เสี่ยฮาร์นหลงหลิน

มีข่าวลือกันว่านายทุนเงินหนากำลังกว้านซื้อที่ดินเขตทำเลทอง เจ้าของที่ดินหลายคนต่างพากันเสนอโก่งราคาสุดขั้วแต่ถึงกระนั้นก็ยังยอมซื้อในราคาที่แพงกว่าการประเมิน“เสี่ยครับ ที่ดินในเขตก่อสร้าง เราซื้อได้เกือบหมดแล้ว..”“เกือบหมด ?”“คะ.. ครับ ๆ ผมจะรีบไปจัดการครับเสี่ย”ซีวางซองเอกสารโฉนดหลายแปลงไว้ตรงหน้าผู้เป็นนาย ก่อนจะออกไปจัดการตามที่ได้รับมอบหมาย เขาไม่กล้าต่อกลอนอะไรให้มากความเพราะเพียงแค่เสียงสูงที่ปลายประโยคนั้นก็ทำทั้งห้องเย็นยะเยือกราวกับหน้าหนาวแถบเทือกเขา“ไอ้ชาญ เอาเงินกูคืนมานะ ! เงินกูต้องส่งให้แม่”“กูยืมทำทุนก่อน มึงพูดไม่รู้เรื่องรึไงวะ !”คนสองคนฉุดกระชากลากถูกันอยู่หน้าคลับกาสิโนอีกตามเคย เสียงเอะอะโวยวายดังไปถึงโซนจอดรถของแขกวีไอพี ฮาร์นเหลือบมองคนคู่นั้นจากไกล ๆ ก่อนจะก้าวขึ้นรถของตนตามปกติ แต่ทว่าใจเขากลับไม่นิ่ง มันตงิดแปลก ๆ เหมือนแจ้งเตือนอะไรบางอย่าง“จอด !”“ฮะ !”“ไปส่งเธอ”“ฮะ !”ไร้ซึ่งคำตอบมีแค่สายตาที่ส่งผ่านกระจกมองหลัง ซีรีบเหยียบเบรกตามคำสั่ง จากนั้นจีผู้เป็นพี่ก็ลงไปหาเธอพาขึ้นรถมา“อุ๊ย~ เอ่อ ขอโทษค่ะ”หลินปาดน้ำตาลวก ๆ แล้ววางตูดลงที่เบาะหลังอย่างเจ

ยังไม่ทันข้ามวันวริศราก็โดนเคาะห้องอย่างหนัก น้ำเสียงที่เรียกไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นเจ้าของหอพัก เธอสูดลมหายใจอย่างหนักตั้งสติเพื่อออกไปเจรจากับหญิงวัยกลางคนด้านนอก“หลินขอเวลาอีกหน่อยนะคะป้า”“ให้อีกสามวันหลิน ป้าให้ได้แค่นี้จริง ๆ มันเดือนที่สามแล้ว”“ค่ะ ๆ หลินจะรีบโอนไปให้นะคะ ขอโทษจริง ๆ ค่ะป้า”เธอยกมือขอโทษขอโพยด้วยความเกรงใจ ก่อนที่เจ้าของหอจะถอนหายใจส่ายหน้าเบื่อหน่ายกลับไปยังรถ หลินปิดประตูอย่างเบามือ ก่อนจะทรุดตัวลงกับเตียงแข็ง ๆ เธอเลือกที่จะเก็บความเสียใจเอาไว้ก่อน เพราะตอนนี้ต้องหาเงินมาจ่ายค่าห้องให้ทันหลิน : มีเงินให้กูยืมก่อนไหมกุญแจ : เอ้า เงินโบนัสพึ่งออกนิกัส : ผัวเหี้ย ๆ ของมันไงอีแจหลินส่งข้อความลงในกลุ่มเพื่อนสนิท เพียงครู่เดียวก็มีข้อความตอบกลับมา ยังดีที่มีสองคนนี้คอยอยู่เคียงข้าง ไม่อย่างนั้นเธอคงแย่กว่านี้กุญแจ : กูให้ได้ 1000 อ่ะ ต้องเอาไปไถ่ที่แม่กัส : กูได้ 2 แต่ต้องคืนสิ้นเดือน กูจองหมอผ่ากีไว้กุญแจ : ไม่งั้นมึงลองไปถามในโรงงานไหม ปล่อยดอกอ่ะ ถ้าในโรงงานเดียวกันดอกไม่แพงเท่าไหร่ จ่ายเงินออกกุญแจเสนอทางออกให้เพื่อน ไม่ใช่ว่าไม่อยากช่วยหรอกแต่อย่างว

