All Chapters of เสี่ยฮาร์นหลงหลิน: Chapter 31 - Chapter 40

หลังจากผ่านเรื่องราวเข้าใจผิดกันไปได้ เสี่ยมากวัยก็เห็นจะตามติดเด็กน้อยคนนี้มากขึ้นกว่าเดิมเป็นเท่าตัว บอกอะไร ขออะไร อยากไปไหนจัดให้ได้หมดไม่เคยขัด และเธอยังชอบมาออดอ้อนคลอเคลียให้เสี่ยคนนี้ใจเต้นเร็วอยู่เสมอ จนต้องหอบงานที่กาสิโนกลับมาทำที่บ้านเพราะไม่อยากห่างจากเธอนานในระหว่างที่อีกคนกำลังขะมักเขม้นทำงาน เด็กน้อยในปกครองก็นั่งเรียนหนังสืออยู่ที่โต๊ะโซฟาภายในห้องเดียวกันไม่ไปรบกวนเขา แค่เห็นว่ามีอีกคนอยู่ในพื้นที่เดียวกันก็รู้สึกดีขึ้นเป็นกอง“เสี่ยครับ”เมื่อเห็นลูกน้องเขาเข้ามาเจ้าหล่อนที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องก็เตรียมจะออกไปแต่โดนกวักมือเรียกไว้ก่อน แถมยังดึงเธอมานั่งตักอย่างไม่อายลูกน้อง“พูดมา”“คุณอาธรณ์ส่งข่าวว่าตำรวจในพื้นที่ไม่ยอมครับ ปัญหาตอนนี้คือเขาจะเปิดโปงเราเรื่องเขตโรงเรียนครับ”“เปิดโปงเรื่องเหี้ยอะไรวะ ! มันรู้กฎหมายไหม กูไม่ได้สร้างเกินขอบเขตกฎหมายสักหน่อย !”เสียงตะโกนสบถออกมาจนคนที่นั่งอยู่บนตักต้องเอียงตัวหนีเสียงของเขาพานทำเธอแสบแก้วหูไปหมด แต่ต่างกันที่ลูกน้องเขาทำท่าเหมือนจะถูกดูดวิญญาณ“พี่ออกไปก่อนนะคะ”พอเห็นว่าสถานการณ์ตึงเครียดเกินไปเธอจึงให้ลูกน้องเขาออก

“ขอโทษนะคะ”“หื้ม ? ขอโทษทำไม”“หนูทำคุณเสียงานตลอดเลย”เสี่ยมากวัยส่ายหน้าไม่รับคำขอโทษนั่น ขณะที่มือยังทำอยู่ปากก็เป่าลมบรรเทาอาการปวดแสบปวดร้อนของเธอ แม้มันจะแค่แดงเล็กน้อยเขาก็ไม่วางใจ“ดีกับหนูขนาดนี้ แล้วหนูจะไปไหนได้คะ”เสียงหวานหูกระซิบเบา ๆ อยู่ตรงหน้า มือน้อยของเธอยังอยู่ไม่สุขลูบลำขาแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ จนจะถึงจุดสงวนของเขาอยู่แล้ว“หลิน ได้ขึ้นแล้วไม่ลงนะ”“วันนี้คุณไม่ต้องขึ้น หนูหลินขึ้นให้เอง อ๊ะ !”ร่างแน่งน้อยถูกอุ้มขึ้นในท่าเจ้าสาวแล้วพาขึ้นห้องมาอย่างรวดเร็ว หลินมองคนตัวโตที่กำลังกระเหี้ยนกระหือรือพลางนึกขำขันจะติดง่ายอะไรขนาดนั้นเช้าวันถัดมาเสี่ยงฮาร์นตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง วันนี้เขามีประชุมออนไลน์กับทางต่างประเทศตอนเจ็ดโมงเช้า ส่วนคนตัวเล็กยังนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงเพราะเมื่อวานเธอโดนเขากระทำอย่างเอาเป็นเอาตายตั้งแต่ช่วงบ่าย ลากยาวเกือบถึงห้าทุ่ม“เชี่ยเอ๊ย ! อยากซ้ำซักรอบสองรอบ”ยิ่งเห็นคนที่สลบเหมือดบนเตียงโดยไร้อาภรณ์ปกปิดซ่อนตัวอยู่ในผ้าห่มหนานั่นเขาก็แทบคลั่ง ก็ทุกเช้ามันต้องได้ปลดปล่อยแต่วันนี้เห็นว่าเวลามีไม่มากอีกอย่างกลัวเธอจะเหนื่อยเกินไปนั่นแหละจีที่เป็นเ

