All Chapters of เมียสัปเหร่อ(ไสยศาสตร์): Chapter 1 - Chapter 10

ภายในบ้านหลังหนึ่งที่เป็นบ้านสามชั้น มีกำแพงล้อมรอบบ้านหลังนี้เอาไว้ เป็นบ้านที่ทั้งดูธรรมดาและไม่ธรรมดาไปในตัว ที่บอกว่าธรรมดาเพราะบ้านสองชั้นแบบที่นี่แม้จะหาได้ไม่มากนักที่นี่แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีเหมือนบ้านธรรมดาๆหลังหนึ่งแต่ที่บอกว่าไม่ธรรมดานั้นก็คือบรรยากาศที่สถานที่แห่งนี้มอบให้ ทั้งน่ากลัวและอึดอัดไปพร้อมกัน แต่ที่ด้านนอกบ้านหลังนี้กลับเต็มไปด้วยรถยนต์มากหลายแบรนด์ไม่ว่าจะรถรุ่นไหนต่างก็มีให้เห็นที่นี่ กระทั่งรถมอเตอร์ไซค์ก็มีมากกว่าหลายสิบเท่าจอดรวมกันอยู่รอบๆที่นี่รอบบ้านไม่มีคนอยู่เป็นเพียงป่าไม้ที่ไม่มีอะไร มีเพียงถนนเส้นเดียวที่ตัดผ่านเข้าตรงมาที่หน้าบ้าน ที่หน้าบ้านมีป้ายเขียนเอาไว้ว่า'ตำหนักอาจารย์นิล' ขณะนี้ภายในบ้านชั้นหนึ่งและทางขึ้นบันไดไปชั้นสองนั้นต่างก็เต็มไปด้วยผู้คนที่แต่งตัวชุดต่างๆมากหน้าหลายตา ส่งเสียงกันเซ็งแซ่จนทั่วทุกแห่งภายในตำหนักอาจารย์นิลเต็มไปด้วยคนพูดกันมากมายจนไม่ได้คำ คนที่มารวมตัวกันอยู่ที่ตำหนักแห่งนี้มาด้วยเรื่องทุกข์ใจต่างๆกันมากมาย เพื่อขอให้อาจารย์นิลที่เชี่ยวชาญในเรื่องแบบนี้แก้ไขให้แต่ที่ภายในวันนี้มีคนมากันมากมายกว่าปกตินั้น ก็เพราะว่าอีก

"ฮู่ว! พี่นิลทำไมเราต้องมาในตอนกลางคืนแบบนี้ด้วยล่ะ" เกมพูดขึ้นเมื่อมองไปรอบตัวก็เห็นแต่ความมืดในขณะนี้"มึงโง่หรอวะไอ้เกม มาตอนกลางวันคนก็รู้สิว่าพวกเรามาทำอะไรที่นี่" ไม่ต้องรอให้นิลเป็นคนพูด ไอ้จ้อยที่อยู่อีกด้านก็ชิงพูดขึ้นพร้อมกับด่าคู่หูตัวเองก่อน"ชู่! เดินกันเงียบหน่อยสิวะ ทางนี้ทางไปหลุมศพผู้หญิงที่ตายทั้งกลมแน่ใช่ไหมไอ้จ้อย" นิลเอ่ยถามทางไอ้จ้อยมันเพื่อความแน่ใจ"ใช่ครับ ทางนี้เลยครับพี่นิล" จ้อยมองข้อมูลในมือถือที่เขาจดเอาไว้ก่อนจะพูดยืนยัน นิลได้ยินอย่างงั้นแล้วก็เดินนำหน้าทั้งคู่ไป"ฮู่ว! มึงไม่รู้สึกว่าอากาศที่นี่มันหนาวกว่าปกติหรอวะจ้อย" เกมใช้สองมือลูบไล้ต้นแขนตัวเอง เขารู้สึกหนาวเย็นมากขณะที่เดินอยู่ อดไม่ได้ที่จะถามจ้อยที่อยู่ด้านข้างไม่รู้ว่าทำไมยิ่งเดินก็ยิ่งรู้สึกหนาวเย็นกว่าเก่า มันไม่ใช่ความหนาวแบบที่เขาเคยเจอตอนไปเที่ยวบนดอยตอนหน้าหนาวเลย"หนาวสิวะ แต่มันก็แบบนี้แหละ เดี๋ยวมึงก็ชิน ที่นี่มีพี่นิลอยู่ด้วย มึงไม่ต้องกลัวอะไรหรอก" จ้อยยิ้มร่าทำตัวอวดเก่งอวดเกมที่อยู่ด้านข้าง นี่เป็นไม่กี่อย่างที่เขาจะเอาชนะมันได้ เพราะเรื่องแบบนี้จ้อยมีประสบการณ์กว่าและก็ทำงานกับ

