เสี่ยฮาร์นหลงหลิน

​ 

“โอ๊ย ! ไอ้ชาญ ! กูเจ็บ !”

“เรื่องของแม่มึงดิ อยากขัดดวงกูดีนัก แม่ง ! น่ารำคาญฉิบหาย”

เสียงทะเลาะกันดังสนั่นหน้ากาสิโนชื่อดังย่านสมุทรปราการ ผัวเมียคู่นี้มักทะเลาะกันเป็นประจำจนการ์ดร้านชินชาและการที่เห็นผัวทำร้ายเมียแบบนี้ก็เป็นภาพที่คุ้นตาจนเอือมระอาที่จะห้าม เพราะห้ามไปวันถัดมาหญิงสาวคนนี้ก็ยังมาตามแฟนของเธอดังเดิม

“มึงไม่ไปก็ไปส่งกู งั้นก็เอากุญแจรถมา !”

ปัก ! “โอ๊ย ! ไอ้ชาติหมาเอ๊ย !”

หลินตะโกนด่าเต็มแรงเพราะเธอพึ่งจะโดนคนที่ขึ้นชื่อว่าผัวนอนร่วมเตียงเดียวกันโยนกุญแจรถมอเตอร์ไซค์ใส่หน้าจนปากแตกได้กลิ่นคาวเลือดคลุ้งปาก แต่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอถูกเขาทำร้าย มันนับครั้งไม่ถ้วนร่างกายของเธอไม่มีวันไหนที่จะไม่เขียวช้ำ

“น้องเป็นอะไรไหมคะ”

“มะ.. ไม่ค่ะ ขอบคุณนะคะ”

เธอลุกขึ้นโดยมีพี่สาวที่แต่งตัวสมาร์ตเหมือนเป็นบอดี้การ์ดคนใหญ่คนโตมาช่วย จะว่าไปเธอก็อยากเรียนการต่อสู้บ้าง อย่างน้อยก็เพื่อเอาไว้ปกป้องตัวเอง หลินปัดฝุ่นแล้วโคลงหัวขอบคุณอีกครั้งก่อนจะเดินจากไป

หลิน วริศรา ภิรมย์เศษ สาวโรงงานวัย 25 ปีที่สะสวยสมวัย แต่ทว่าร่างกายกลับเขียวช้ำเลือดช้ำหนอง หน้าตาไร้ราศี หม่นหมองดูเหมือนไม่มีความสุขกับชีวิตเอาเสียเลย

“ขอโทษค่ะนาย พอดีมีน้องผู้หญิงถูกทำร้ายนิดหน่อย”

จีมือซ้ายเจ้าของกาสิโนแห่งนี้โคลงขอโทษผู้เป็นนาย ก่อนจะเห็นการพยักหน้าตอบรับแบบส่ง ๆ จากเขา

ฮาร์น คณาธิป วิระโภคิน หรือที่คนพื้นที่รู้จักกันดีในชื่อ ‘เสี่ยฮาร์น’ เจ้าพ่อเงินกู้ดอกมหาโหด รวมทั้งเจ้าของคลับกาสิโนที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ

เขาคนนี้มีปากก็เหมือนไม่มี พูดเฉพาะในสิ่งที่จำเป็นเท่านั้น หงุดหงิด ใจร้อน ขี้รำคาญ โหดดิบเถื่อนสมกับเป็นเจ้าพ่อ แต่ความหล่อความรวยของเขากลับเป็นที่โจษจันให้ผู้คนอยากเข้าใกล้​

ทางฝั่งของหลินถึงแม้เธอพึ่งจะถูกทำร้ายร่างกายมา แต่เธอก็ไม่เคยขาดงานเลยสักครั้ง ยังแบกสังขารบอบช้ำไปทำงานตามปกติเพราะเธอยังมีคนข้างหลังให้คอยส่งเสีย

“อีหลิน ! ผัวตีอีกแล้วเหรอ”

“เปล่า~”