“ไหน เฮียไปกับใครว่ามาซิ”“คุณภูพิงค์ไง พาร์ทเนอร์คนสำคัญของคุณ”“แล้วหนูล่ะสำคัญไหม”“หนูจะไปรู้เหรอ คุณจะถามอะไรเยอะแยะเนี่ย ถอยออกไปหนูเหม็นกลิ่นน้ำหอมคนอื่น !”“ฮึ ! เมาแล้วงอแงฉับหาย”คนมากวัยมองเด็กสาวตรงหน้าที่บ่นตีโพยตีพายเขาเหมือนเมียขึ้นทุกวัน แถมยังพูดได้เต็มปากว่าหึงหวง เล่นเอาหัวใจคนแก่เต้นรัวแทบหัวใจวาย“หลิน เฮียไปพบพาร์ทเนอร์จริง ๆ พวกไอ้ภพไอ้ริสก็ไป ภูพิงค์ก็เป็นหุ้นส่วนเลยตามไปด้วย”“หนูรู้แล้ว”“รู้ ? รู้แล้วงอแงทำไม หื้ม ?”“คุณยืนให้เขากอดขนาดนั้นทีหลังก็กอดกลับหน่อย ผู้หญิงเขาจะน้อยใจ”เธอเคาะจอโทรศัพท์ก้มมองรูปด้วยความไม่พอใจ แต่ยิ่งมองน้ำตาก็เหมือนจะไหลเอ่อออกมาทุกที ไม่ได้อยากจะร้องไห้สักหน่อย มันจะไหลทำไมก็ไม่รู้ใบหน้าสวยถูกรั้งขึ้นให้มองหน้าเขา ตาดวงกลมโตสั่นไหวระริกเช่นเดียวกับริมฝีปาก ใช่เธอกำลังจะร้องไห้ น้ำตาดื้อด้านนั่นมันไหลไม่ฟังคำสั่งในสมองของเธอเลย“ฮืออออ~”“โอ๋ ๆ เด็กดี คนที่ฉันอยากกอดก็มีแต่เธอไง จะให้ไปกอดใครได้อีก”สาวน้อยถูกดึงเข้าไปกอดให้อยู่ในอ้อมอกอบอุ่น มือน้อยของเธอทุบตีแผ่นหลังแกร่งของเขาหลายครั้งจนพอใจ โดยที่อีกฝ่ายไม่ตำหนิใด ๆ เลย“คุ

