All Chapters of เมียสัปเหร่อ(ไสยศาสตร์): Chapter 21 - Chapter 30

"ถึงแล้วครับ ที่นี่แหละที่พักของคุณไวท์" เกมจอดรถตรงข้ามคอนโดแห่งหนึ่ง พร้อมกับใช้นิ้วมือชี้ให้จ้อยและพี่นิลรู้ว่าคอนโดตรงข้ามนี้คือที่พักของคุณไวท์"นี่มันคอนโดนิ" นิลมองคอนโดหรูตรงหน้าด้วยความคิดก่อนที่จะพูดขึ้นมาอีก"คอนโดแบบนี้พวกเราจะต้องมีคีย์การ์ดถึงจะเข้าไปได้นิ" ถ้านิลจำไม่ผิดที่แบบนี้พวกเขาที่เป็นคนนอกไม่สามารถเข้าไปได้"ใช่ครับ" เกมตอบพี่นิล"แล้วพวกเราจะเข้าไปได้ยังไง" จ้อยได้ยินก็หันไปถามเกมถึงวิธีการเข้าไปด้านในคอนโด"เข้าไม่ได้ มันต้องมีคีย์การ์ด พวกเราทำได้เพียงแค่รอเท่านั้น" เกมก็ไม่รู้วิธีเข้าไปเช่นกัน แต่ถึงเขาจะมีวิธีเข้าไปแต่ก็ไม่อาจจะนำมาใช้ได้"รอ นี่มึงจะให้พวกเรารอจนกว่าคุณไวท์จะออกมาหรอ" จ้อยเบิกตากว้าง นี่พวกเขาจะต้องรอให้อีกฝ่ายออกมาก่อนเท่านั้นหรอ ไม่มีวิธีเข้าไปด้านในแล้วพวกเขาจะมาที่นี่ทำไมกัน"พวกเราจะรอ ไอ้เกมมึงไปซื้อของกินและอาหารมา พวกเราจะนั่งรออยู่ในรถจนกว่าไอ้ไวท์มันจะออกมา ไม่ออกมาเราก็ไม่ไปไหนกันทั้งนั้น" นิลยื่นเงินให้เกมไปซื้อของกินและน้ำดื่มมาเขาตั้งใจที่จะมาพบหน้าไวท์เพื่อคลายความจริงเรื่องที่สงสัย ยังไงก็ถ่อมาถึงที่นี่แล้ว ถ้าไม่ได้เจอแล้

"อ่ะ อ้ำ อ้าปากกว้างๆนะ" ไวท์ตักข้าวต้มที่เย็นไปตั้งนานแล้วป้อนเข้าใส่ปากนิล ที่ในตอนนี้นอนเหมือนคนหมดแรงอยู่บนเตียง"อ้ำ อื้มม มึงเองก็กินด้วยสิ อ้ำ" นิลเห็นว่าไวท์เอาแต่ป้อนตัวเองไม่กินเลยสักคำ จึงแย่งช้อนจากมืออีกฝ่ายตักข้าวต้มในชมขึ้นป้อนไวท์"อื้มม มา เดี๋ยวป้อนเองตีกว่า" หลังจากกลืนข้าวต้มที่ป้อนจากมือนิลแล้ว ไวท์ก็แย่งช้อนในมืออีกฝ่ายคืนมา ตักข้าวต้มภายในชามป้อนนิลคำป้อนตัวเองคำผลัดกันกิน จนไม่นานข้าวต้มที่เย็นสนิมก็หมดชามไป"แล้วเรื่องที่เหลือมันเกิดขึ้นได้ยังไงกัน คนแบบมึงไม่น่าจะโดนน้ำมันพรายดีดใส่ได้ เรื่องราวมันเป็นยังไง" นิลในตอนนี้นอนอยู่บนเตียงภายใต้อ้อมกอดที่อบอุ่นของไวท์ เงยหน้ามองคนที่กำลังกอดตัวเองอยู่ถามถึงเรื่องราวทั้งหมด"ก็ไม่น่าจะโดนจริงๆแหละ แต่ตอนนั้นฉันโดนเทียนวางยาสลบก่อน หลังจากนั้นก็ถูกปากน้ำมันพรายใส่" ไวท์นึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด ก่อนที่จะเริ่มเล่าให้นิลฟังว่าเรื่องราวทั้งหมดนี่มันเป็นอย่างไงเริ่มจากเทียนก็คือลูกของอาจารย์ไวท์ที่มหาวิทยาลัยเอง พวกเราเจอกันเมื่อสองสามปีก่อน หลังจากนั้นเทียนก็ตามจีบไวท์มาตลอดสองสามปีแต่เขานั้นมีคนที่ชอบแล้วจึงได