"โอ๊ย ที่นี่มันที่ไหนกันวะ" ลืมตาขึ้นมาอย่างแรกเลยที่นิลรู้สึกคือความเจ็บและจุกที่หน้าอก มันเป็นความรู้สึกที่เหมือนกับว่าเขาไปโดนใครสักคนชกเข้าใส่หน้าอกอย่างแรงนิลใช้แขนยันตัวลุกขึ้นจากพื้น เขามองสำรวจไปรอบๆห้องที่ตัวเองอยู่ในขณะนี้ ที่นี่ไม่ใช่ห้องของเขาและก็ไม่น่าจะใช่บ้านเขาด้วย ที่นี่เป็นบ้านที่ทำมาจากไม้ อื้ม จะเรียกว่าบ้านก็ไม่ได้มันเหมือนกระท่อมมากกว่าแต่นิลไม่รู้ว่ากระท่อมนี่คือที่ไหน ทางเข้าออกมีอยู่ทางเดียว นิลจ้องมองประตูห้องขบคิดว่าเขาควรจะอาศัยจังหวะนี้วิ่งออกไปดีไหม"อัก เจ็บๆ ไม่ไหวๆ สัส! ไม่เคยโดนมนต์คนอื่นแบบนี้เลย ไม่ยักรู้ว่ามันจะเจ็บแบบนี้" นิลที่คิดหนีแต่เมื่อขยับตัวจะลุกขึ้นหนีเขาก็ต้องร้องด้วยความเจ็บ มันเจ็บแว๊บขึ้นมาตรงกลางหน้าอกทำให้เขาต้องนั่งอยู่กับที่เหมือนเดิม"เอ้า ตื่นแล้วสินะ ดีเลยงั้นจะได้กินข้าวและกินยาพอดี" ไวท์พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มสดใส เมื่อเข้ามาภายในแล้วเห็นว่านิลนั้นตื่นแล้ว"กูไม่กิน มึงปล่อยกูกลับบ้านเดี๋ยวนี้นะเว้ย รู้ไหมว่ากักขังหน่วงเหนี่ยวมันผิดกฎหมาย" นิลมองถาดที่อีกฝ่ายถือมามีชามข้าวต้ม แก้วน้ำและยาที่เป็นน้ำสีเขียวอยู่ในชามบนนั้นเขารีบพ