ครบกำหนดเก็บดอกงวดแรกเสี่ยเจ้าของเงินทำตัวให้ว่างราวกับว่าเขาไม่มีงานการที่ต้องทำทั้งที่ความเป็นจริงเอกสารที่ต้องตรวจดูมีกองเต็มโต๊ะ“กูจะไปกับจี กลับมากูต้องรู้เรื่องที่ให้ไปทำ”“ครับเสี่ย”ซีโคลงศีรษะให้เจ้านายของเขาแล้วเดินเข้าห้องทำงานตนมาเร่งลูกน้องให้ทันก่อนเจ้านายจะกลับมารถยนต์กันกระสุนราคาหลักสิบล้านมาจอดหน้าหอพักของหญิงสาวก่อนที่จีจะกดต่อสายหาลูกหนี้คนโปรดให้ออกมาสภาพของหญิงสาวอิดโรยราวกับว่าไม่ได้กินข้าว ทั้งเนื้อทั้งตัวมีแต่เหงื่อไคลไหลย้อย แต่ถึงกระนั้นยังกลบความสวยของเธอไม่ได้อยู่ดี“พี่จีสวัสดีค่ะ นี่ค่ะของวันแรก เอ่อ จริง ๆ ให้หลินจ่ายเป็นอาทิตย์ก็ได้นะคะ มาทุกวันเกรงใจแย่”“ไม่!”เสียงตอบกลับดังมาจากเบาะหลังจนวริศราที่ยืนอยู่นอกรถสะดุ้งแล้วชะโงกหน้ามาดูเพราะเธอไม่ได้คิดว่าเขาจะมาเก็บเงินสิบบาทนี้ด้วยตัวเองเลยตกใจนิดหน่อย สาวน้อยยืนงงชั่วครู่ก่อนจะยกมือไหว้เขาตามมารยาท“กินข้าวยัง”“คะ ยะ.. ยังค่ะ”“ขึ้นรถ”“คะ?”เมื่อไร้เสียงตอบกลับจีจึงทำหน้าที่เป็นตัวกลางชวนเธอขึ้นรถ สาวน้อยเปิดประตูนั่งที่เบาะข้างคนขับก่อนจะหันแอร์รถไปทางอื่นกลัวว่าคนด้านหลังจะได้กลิ่นเหงื่อของเธอ

สาวโรงงานเข้ากะทำงานตามปกติแต่ในใจยังครุ่นคิดหาทางที่จะออกจากขุมนรกนั้นสักทีถ้ามันง่ายอย่างที่คนอื่นบอกก็ดีน่ะสิ แต่ตอนนี้เธอต้องหาทางลบรูปลบคลิปที่เคยถ่ายไว้ตอนร่วมรักกับผัวของเธอก่อนที่เขาจะส่งให้พ่อกับแม่เธอดูจริง ๆหลังจากเลิกงานเธอกลับมาห้องตามปกเห็นผัวเจ้ากรรมเมานอนหลับอยู่ เธอถอนหายใจเบื่อหน่ายแต่ก็เลือกที่จะเงียบไว้ สายตาคมไปกระทบกับโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างเขาเธอค่อย ๆ ย่องไปใกล้ ๆ กลั้นลมหายใจหยิบโทรศัพท์เขาออกมาสแกนใบหน้าเจ้าของเครื่องก่อนจะเร่งรีบค้นหารูปและคลิปของตัวเองและลบมันออกทั้งหมดแถมยังไม่ลืมที่จะลบออกจากถังขยะไม่ให้เขากู้คืนได้ แต่ทว่าพอจะกดออกเธอกลับเห็นรูปถ่ายของเขากับพี่ที่ทำงานของเธอใบหน้าทั้งสองแนบชิดกันเหมือนสนิทสนมกันมาก“พี่ขวัญ”“อื้อ อะไรวะ อีหลิน !”ชาญตื่นขึ้นมาก็ต้องโมโหเพราะเธอถือโทรศัพท์เขาอยู่ เขารีบดึงคืนมาพร้อมเลื่อนหาข้อมูลที่ตนเอาไว้ขู่บังคับเธอตอนนี้มันได้หายไปหมดแล้ว“อีหลิน !” เพียะ !“โอ๊ย !”“หลิน มึง ไอ้ชาญ !” ผลัวะ !กัสที่มาส่งเธอยังไม่ทันได้ไปไหนเพราะมัวแต่เสวนากับรุ่นพี่แถวนั้นอยู่รีบกรูเข้ามาช่วยเพื่อนสาวทันที ด้วยความที่ตัวใหญ่กว่าเขาจ

หลินเคาะแล้วเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของเขาเบา ๆ เห็นคนอายุมากกว่านั่งรออยู่ก่อนแล้ว หน้าตาเคร่งขรึมอยู่ตลอดของเขาทำให้เธอไม่ค่อยจะกล้าพูดเท่าไหร่“สะ.. สวัสดีค่ะเสี่ย”“อืม นั่งสิ”เธอนั่งลงเก้าอี้ตรงข้ามกับเขา แต่ไม่ได้พูดอะไร เจ้าหล่อนมองเขาสลับกับมองมือตัวเองตรึกตรองคำพูดอยู่ในใจ แต่นั่นมันนานเกินไปจนทำอีกคนเริ่มหงุดหงิดปัง ! แฟ้มเอกสารถูกโยนลงโต๊ะทำงานเต็มแรง หนุ่มใหญ่แสดงท่าทางไม่พอใจออกมาชัดเจนนั่นยิ่งทำให้สาวน้อยตรงข้ามเขาสั่นกลัวเป็นลูกนก“พูดมา !”“นะ.. หนูจะมาขอกูเงินค่ะ”เสี่ยฮาร์นขมวดคิ้วหนักขึ้น ที่มาเพราะเรื่องเงิน แทนที่จะขอให้ช่วยเก็บไอ้สารเลวนั่นให้จบให้สิ้น กลับอยากแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ“เอาไปทำไม”“หนู.. จำเป็น”“ฉันรู้หมดแล้ว พูดมาตรง ๆ”ตามคาด เขารู้เรื่องทั้งหมดแล้วจริง ๆ แต่เธอต้องบอกยังไง บอกว่ามีอะไรกันกับผู้ชายเกิดคึกคะนองแล้วถ่ายคลิปไว้ดูเล่นอย่างนั้นเหรอ“ยังรักมันไหม”“ฮะ ! มะ.. ไม่ค่ะ หนูบอกเลิกมันแล้ว แต่มันไม่ยอมจบดี ๆ มันเลย..”เธอพูดด้วยเสียงกระเส่าคล้ายจะร้องไห้ออกมาเต็มแก่ สาวน้อยจิกมือกับเข่ามนจนเจ็บแต่เธอกลับรู้สึกเจ็บที่ใจเสียมากกว่า ที่โง่งมจนห