All Chapters of เมียสัปเหร่อ(ไสยศาสตร์): Chapter 11 - Chapter 20

ช่วงนี้ดูเหมือนว่าภายในตำหนักนั้นจะมีสมาชิกเพิ่มขึ้นอีกคน ไม่ใช่ใครที่ไหนเลย แต่ไอ้ไวท์ที่มาป้วนเปี้ยนอยู่ที่ตำหนักที่บ้านนิลอยู่บนประจำทุกวัน ตอนเช้าก็มาอยู่ที่นี่ตั้งแต่ไก่ขันกินข้าวเช้าพร้อมกัน กินข้าวเที่ยงด้วยกิน ยันข้าวเย็นก็กินกันพร้อมหน้าพร้อมตากันที่นี่มันแทบที่จะกลายเป็นคนในตำหนักอยู่แล้วเพราะไม่ว่าจะใครมาต่างก็เห็นว่าไอ้ไวท์มันอยู่ที่นี่ตลอดทุกวัน นี่ถ้าไม่ใช่ว่ามันเป็นหมอผีที่เก่งกว่าเขา และก็ยังตามจีบเขาไม่เลิกทุกวันหยอดมุกเสี่ยวใส่ไม่เว้นวัน นิลก็อาจจะเปิดใจรับมันพิจารณาให้เป็นคนในตำหนักก็ได้"นิลมีหนังเข้าใหม่วันนี้ไม่อยากไปดูด้วยกันจริงๆหรอ" ไวท์มองตานิลปริบๆหวังรอคอยคำตอบที่จะทำให้เขาแปลกใจ คือการที่อีกฝ่ายตกลงที่จะไปดูหนังด้วยกัน"ไม่เอากูไม่ไปหรอก ในห้างคนมันเยอะกูไม่ชอบ แต่ถ้ามึงใช้สิทธิ์ขอหนึ่งสิทธ์นั่นกูอาจพิจารณาก็ได้นะ" ทันทีที่นิลพูดจบสีหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความตื่นเต้นสายตาเป็นประกายของไวท์ก็หดเหี่ยวลงอย่างรวดเร็วเห็นอย่างงั้นนิลก็รู้สึกขบขันอยู่ภายในใจกับสีหน้าท่าทางหมดอาลัยตายอยากของอีกฝ่าย แต่นิลก็ไม่แสดงออกทางสีหน้าแต่อย่างใด มันเป็นเพียงแค่การแซวเท่านั้

พอเดินภายในงานวัดแล้วคอยเจอกับพี่นิลและคุณไวท์อยู่หลายครั้ง จ้อยกับเกมจึงตัดสินใจที่จะซื้อของกินที่พวกเขาอยากกิน และไม่ลืมที่จะซื้อเหล้ามาอีกหลายขวดออกมากินที่นอกงานวัด เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนเวลาสวีตหวานของพี่นิลกับคุณไวท์ที่จะได้ใช้เวลาคู่กันแต่ไม่ว่าจะเดินไปที่ไหนพวกเขาก็พบว่ามีแต่คนนั่งจับจองที่กันเต็มไปหมด ดูเหมือนว่าจะมีคนที่คิดมานั่งกินข้างนอกงานเหมือนกับพวกเขากันเยอะมากเหมือนกัน เดินหาที่นั่งเดินไปพวกเขาก็เดินมาไกลจนถึงกระท่อมปลายนาที่อยู่ห่างจากวัดนิดเดียวดูเหมือนว่าจะมีเพียงแค่ที่นี่เท่านั้นที่ไม่มีคน เพราะว่าที่นี่ไม่มีไฟส่องมาถึงทำให้มืดหน่อยๆจึงไม่มีใครอยากจะมานั่งที่นี่จ้อยและเกมสำรวจกระท่อมปลายนานี้แล้วก็พบว่าไม่มีใครอยู่และก็ไม่มีของอะไร พวกเขาจึงตัดสินใจนั่งดื่มเหล้ากินอาหารกันที่นี่โดยใช้แสงไฟฉายจากมือถือของทั้งคู่"แม่งเอ๊ย! อิจฉาว่ะ คนแบบพี่นิลยังมีคนมาชอบมาจีบด้วยว่ะ อึกๆๆ" จ้อยหยิบขวดเหล้าขึ้นมากระดกดื่มอีกหลายอึก หลังจากที่บ่นถึงความที่สวรรค์ช่างไม่เท่าเทียม คนนิสัยห่ามๆห้าวๆแบบพี่นิลนี่ถ้าเข้าไปจีบใครติดจ้อยจะไม่คิดว่าแปลกเลย เพราะสไตล์แบบพี่นิลนั้นพอเป็นส

