เมียสัปเหร่อ(ไสยศาสตร์)

ภายในบ้านหลังหนึ่งที่เป็นบ้านสามชั้น มีกำแพงล้อมรอบบ้านหลังนี้เอาไว้ เป็นบ้านที่ทั้งดูธรรมดาและไม่ธรรมดาไปในตัว ที่บอกว่าธรรมดาเพราะบ้านสองชั้นแบบที่นี่แม้จะหาได้ไม่มากนักที่นี่แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีเหมือนบ้านธรรมดาๆหลังหนึ่ง

แต่ที่บอกว่าไม่ธรรมดานั้นก็คือบรรยากาศที่สถานที่แห่งนี้มอบให้ ทั้งน่ากลัวและอึดอัดไปพร้อมกัน แต่ที่ด้านนอกบ้านหลังนี้กลับเต็มไปด้วยรถยนต์มากหลายแบรนด์ไม่ว่าจะรถรุ่นไหนต่างก็มีให้เห็นที่นี่ กระทั่งรถมอเตอร์ไซค์ก็มีมากกว่าหลายสิบเท่าจอดรวมกันอยู่รอบๆที่นี่

รอบบ้านไม่มีคนอยู่เป็นเพียงป่าไม้ที่ไม่มีอะไร มีเพียงถนนเส้นเดียวที่ตัดผ่านเข้าตรงมาที่หน้าบ้าน ที่หน้าบ้านมีป้ายเขียนเอาไว้ว่า'ตำหนักอาจารย์นิล' ขณะนี้ภายในบ้านชั้นหนึ่งและทางขึ้นบันไดไปชั้นสองนั้นต่างก็เต็มไปด้วยผู้คนที่แต่งตัวชุดต่างๆมากหน้าหลายตา 

ส่งเสียงกันเซ็งแซ่จนทั่วทุกแห่งภายในตำหนักอาจารย์นิลเต็มไปด้วยคนพูดกันมากมายจนไม่ได้คำ คนที่มารวมตัวกันอยู่ที่ตำหนักแห่งนี้มาด้วยเรื่องทุกข์ใจต่างๆกันมากมาย เพื่อขอให้อาจารย์นิลที่เชี่ยวชาญในเรื่องแบบนี้แก้ไขให้

แต่ที่ภายในวันนี้มีคนมากันมากมายกว่าปกตินั้น ก็เพราะว่าอีกไม่กี่วันหวยรัฐบาลไทยงวดต่อไปก็จะมาแล้ว ในวันนี้อาจารย์ได้ประกาศเอาไว้ว่าจะเป็นวันที่เขาจับลูกปิงปองให้โชค เพื่อให้เหล่าลูกศิษย์ลูกหาได้เอาเลขไปจับและซื้อให้ร่ำรวยกันถ้วนหน้า

ที่คนมารอเลขปิงปองจากอาจารย์นิลมากขนาดนี้ก็เพราะว่าอาจารย์นิลนั้น ไม่ได้เก็บค่าบอกเลขหรือเก็บเงินค่าอะไรเลยทั้งนั้น อาจารย์ให้เลขด้วยความหวังดี และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่อาจารย์ทำแบบนี้ อาจารย์ให้ถูกมามากกว่าแปดครั้งแล้วและทุกครั้งต่างก็ถูกตลอด

ทำให้มีลูกศิษย์ลูกหามาขอเลขกันมากมาย แต่ที่ครั้งนี้คนมากันเยอะก็เพราะว่างวดก่อน อาจารย์นิลได้ให้เลขปิงปองไปหกตัว แล้วมีคนเอาไปจับเรียงเลขซื้อถูกรางวัลที่หนึ่งไปกว่าห้าสิบล้านใต้ดินอีกไม่รู้กี่ล้าน

ไม่ใช่แค่คนเดียวแต่ยังมีคนที่ถูกสองตัวบนและสามตัวบนใต้ดินอีกหลายร้อยคน เรียกได้ว่ารวยกันถ้วนหน้าและก็เพราะว่ามีคนเอาข้อมูลที่อาจารย์ให้เลขแม่นโดยไม่เก็บเงินไปลงติกตอก คนดูกันเป็นล้านก็เลยทำให้วันนี้คนมาคอยรอเลขปิงปองที่อาจารย์จับกันมากมาย

"ที่นี่จริงๆอ่ะนะที่ให้เลขแม่น"

"จริงสิ ไม่เห็นหรอว่ามีคนมารอเลขกันอยู่มากมาย"

"แต่ของที่อยู่ด้านหลังอาจารย์นิลมันของดำไม่ใช่"

"ใครสนกัน แต่ทำให้กูถูกหวยได้ไม่ว่าจะดำจะขาวกูก็ไม่สนใจ"

"คนด้านหลังอย่าเบียดกัน!"

"คนเข้ามาเยอะเกินไป ข้างในมันร้อนไปหมดแล้วเนี่ย"

"เงียบ!"