“เปล่าเหี้ยอะไรคะหนู ก็เห็น ๆ กันอยู่ จะมีสักวันไหมที่มึงจะมาทำงานแบบคนปกติเขาอ่ะ”

เสียงกะเทยตัวแม่บ่นด่าหญิงสาวที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนแสนโง่อีกครั้ง ที่บอกว่าอีกครั้งก็เพราะเขาด่าเธอจนปากจะฉีกถึงหูอยู่แล้ว แต่ผลลัพธ์ก็ยังเหมือนเดิม

“หลิน ไอ้ชาญไม่มาทำงานวันที่ 6 แล้วนะ ถ้าพรุ่งนี้ไม่มาอีกพี่คงต้องให้ซองขาวจริง ๆ”

“ค่ะ ๆ พี่นพ”

ระหว่างที่คุยกับเพื่อนอยู่นั้นก็มีเสียงทุ้มดังแทรกขึ้นอย่างไม่พอใจ หลินพยักหน้ารัว ๆ พร้อมส่งสายตาขอโทษเกรงอกเกรงใจหัวหน้าของชาญชัย เธอถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะเดินเข้าไลน์ทำงานของตัวเองพร้อมกับเพื่อน

กะดึกแสนยาวนานของพนักงานโรงงานผ่านพ้นไปตามปกติ หญิงสาวสองคนกับเพื่อนสาวประเภทสองพากันขับมอเตอร์ไซค์ต่อตูดกันกลับหอพัก ก่อนจะแยกกันคนละซอย เพราะหลินอาศัยอยู่กับชาญชัยอีกหอพักหนึ่ง

“เฮ้อ !” หลินถอนหายใจทันทีเมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องที่สภาพเละเป็นโจ๊ก ขยะเกลื่อนเหมือนไม่มีคนอยู่ เธอมองไปโดยรอบก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างสามีในนามของเธอ ยังไม่ลืมที่จะตั้งนาฬิกาเอาไว้เผื่อจะหลับเพลินลืมตื่นไปทำงาน

ปัก ! ปัก ! ฝ่าเท้าหนาเตะเข้าที่บั้นท้ายของคนหลับ หลินปรือตาขึ้นมามองการกระทำของชาญชัยอย่างเบื่อหน่ายแล้วหลับตาลงใหม่

“เฮ้ย ! ตื่นดิ๊ มึงจะนอนกินบ้านกินเมืองเหรอ กูหิวข้าว !”

“มีแค่นี้แหละ ไปหาซื้อแดกเอง”

หลินโยนธนบัตรสีฟ้าให้ผัวไปหนึ่งใบ ก่อนจะพลิกตัวไปอีกข้างเพื่อพักผ่อน เธอไม่ได้ยินดีที่จะอยู่ตรงนี้ แต่หลายอย่างก็พาเธอออกไปไม่ได้เช่นกัน

กิจกรรมของสาวเจ้ายังคงวนเวียนเหมือนดั่งเมื่อวาน หลินมาทำงานตามปกติ หลังจากนั้นสักพักนพหัวหน้างานของชาญชัยจะเดินเอาซองขาวมาให้

หนังสือแจ้งการพ้นสภาพพนักงาน..

“มึงพูดไม่ได้แล้วนะว่ามันทำงานหาเงินช่วยมึงอ่ะ”

กัสกะเทยตัวแม่เอ่ยเหน็บแนม ตามด้วยกุญแจที่สมทบความเห็น หลินนั่งอ่านจดหมายจนจบแล้วเก็บใส่กระเป๋า

หญิงสาวทำงานไปด้วยและยังครุ่นคิดไปด้วยว่าสิ่งที่ตัวเองเลือกหลายคนต่างไม่เห็นด้วยเลย และเธอเองก็ไม่มีความสุขสักนิดกับชีวิตคู่ เพียงแต่ถ้าไม่มีเขาเธอจะอยู่ได้จริงเหรอ

“เลือกผิดก็แค่เลือกใหม่หลิน !”

แคปชั่น : เลือกผัวผิด คิดจนตัวตาย