วันแบบเก่าแบบเดิมวนกลับมาอีกครั้งหนึ่ง ในวันนี้นิลได้ให้ไอ้จ้อยประกาศออกไปว่าเขาจะจับเลขปิงปองในไห ให้คนที่อยากจะได้เลขมาที่ตำหนักแม้งวดก่อนนิลจะให้เลขไม่ถูกก็ตามที แต่ในวันนี้ที่บอกว่าเขาจะจับเลขปิงปองในไห ผู้คนกับยังคงมาที่นี่เหมือนเก่า แม้จะไม่ได้มาเยอะเท่าครั้งที่แล้ว เหมือนจะหายไปส่วนหนึ่งแต่นิลกับคิดว่าในตอนนี้กับดียิ่งกว่าตอนนั้นซะอีก คนน้อยลงก็ดีเหมือนกันเขาไม่ชอบอยู่แล้วที่คนมากันเยอะๆ ภายในตำหนักคนแออัดเข้ามากันจนเต็ม แต่ก็ยังเข้ามาได้ไม่หมด ยังมีคนเหลือยืนออกันอยู่บนบันไดอีกหลายคนแต่ดูเหมือนว่าคนที่มาในครั้งนี้จะเคยมากันแล้วนะ เพราะทุกคนต่างก็เงียบไม่พูดคุยกันเสียงดัง แปลว่ารู้จักกฎของนิลเป็นอย่างดี"เอาล่ะ กูว่าได้เวลาจับแล้ว ไอ้จ้อยเอาไหมา" "0!""9!""3!""7!""4!""1!""093741!"พอลูกปิงปองถูกล้วงออกมาจากในไหจนหมดเสียงดังเซ็งแซ่ภายในตำหนักก้ดังขึ้นอีกแล้วดูเหมือนว่าทุกครั้งที่ล้วงลูกปิงปองเสร็จคนที่มาดูเลขก็จะส่งเสียงดังอยู่ตลอดเลย นิลไม่เข้าใจเลยว่าจะส่งเสียงดังกันทำไม อาจจะเพราะว่าเขาซื้อเลขตัวเองเล่นทีไรไม่เคยถูกเลยสักครั้งมั้ง"เอาล่ะๆ เลขก็ได้แล้วคนที่ไม่มีธุระ