"ตอนนี้ แฮ่กๆ พวกเราเป็น...ผัวเมียกันแล้วนะ" ไวท์หันหน้าไปทางนิลที่นอนอยู่ข้างแล้วพูดออกไปด้วยสีหน้าที่มีรอยยิ้ม"ได้กันครั้งเดียว กูไม่นับว่าเรามีความสัมพันธ์กันหรอก" นิลพูดตอบกลับทันควัน จนใบหน้าไวท์ที่กำลังยิ้มแย้มอยู่ถึงกลับนิ่งค้างจากคำพูดของอีกฝ่ายนิลไม่อยากจะเห็นหน้าอีกฝ่ายในตอนนี้เขาจึงพลิกตัวหันตัวหนีไปทางอื่น แต่ภายในใจนิลในตอนนี้ค่อนข้างที่จะปั่นป่วนเลยทีเดียว จากเรื่องที่เกิดขึ้นมันทำให้หัวใจนิลว้าวุ่นไปหมดเขานั้นชอบผู้หญิงไม่ได้ชอบผู้ชาย แต่เรื่องที่ผ่านมามันทำให้นิลรู้ว่าการทำแบบนี้กับผู้ชายเองก็เสียวและมีความสุขคือกัน และได้รู้ว่าตัวเขานั้นร่าน... ไม่ใช่สิ มีอารมณ์ในเรื่องแบบนั้นมากแค่ไหนนั้นเป็นครั้งแรกของเขาเลยที่มีเซ็กซ์กับคนอื่นและก็เป็นครั้งแรกที่มีมันกับผู้ชาย และก็ยังเป็นครั้งแรกที่เขาโดนผู้ชายด้วยกันเสียบไอ้นั่นที่เขามีคือกันเข้ามาทางด้านหลังแต่ก็ต้องยอมรับเลยว่าไอ้นั่นของไวท์ที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวเองนิดหน่อยนั้นทำให้เขาเสียว และยังเป็นลีลาของอีกฝ่ายที่ดีมากด้วยระหว่างที่นิลกำลังนอนคิดอยู่นั้นไวท์ที่นิ่งค้างก็กำลังนอนตะแคงมองแผ่นหลังของอีกฝ่ายอยู่ ในหัวสมองค

ภายในเวลากลางคืนช่วงเวลากลางคืนเวลาเดิมกับเมื่อวาน พวกเขากลับเข้ามาภายในป่าช้าอีกครั้ง ไอหมอกหยินยังคงหนาแน่นเหมือนเก่า เหมือนกับว่าเมื่อวานไม่เคยมีคนมาต่อสู้กันที่นี่นิลกับไอ้จ้อยไอ้เกมเดินมุ่งหน้าไปที่หลุมศพเดิมเหมือนเก่า แต่คราวนี้ไม่ได้มีเพียงแค่พวกเขาเท่านั้นยังมีคนอีกคนอนึ่งที่มาด้วย เดินอยู่ข้างๆเบียดเบียนทางเดินของนิลซะเหลือเกิน"แล้วมึงจะมาด้วยทำไมเนี่ย" นิลบ่นขึ้นมาเสียงดังขณะที่เดิน "ฉันบอกแล้วไงว่าจะมาด้วย เป็นคนกลางช่วยคุย" ไวท์ไม่สะทกสะท้านกับคำพูดของนิล เขายังคงยิ้มและเดินเคืองข้างนิลอยู่ตลอดเวลา"งั้นก็อย่ามาเดินเบียดกูแบบนี้สิวะ" พวกเขาสองคนตัวแทบจะติดกันขณะที่เดินอยู่แล้วในตอนนี้"ฉันกลัวก็ต้องอยู่ใกล้ๆนายสิ" ไวท์เอ่ยอย่างหน้าไม่อายแล้วเขยิบตัวเดินเข้าไปใกล้นิลมากกว่าเดิมนิลหมดคำจะพูดกับคนที่มันเอาชนะเขาได้ ผีพวกนี้ที่อยู่ในป่าช้าไม่อาจทำอะไรอีกฝ่ายได้อยู่แล้วยังจะมาแกล้งกลัวอีก"แล้วพวกมึงสองคนจะเดินตามอยู่ด้านหลังทำไมเนี่ย" นิลหันไปกล่าวกับพวกเกมและจ้อยที่เดินห่างจากเขาและไวท์ค่อนข้างไกล ทำให้ในตอนนี้เหมือนกำลังเดินกันอยู่สองคนกับไวท์"ไม่ต้องเป็นห่วงครับลูกพี่