นิลตื่นเช้าขึ้นด้วยอาการเมื่อยล้าไปทั้งตัว แต่เขาก็ยังคงขยับตัวได้แม้จะปวดเมื่อยหน่อยๆก็ตาม ใครใช้ให้เมื่อคืนพวกเขาจัดหนักไปตั้งหลายน้ำกันล่ะส่วนไอ้คนที่เป็นคนกระทำเขาในตอนนี้ก็นั่งข้างๆ คอยป้อนข้าวคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง จนนิลรู้สึกเหมือนตัวเองจะเป็นคนพิการอยู่แล้ว ไม่ต้องทำอะไรแค่พูดออกมาไวท์มันก็พร้อมที่จะทำให้ทุกอย่าง"อ่ะ อ้ามม กินเยอะๆหน่อยสิจ้อย" เกมตักข้าวคำโตในชามตัวเองป้อนเข้าปากจ้อยที่นั่งอยู่ข้างๆ"มึงเห็นกูเป็นหมูหรือไงถึงได้ป้อนคำใหญ่แบบนั้น" จ้อยกลืนข้าวลงคอไปหมดก็หันไปด่าเกมที่ตักข้าวคำใหญ่ให้เขากิน นี่เขาเป็นคนธรรมดานะ ไม่ต้องตักข้าวช้อนโตแบบนั้นให้กินก็ได้"นี่มึงแอบด่ากูไหมเนี่ยไอ้จ้อย" นิลหันไปพูดกับไอ้จ้อย หลังจากที่มองข้าวคำโตที่เยอะกว่าที่ไอ้เกมป้อนมัน ในช้อนข้าวที่ไวท์มันป้อนให้นิลกิน นิลรู้สึกเหมือนโดนจ้อยมันด่าตัวเองว่าเป็นหมูยังไงก็ไม่รู้"เปล่าๆครับพี่นิล ผมจะไปว่าพี่ได้ยังไง ผมแค่ด่าไอ้เกมที่มันป้อนข้าวคำใหญ่ไปน่ะครับ" จ้อยรีบหันหน้าไปหาพี่นิลโบกมือสองของระรัวปฏิเสธอีกฝ่าย"มึงด่ากูชัดๆ มึงไม่เห็นหรอว่าไอ้ไวท์มันป้อนกุคำใหญ่กว่ามึงอีก มึงด่ากูเป็นหมู" นิลชี้ไป

"นิลรีบมาอยู่ด้านหลังเร็ว!" ไวท์หันหน้าพรึบมองไปทางบันไดขึ้นชั้นสาม รีบเดินไปอยู่ด้านหน้านิลใช้ตัวบังร่างนิลเอาไว้ที่ด้านหลัง สีหน้าเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เหมือนกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจที่ไม่เคยเจอมาก่อนในชีวิต"หื้มม มีอะไรวะ" นิลตกใจที่อยู่ๆ ไวท์ก็เป็นแบบนี้ ดันร่างเขาให้อยู่ด้านหลังกางแขนออกปกป้องตัวเขา นิลยังคงงงว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ"ลองสัมผัสไอหยินรอบๆ ดูีๆ สิ ไอหยินมันเข้มข้นขึ้นมากเกินจะควรไปแล้ว" ไวท์จ้องมองทางบันไดสีหน้าเคร่งเครียด เขาได้ยินเสียงเดินอย่างชัดเจน แต่เสียงเดินมันมีเพียงแค่หนึ่งเท่านั้นที่ลงมา แต่คนที่ขึ้นไปชั้นสองมีสองคน"เออ ทำไมมันเข้มข้นขึ้นกัน" นิลตกใจเมื่อลองใช้มนต์สัมผัสไอหยินรอบตัว เขาก็พบว่ารอบๆ ตัวนั้นไอหยินในชั้นบรรยากาศเพิ่มขึ้นมากนิลไม่ได้เอะใจเลยว่าไอหยินมันเพิ่มขึ้นเยอะมาก เพราะว่าตอนที่เปิดประตูห้องชั้นสามไม่ว่าจะครั้งไหนๆ ไอหยินที่ห้องนั้นปล่อยออกมาก็จะทำให้ที่นี่มีไอหยินเพิ่มขึ้น แต่คราวนี้ไอหยินที่นิลสัมผัสได้นั้นมันมีมากกว่าครั้งก่อนเป็นสิบๆ เท่านิลได้ยินเสียงเท้าเดินลงบันไดมาอย่างช้าๆ เสียงเดินที่ได้ยินน

เหนือฟ้าและหลวงตาดำต่างก็จ้องมองกันและกัน เหนือฟ้าสองมือปรากฏลูกไฟขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่รอช้าปาลูกไฟเข้าโจมตีใส่หลวงตาดำอย่างจังตู้ม!"มันไม่มีประโยชน์หรอกโยมเหนือฟ้า" รอบร่างหลวงตาดำรอบล้อมไปด้วยโล่แสงสีทองเป็นประกาย มีอักษรภาษาสันสกฤตอยู่บนโล่นั้นเต็มไปหมด"ถึงเวลาต้องจบเรื่องทุกอย่างที่ยืดเยื้อมานานแล้วนะเหนือฟ้า" หลวงตาดำประนมมือขึ้น ก่อนจะเริ่มบริกรรมคาถาท่องบทสวดภาษาสันสกฤตมีตัวอักษรภาษาสันสกฤตสีทองดำลอยออกมาจากหลวงตาดำขณะที่ท่อง ตัวอักษรสีทองลอยอยู่ในอากาศ ก่อนจะเข้าไปรัดพัวพันเข้ากับร่างเหนือฟ้าทั้งร่างยิ่งหลวงตาดำเริ่มบริกรรมคาถามากขึ้นเท่าไร ตัวอักษรสันสกฤตสีทองดำก็ยิ่งออกมาจากปาก ลอยเข้าไปรัดพัวพันตามร่างกายเหนือฟ้ามากยิ่งขึ้น จนกลายเป็นเริ่มที่จะห่อเหนือฟ้าให้กลายเป็นลูกวงกลม"ไอ้แก่นี่ ปล่อยกูนะเว้ย สัส ตัวอักษรบ้านี่คืออะไรกัน แกะไม่ออกเลย..." เสียงเหนือฟ้าดังออกมาจากด้านในตัวอักษรภาษาสันสกฤตที่พันรัดทั่วร่าง ก่อนค่อยๆเบาเสียงลงเมื่อถูกห่อมิดจนไม่เห็นร่างกลายเป็นลูกบอลสีทองดำลูกใหญ่"มันจบแล้วเรื่องทุกอย่างนี่ ลาก่อนโยมเหนือฟ้า "บู้ม!"อ๊ากกก..." ลูกบอลอักษรสันสกฤตพอ