เสี่ยเจ้าของบ้านพาคนตัวเล็กย้ายไปนั่งโซฟาอีกตัวที่หันหลังให้ครัว หวังใช้มันบังสายตาป้าไหมไว้นั่นแหละ เด็กน้อยของเขาจะได้ไม่กลัวจนเกินไปกางเกงทรงสวยถูกถอดออกอย่างรวดเร็วพร้อมกางเกงใน แพตตี้ลูกไม้ถูกเขาถอดออกทิ้งลงไปกองกับเสื้อผ้าของตนเอง หนุ่มใหญ่เอนตัวลงนั่งแล้วดึงตัวเธอขึ้นมานั่งตัก แม้เธอจะกล้า ๆ กลัว ๆ ส่อแววกังวลอยู่บ้างแต่ก็ยอมขึ้นคร่อมเขาแต่โดยดีร่างอรชรถูไถกับแกนกายอันใหญ่ ขนาดของมันเหมือนพร้อมใช้งานอยู่ทุกเมื่อ ทุกครั้งที่เจ้าหล่อนขยับความรู้สึกวูบวาบไปทั่วทั้งภายในและจุดอ่อนไหวต่างกระตุกเนื้อเต้นจนปวดหนึบท้ายทอยถูกอีกคนรั้งลงมาจูบอย่างหวานซึ้งก่อนจะเพิ่มแรงดูดที่ริมฝีปากให้แรงขึ้น ทั้งสองต่างดูดดื่มกับความนุ่มของอีกฝ่าย แรงกระตุ้นนั้นทำเอากลางกายเรียกร้องหากันหนักจนรู้สึกหน่วง“อื้อ~”เสียงครางหวานดังในลำคอประท้วงเมื่อเธอกำลังจะขาดอากาศหายใจ แม้จะไม่เต็มใจปล่อยเธอเท่าไหร่นักก็เถอะก็ต้องยอมอยู่ดี แต่แค่ผละออกจากเธอใบหน้าของคนมากวัยก็กดลงที่กลางร่องอกผ่านผ้าบางเดรสที่เธอสวมอยู่“หลินเป็นอะไรรึเปล่าลูก”เสียงของคนแก่ในครัวทำเธอสะดุ้งเฮือกหลุดจากภวังค์ตัณหา เธอรีบดันแผงอกเขาออ

หลินก้าวขึ้นรถด้วยท่าทางประหลาดใจเพราะอีกคนกำลังยิ้มแบบธุรกิจผิดธรรมชาติให้เธออยู่ คิ้วบางขมวดเป็นปมพร้อมกับแค่นหัวเราะออกมาเบา ๆ เพราะไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่กันแน่“คุณมีอะไรรึเปล่าคะ”“เปล่า ยิ้มให้ก็ไม่ได้เหรอ”“ได้ค่ะ”เสียงหวานลากยาวที่ปลายประโยคก่อนจะเอื้อมมือไปหยิกแก้มเขาเบา ๆ อย่างมันเขี้ยวและเขาเองก็ไม่มีท่าทีว่าจะหลบอย่างทุกครั้ง ปล่อยให้เด็กน้อยหยอกล้อเล่นเหมือนคนวัยเดียวกัน“อยากกินอะไร”“หื้ม ?”หลินขมวดคิ้วมองเขาอีกครั้ง ปกติมีแต่เธอที่ถามเขาวันนี้เขากลับเป็นฝ่ายถามเธอตั้งแต่เดินเข้าบ้าน ความรู้สึกที่ว่าเขาแปลกไปยังไงก็ไม่ผิดแน่“อยากกินอะไร เฮียจะทำให้กิน”“คุณ.. ไม่ได้ไม่สบายใช่ไหมคะ”เธอยืดตัวเอื้อมมือแตะหน้าผากคนตัวสูงเบา ๆ ก่อนจะเอากลับมาอังหน้าผากตัวเองดูบ้าง อุณหภูมิก็ใกล้เคียงกัน ตัวไม่ได้ร้อนผิดปกติ แต่ทำไมท่าทางของเขาดูพิลึกชอบกล“อยากทำให้บ้าง”“ฮึ คุณจะทำหนูเคยตัวรู้ไหมคะ”“ถ้าว่างจะทำให้กินบ่อย ๆ”เจ้าหล่อนอมยิ้มทำหน้าตาใสซื่อส่งให้เขา หรือที่เธอคิดมันไม่ผิด เขาเองก็คิดเช่นเดียวกับเธอใช่ไหม แบบที่ไม่ใช่แค่เรื่องบนเตียง“กินข้าวผัดก็ได้ค่ะ”“ได้”เขาเดินเ