"จะไปก็รีบๆไปสิ จะขับรถมาถึงนี่สั่งลากันทำไม" นิลยืนอยู่หน้าบ้านบอกกับอีกคนที่ยืนอยู่ด้านหน้า ที่อีกไม่นานจะต้องจากที่นี่ไป"นายไม่อยากจะให้ฉันมาลาก่อนจริงๆอ่ะหรอ ถ้างั้นฉันไปล่ะนะ"เห็นว่านิลยังมีท่าทีปากแข็งอยู่ ไม่รู้ว่าทำไมไวท์ถึงอยากจะแกล้งอีกฝ่าย หมุนตัวเตรียมที่จะกลับขึ้นรถ"เดี๋ยว! ไม่ใช่อย่างงั้น" นิลรีบเอื้อมมือไปจับข้อมือไวท์เอาไว้ไม่ให้เดินต่อไป นิลแอบด่าอยู่ในใจแค่พูดแค่นี้ทำมาเป็นงอนจะหมุนตัวกลับไป เจ้ามือกับปากก็ไม่รักดีกระทำไปเร็วกว่าที่นิลจะทันรู้ตัว"จุ๊บ แค่แกล้งเล่นเอง ฉันไม่ไปโดยไม่บอกลานายหรอก" เห็นปฏิกิริยาของนิลที่ใช้มือจับข้อแขนตน แล้วสีหน้าที่ร้อนรนไวท์ก็มีความสุข หันตัวกลับมากุมข้อมืออีกฝ่ายที่จับข้อมือตัวเองขึ้นมา ก่อนจะจุ๊บลงไปเบาๆหลังฝ่ามือนิล สายตามองใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงด้วยรอยยิ้ม"อื้ม เลยเวลามามากแล้ว ฉันขอจูบก่อนที่จะไปได้ไหม" ไวท์รวบรวมความกล้าหน้าด้านของตัวเอง เอ่ยปากขอจูบอีกฝ่ายไปอย่างหน้าไม่อาย"ไอ้บ้า! ไอ้จ้อยกับไอ้เกมกำลังมองอยู่นะ" นิลยังหน้าแดงจากการที่โดนไวท์จุ๊บหลังมือไม่หาย มันก็ขอจะจูบอีก แต่ที่นี่ไม่ได้มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้น ยังมี

"เอ๊ะ! คุ้นๆจริงๆด้วยว่ะ แต่เป็นใครกันวะ" จ้อยมองรูปคนในรูปที่เกมให้ดูก็รู้สึกคุ้นหน้าอีกฝ่ายจริงๆ ตอนแรกเขาโฟกัสแค่ว่านี่เป็นเฟสคุณไวท์จริงหรือเปล่า ไม่ได้สนใจเลยว่าหน้าอีกฝ่ายเป็นใครแต่พอได้ลองมองดูก็รู้สึกคุ้นหน้าอย่างบอกไม่ถูก ซึ่งนี่เป็นเรื่องที่ผิดปกติมากๆ จ้อยไม่เคยอยู่อาศัยในเมืองมาก่อน เขาจะไปรู้จักกับแฟนใหม่คุณไวท์ได้ยังไงกัน แค่คิดก็รู้สึกว่าแปลกแล้ว เกมเองก็คุ้นหน้าอีกฝ่ายด้วยนั่นก็แปลว่าพวกเขาเคยเจอแฟนใหม่คุณไวท์ด้วยกัน"เอ๊ะ! คนๆนี้ มันคือคนที่มาสั่งให้พวกเราทำน้ำมันพรายนี่หว่า" จ้อยนึกขึ้นมาได้ทันทีเมื่อมองดูรูปในมือถือนานๆ เขาจำได้รู้แล้วว่าทำไมถึงรู้สึกคุ้นหน้าอีกฝ่ายขนาดนี้ คนๆนี้คือคนที่มาสั่งให้พวกเขาทำน้ำมันพรายให้นี่เอง"ใช่จริงๆด้วยว่ะ คนนี้เคยมาสั่งน้ำมันพรายจริงด้วย" เกมนึกออกในทันทีที่จ้อยทัก เขาจำได้แล้วว่าทำไมถึงคุ้นหน้าอีกฝ่ายคือกัน เพราะคนๆนี้พึ่งจะมาที่นี่ไม่นานมาสั่งน้ำมันพรายจากพวกเขานี่เอง"เอามือถือมึงมานี่ก่อน" จ้อยคิดอะไรขึ้นมาได้คว้ามือถือในมือเกมวิ่งเข้าไปหาพี่นิลที่กำลังนั่งปิดตาร้องไห้อยู่"พี่นิลดูนี่ก่อนครับ" จ้อยเข้าไปหาพี่นิลดึงมือที่ปิดตา