All Chapters of เสี่ยฮาร์นหลงหลิน: Chapter 11 - Chapter 20

“ออกไปได้แล้ว”“ฮะ ! คะ.. แค่นี้เหรอคะ”“ทำไม หรืออยากให้ฉันทำมากกว่านี้ หื้ม”“เปล่าสักหน่อย”เธอลุดออกจากตรงนั้นหลบสายตาแพรวพราวของเขา เธอรีบหลบให้พ้นจนลืมขอบคุณเขาไปเลย แต่จะให้กลับเข้าไปอีกก็เขินไม่กล้ามองหน้าเขาแล้วหลิน : ขอบคุณนะคะเธอกดส่งข้อความส่งให้เขา ก่อนจะเดินตามพี่จีออกมาติด ๆ ส่วนคนที่ได้รับนั่งเช็ดมุมปากอยู่ที่โต๊ะทำงานยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับคำขอบคุณสั้น ๆ นั้น“แม่ง ! ปากหวานฉิบหาย”หนุ่มใหญ่ยิ้มย่องพอใจกับรสจูบหวานดูดดื่มเมื่อครู่ ยิ่งเธอไม่ขัดขืนเขาก็แทบหักห้ามใจตัวเองไม่อยู่อยากจะนัวเนียเธอลงตรงนั้นให้ได้“โอ้โห กี่ชาติแล้วที่ไม่เห็นเสี่ยฮาร์นยิ้ม ไงไอ้เสือ ได้ยัง”“ได้อะไร”ฮาร์นลุกจากโต๊ะทำงานมานั่งที่โซฟาหาเพื่อนอย่างภพและธีริส วันนี้อารมณ์เขาดีเป็นพิเศษใครจะพูดอะไรก็ว่ามาเถอะ ถือได้ว่าเป็นโอกาสทองเลยก็ได้“อย่าตีมึนไอ้ควาย น้องเมื่อกี้สวยอึ๋มขนาดนั้นไม่เอากูเอานะ ลูกชายกูพร้อม”“แดกตีนกูไหม ตีนกูก็พร้อม”“อู้ววว”ทั้งภพและธีริสมองหน้ากันอย่างรู้ใจ ปกติถ้าแค่เรียกเด็กมาแก้ขัดจะไม่หวงขนาดนี้ แสดงว่าเด็กคนนั้นมีอะไรพิเศษกว่าคนอื่นแน่นอนถึงออกอาการขนาดนี้“ถ้าพวกมึงไม

หลินในผ้าขนหนูสีขาวชั่งใจว่าเธอควรจะออกไปแบบไหนดี เพราะเสื้อผ้าของเธอเปื้อนดินโคลนครั้นจะหยิบมาใส่อีกก็กระไรอยู่ แต่ถ้าออกไปแบบนี้ก็ล่อเสือล่อตะเข้ไปหน่อย“เอาวะ ไม่ได้มีอะไรกับผู้ชายครั้งแรกสักหน่อย”เธอตัดสินใจเปิดประตูห้องน้ำออกมาแต่ทว่าห้องกลับว่างเปล่าไร้ผู้คนมีแค่เสื้อผ้าที่วางไว้ข้างเตียง แล้วเขาไปไหน หลินหยิบเสื้อผ้ามาทาบกับตัวดูมันน่าจะถูกเตรียมไว้ให้เธอไม่ผิดแน่“อ๊ะ !”“ไม่ต้องใส่หรอก เดี๋ยวก็ได้ถอด”เขาเข้ามาตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ แต่ตอนนี้เขากอดเธอจากทางด้านหลัง ลมหายใจอบอุ่นรินรดลำคอขาวเนียนพานให้ขนอ่อนเธอลุกซู่วูบหวิวไปทั่วมวนท้องน้อย“คะ.. คุณ คือหนูต้องกลับไปทำงาน”“ลาออก”“ไม่สิคะ อื้อ คุณเดี๋ยว คือหนู..”“อย่าดื้อกับฉันหลิน ฉันไม่อยากใช้ความรุนแรงกับเธอ”เธอที่พยายามจะขัดขืนก็ต้องชะงักงันเมื่อเขาพูดประโยคเมื่อครู่ ความรุนแรงที่เขาบอกเธอเองก็เห็นมากับตา เล่นเอาอีกคนสะบักสะบอมเกือบสิ้นชีวิตในขณะที่ความคิดของเธอกำลังโลดแล่นริมฝีปากหยักนั่นก็พรมจูบตามลำคอลาดไหล่เธอไม่หยุด สูดดมกลิ่นสบู่เหลวจากกายของเธอเบา ๆ“ตะ.. แต่หนูยังไม่พร้อม”“แต่ฉันพร้อมจนไม่รู้จะพร้อมยังไงแล้ว !”

