหญิงสาวจนเธอเงยหน้าขึ้นไม่ได้ มือที่คอยประคองอ

ความที่จิตใจฟุ้งซ่านไม่อยู่กับเนื้อกับตัวหลินเลยนัดเพื่อนไว้เพราะไม่อยากอยู่บ้านให้คิดมาก แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าหล่อนก็ยังไม่ลืมบอกป้าไหมเอาไว้ และไหว้วานให้ลูกน้องเขามาส่ง“ขอบคุณคุณนายที่อุตส่าห์มาเลี้ยงค่า”กุญแจเอ่ยขึ้นพร้อมโคลงหัวก้มเล็กน้อย หากแต่คนรับกลับไม่ได้ยินดีที่จะรับหรือโต้เถียงอะไร เธอหน้าบึ้งตึงเหมือนคนอมทุกข์มีเรื่องหนักหนาในใจ“มึงเป็นอะไรปะ”“ปะ.. เปล่า กินเถอะ ส้มตำเซ็งหมดแล้ว”“อีหลิน พูดมาค่ะ เขาทำอะไรมึง”เธอจ้องมองหน้าเพื่อนทั้งสองที่รอฟังสลับไปมา มือเรียววางส้อมลงและเริ่มเล่าความรู้สึกที่อึดอัดอยู่ภายใน เธอพรั่งพรูคำพูดหลายประโยคยาวเหยียดจนไม่มีช่องว่างให้เพื่อนทั้งสองได้ปลอบ“กูเป็นอะไรไม่รู้สำหรับเขา ไม่มีสถานะ ไม่มีตัวตน”“หลิน มึง.. รักเขาแล้ว”“กูไม่รู้.. กู~ มันเร็วไปใช่ไหม”“ไม่เร็วหรอก มึงหมดรักไอ้ชาญนานแล้วแค่เลิกกับมันไม่ได้ พอมีคนอื่นมาทำดีกับมึงมันแปลกตรงไหนที่มึงจะรักเขาหลิน”กุญแจเอื้อมมือมาลูบบ่าไหล่เพื่อนเบา ๆ ปลอบโยนจิตใจที่ฟุ้งซ่าน แต่แน่นอนว่ามันช่วยได้เพียงนิดเพราะในใจของเธอมีเสียงผู้หญิงคนนั้นแทรกมาในหัวอยู่ร่ำไป“สู้ ๆ นะมึง มีอะไรก็โทรหาพวก

ร่างกำยำเดินวนเวียนอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน แววตาของเขามีความกังวลและห่วงใยคนภายในห้องเต็มไปหมดจนนั่งนิ่งไม่ได้“เสี่ยครับ ลูกน้องบอกว่าหลินไม่ได้ไปหามัน มันมาหาหลินเองครับ”ซียื่นคลิปวิดีโอให้เสี่ยมากวัยดู ชายหนุ่มในคลิปที่ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดพูดสารภาพหมดเปลือกไม่ปิดบังสักอย่าง ทว่าเขาก็ไม่อยากจะเชื่ออยู่ดี อาจจะเป็นคำกล่าวอ้างเพื่อไม่ให้ถูกทำร้ายก็ได้“ไม่ได้ไปหาแล้วไอ้รูปบ้านั่นมันอะไรวะไอ้ซี ! กูไม่ได้ตาบอด”“ระ.. รูปไหนครับ”ซีงงกับสิ่งที่เขาพูดเพราะรูปหรือหลักฐานต่าง ๆ ต้องส่งผ่านเขาไม่ก็จีเท่านั้น ห้ามส่งโดยตรงหาผู้เป็นนายเพราะต้องตรวจสอบให้แน่ชัดก่อนเสี่ยฮาร์นเปิดรูปที่ลูกน้องส่งมาก่อนหน้าให้มือขวาตัวเองดู ความหงุดหงิดโมโหเมื่อเห็นรูปนั้นทำเอาอยากขว้างโทรศัพท์ทิ้งอีกครั้งมือขวาหงิกหน้าขมวดคิ้วมองรูปเพราะมีหลายจุดที่น่าสงสัย แต่เจ้านายเขามองไม่ออกเลยเหรอหรือความโกรธจะบังตาจนไม่เห็นความจริง ซีส่งรูปนั้นต่อให้ตัวเองก่อนจะกดส่งหาแผนกซีจีของบริษัทตรวจสอบให้ด่วนที่สุดผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีภาพจริงก็ถูกส่งกลับมา ความจริงเธอไม่ได้ยืนอยู่กับชาญชัยสองคนแต่มีกัสยืนขั้นกลางกุญแจก็อยู่ด้วย และเ

ขาเรียวยาวไขว่ห้างอยู่ที่โต๊ะเหล็กนอกบ้าน ปากคาบบุหรี่นอกสลับกับปล่อยควันลอยคลุ้ง จากที่ปกติไม่ค่อยจะสูบอะไรแต่เมื่อเด็กน้อยคนนั้นงอนก็เริ่มสูบถี่ขึ้นลูกน้องคนสนิทที่ผ่านมาเห็นนายดูมีเรื่องกลุ้มใจก็อดไม่ได้ที่จะเข้ามาถามไถ่ แต่ก็ได้คำตอบเป็นการส่ายหน้า อย่างไรก็ตามด้วยความที่อยู่ด้วยกันมานานทำไมซีจะดูไม่ออกว่าผู้เป็นนายมีเรื่องที่ทำให้เครียด และถ้าเดาไม่ผิดก็คงเป็นเรื่องของว่าที่นายหญิงของเขานั่นแหละ“ถ้าเสี่ยไม่มีอะไร ผมขอตัวนะครับ”“ไอ้ซี ! เดี๋ยว”“ครับ”ซีหันกลับมาก่อนจะมีสัญญาณสั่งให้เขานั่งลง ชายหนุ่มอายุอ่อนกว่านั่งอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เพราะสีหน้าคนสั่งออกจะประหลาดไปหน่อย เหมือนจะหงุดหงิดแต่ก็ไม่โวยวายอะไร“ตอนเมียมึงงอน มึง.. ทำไงวะ”“ก็ง้อไงครับ”ปัก ! เท้าหนาเตะขาลูกน้องเต็มแรงสายตาที่มองคล้ายจะกระชากวิญญาณอีกคนเอาให้ได้ อาการของเขาทำเอาคนในปกครองแทบขำลั่นแต่ต้องกลั้นไว้ก่อนรักษาหน้าเจ้านาย“ทำไมครับ หลินงอนเหรอ.. งั้นก็อยู่ที่เสี่ยแล้วแหละครับ ถ้าเป็นแค่เด็กเลี้ยงไว้แก้ขัดก็ไม่จำเป็นต้องง้อเลยนิครับ”“ไอ้ซี ! เดี๋ยวไม่ตายดีนะมึง มึงก็รู้ว่าหลินเป็นใครสำหรับกู”“ก็เพราะผมกับพ