คนสองคนหลับในอ้อมกอดของกันและกันจนเกือบเที่ยง หลินปรือตาขึ้นมองเห็นคนตรงหน้าที่หลับอยู่ ความหล่อคมของเขาชวนให้เธอมองไม่ละสายตาจนเผลอเอานิ้วไปจิ้มแก้มอย่างลืมตัวหญิงสาวขยับเบา ๆ หมายจะออกจากอ้อมกอด ทว่ายังหลบไปไหนไม่พ้นก็ถูกเขาดึงรั้งกอดเอาไว้แน่นกว่าเดิม แถมยังกดจมูกเข้าซอกคอขาวจนเธอต้องย่นคอเอียงหนี“อย่าดิ้น ให้ฉันนอนต่ออีกหน่อย”“คุณจะนอนก็นอนไปสิคะ หลินต้องกลับไปทำงานแล้ว”คำตอบของเธอทำเอาหนุ่มใหญ่ปรือตาขึ้นมอง สายตาคมกริบจดจ้องไปที่หน้าสวยเหมือนจะไม่พอใจอะไรบางอย่าง“พูดไม่รู้เรื่องเหรอ ให้ลาออก”“ลาออกไม่ได้ หนูยังไม่ได้หางานใหม่เลย”“เป็นเด็กฉันให้เดือนละแสน เงียบได้แล้ว ฉันจะนอนอย่ากวน”พูดจบเขาก็กอดเธอแน่นกว่าเดิม แล้วชิงหลับตาหนีไปเลย ปล่อยให้หลินคิดตามคำที่เขาพูดอยู่อย่างนั้นคนเดียวแทบสติแตก‘เด็ก’ หมายความว่าไม่จบเหรอ แล้วเธอต้องทำยังไง แม้ข้อเสนอที่เขายื่นมาให้มันจะน่าสนใจอยู่มากแต่เธอไม่เคยเป็นเด็กเสี่ยต้องเอาใจเขายังไงถึงจะถูกแล้วเธอจะไม่ถูกตราหน้าว่าขายตัวแลกเงินใช่ไหมผ่านไปราวชั่วโมงกว่าที่เขาหลับส่วนเธอหลับไม่ลงตาแข็งกับคำพูดของเขาก่อนนอน เจ้าหล่อนคิดยังไงก็คิดไม่ต

หลินถือถุงทุเรียนสองพูเดินตามป้าไหมต้อย ๆ หากแต่เธอดูมีความสุขและเศร้าสร้อยในเวลาเดียวกันจนป้าไหมจับสังเกตได้“เป็นอะไรลูก ไม่พอเหรอเอาอีกไหม”“พอแล้วค่ะป้า แค่แต่ก่อนหนูไม่กล้าซื้อ มันแพง”“ต่อไปอยากกินก็ซื้อ อยู่กับเสี่ยเป็นเด็กดีอยากได้อะไรเสี่ยไม่ขัดหรอก”มือหยุ่นเอื้อมมากุมมือเต่งตึงของสาวน้อย เธอกดหน้ารัว ๆ เข้าใจที่ผู้ใหญ่สั่งสอน น้ำตาใสเกือบจะร่วงก็ถูกเธอกลัดกลั้นเอาไว้ก่อนไม่อยากให้คนแก่ทุกข์ใจไปด้วยเมื่อกลับมาถึงบ้านเห็นว่าเจ้านายกลับมาแล้วป้าไหมก็หน้าเสียทันที เพราะอย่างที่รู้กันทั้งบ้านว่ามาเฟียผู้นี้ไม่ชอบอะไรที่กลิ่นฉุนโดยเฉพาะทุเรียน ใครจะกินต้องกินนอกบ้านและต้องแปรงฟันอย่างน้อยสองรอบ จนกว่ากลิ่นจะหมด“หลินเอาทุเรียนออกไปกินข้างนอกก่อนนะลูก เสี่ยไม่ชอบ”“อ๋อ ค่ะ ๆ”หลินเองก็เข้าใจที่ป้าจะสื่อทันที รีบวางถุงอย่างอื่นลงและรวบถุงทุเรียนเตรียมเดินออกจากบ้าน แต่ต้องหยุดเพราะมือหนาคว้าข้อมือน้อยของเธอเอาไว้ก่อน“นั่งกินนี่แหละ”“ค่ะ เดี๋ยวหนูรีบกินรีบไปแปรงฟัน”เธอรีบยัดทุเรียนเข้าปากอย่างรีบร้อน กระพุ้งแก้มกลมเหมือนกระรอกน้อยที่ยัดของกินไว้เต็มปากจนคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อดไม่

“ถุงอยู่ในห้อง”“หลินกินยาก็ได้ค่ะ”คนมากวัยถูกเด็กสาวเอาใจจนต้องยิ้มอีกครั้ง ตั้งแต่มีเธอมาอยู่ด้วยเห็นทีปากหนักนี่จะพูดมากและยิ้มบ่อยเป็นพิเศษในบางครั้งเขาเองยังควบคุมมันไม่ได้มือน้อยช่วยถอดเข็มขัดปลดกระดุมรูดซิป ทว่าสายตายั่วยวนที่เธอใช้มองเขาทำเอาเสือร้ายที่หิวโซทนรอแทบไม่ไหว ปลุกไฟสวาทในกายให้โหมกระหน่ำแรงกล้า“อ๊ะ ! ทำไมรีบจังคะ”“เด็กที่ไหนมันดื้อล่ะ หื้ม”“ไหนบอกไม่หวงหนูหลินไงคะเสี่ย”“ฮึ !”เรียวขาถูกจับชันวางบนโต๊ะเห็นร่องกลีบสาวสีแดงสดชัดเจน เสี่ยฮาร์นผู้มากตัณหาถูไถแก่นกายกับรอยแยกจนเริ่มมีน้ำปริออกมาที่ปลายบาน“อึก อ้าห์ คุณ..”ขนาดหกสิบสองมิลของเขาจะเข้ามากี่ครั้งเธอก็ยังไม่ชินสักที ความใหญ่นั่นทำเธออึดอัดไปหมด หากแต่ความกำหนัดในกายกลับพวยพุ่งยากเกินจะต้านขอร้องให้เขาเข้ามาในตัวเธออีกซ้ำแล้วซ้ำเล่า“ซี้ด ฟิตจังวะ”เอวหนาโถมเข้าร่างบางส่งลูกชายใส่ร่องรักช้าเนิบจนสุด เขากดแช่มันไว้สักครู่แล้วเริ่มขยับไล่ความอึดอัดออกไปคงไว้แค่ความเสียวซ่านใบหน้าสวยของหญิงสาวเชิดขึ้นมองเพดาน แต่ใบหน้าหล่อคมของเขากลับสวนทางมองลงต่ำดูรูคับแคบกลืนกินเจ้ามังกรยักษ์หลายต่อหลายครั้งจนมีเนื้อบา