เสียงพูดคุยที่ดังวุ่นวายหายไปหมดกลายเป็นความเงียบเหมือนที่ป่าช้า หลังจากที่คนที่ใส่ชุดที่ดำไปทั้งตัวนั่งอยู่ด้านหน้าห้อง ด้านหลังเป็นแท่นบูชาที่มีตั้งแต่ข้าวสารเสก ควายธนู รูปปั้นกุมารแดง หม้อที่มียันต์ปิด กะโหลกมนุษย์และของที่ดูมืดมนหลายอย่างอยู่ด้านหลังพูดขึ้นเสียงดัง

"กูรู้ว่าพวกมึงหลายๆคนที่มารอเลขปิงปองที่มาใหม่สงสัยของที่อยู่ด้านหลังกู ใช่! มันเป็นอย่างที่พวกมึงคิด กูเป็นสายดำ!" หลังจากพูดออกไปนิลก็มองไปรอบๆห้องรวมถึงตรงหน้าประตูติดบันไดที่มีคนออกันอยู่มากมาย

"แต่ก็ไม่ได้จะทำของใส่พวกมึง กูจะให้เลข จะให้พวกมึงรวยกัน ในอีกไม่กี่วันต่อจากนี้" นิลเงียบชั่วขณะหนึ่งขณะที่มองไปรอบห้อง

"พวกมึงมาเอาความรวยจากกู ก็อย่ามากลัวกู กูให้ฟรีๆ ไม่ได้ขออะไรตอบแทน เพราะงั้นเงียบปากสงบคำเอาไว้ด้วย! ที่นี่ไม่ใช่ที่ๆพวกมึงจะมาทำเสียงดังกันได้! " เห็นหลายคนไม่กล้าที่จะพูดคุยกันแล้วนิลก็พอใจมาก

"ไอ้จ้อย!" นิลพูดเสียงดังก่อนที่คนที่นั่งอยู่ด้านหลังเขาคนหนึ่งจะตอบรับเสียงเรียก

"ครับอาจารย์นิล" 

"เอาไหมา กูจะล้วงเลขปิงปองแล้วให้พวกมันออกไปกันได้แล้ว" นิลพูดขึ้นเสียงดังเพื่อให้คนที่มารอเลขไม่ว่าจะในห้องนี้ ตามราวบันได หรือใต้ถุนด้านล่างบ้านได้ยิน สายตาคนที่มารอเลขต่างก็เต็มไปด้วยประกายภายในดวงตา

"นี่ครับอาจารย์นิล" จ้อยรีบยกไหดินที่ด้านในมีปิงปองที่มีเลขมาวางด้านหน้าอาจารย์นิลด้วยความนอบน้อม

"กูจะเริ่มจับแล้ว พวกมึงตั้งใจดูกันให้ดี" นิลใช้มือล้วงเข้าไปในไหดินด้านหน้ากวนด้านในให้ลูกปิงปองส่ายหมุนไปตามมือ 

"3!"

"2!"

"4!"

"1!"

"5!"

"8!"

"324158!"

คนที่อยู่ด้านในห้องต่างก็พากันพูดออกมากันเสียงดัง เมื่อเห็นเลขบนลูกปิงปองที่อาจารย์นิลหยิบขึ้นมา เมื่อเห็นอาจารย์นิลหยิบลูกปิงปองขึ้นมาครบหกเลขแล้ว

ภายในห้องก็กลับมาเต็มไปด้วยเสียงวุ่นวายอีกครั้ง ต่างคนต่างก็หันไปพูดคุยปรึกษาเกี่ยวกับเลขปิงปองทั้งหกกับคนที่มาด้วยกัน

"เงียบ!" เห็นความวุ่นวายเกิดขึ้นภายในห้องอีกครั้งนิลก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นเสียงดัง เมื่อได้ยินคำที่ออกมาจากปากเขาพื้นที่บริเวณบ้านก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

"กูให้เลขพวกมึงแล้ว ใครที่มาเอาเลขอย่างเดียวก็ออกไปซะหมดธุระของพวกมึงแล้ว ส่วนใครที่ที่มาทำอย่างอื่นรออยู่ที่นี่อย่าพึ่งไปไหน" 

"ไปกันได้แล้ว!"

พรึบๆๆ

เสียงลุกขึ้นดังขึ้นพร้อมกับคนที่อยู่ด้านเดินออกไปกันมากมาย ไม่ว่าจะข้างในบ้านหรือราวบันได ต่างก็พากันเดินออกไปอย่างเป็นระเบียบไม่ส่งเสียงกัน เพราะรู้ว่าอาจารย์นิลค่อนข้างอารมณ์ไม่ดีในตอนนี้ 

คนที่เคยมาแล้วนั้นไม่ได้ส่งเสียงดังอะไรเมื่อเข้ามาที่ตำหนักแห่งนี้เพราะรู้จักอาจารย์นิลเป็นอย่างดี ส่วนพวกคนที่ทำเสียงดังกันนั้นเป็นพวกคนที่มาใหม่ที่ไม่รู้จักที่นี่เลย เข้ามาตามติกตอกเพราะอาจจะได้เลขของอาจารย์

ผ่านไปสักพักภายในห้องแห่งนี้ก็เหลือเพียงแค่สามคนเท่านั้นที่ยังคงนั่งอยู่ไม่ไปไหน นิลจ้องมองทั้งสามคนไม่วางตา เพราะคนสามคนนี้คือคนที่จะให้เงินเขาจริงๆ ไม่ใช่คนที่มาขอหวยแล้วเขาไม่ได้อะไรเลยแบบพวกนั้น

แต่นิลก็ยังไม่ได้พูดอะไร เขายังคงนั่งเงียบจ้องมองลูกค้าของตน และก็รอคนที่มาขอหวยที่ยังคงส่งเสียงดังอยู่ด้านล่างออกไปก่อน ที่นี่เป็นตำหนักของมนต์ดำแน่นอนว่าคนที่มาต่างก็มีเรื่องที่อยากจะให้เขาช่วย

"ไอ้จ้อยเอาไหไปเก็บที่ด้านหลัง ไอ้เกมไปปิดประตูห้องดูให้ดีล่ะ ว่าพวกนั้นออกไปหมดแล้ว อย่าให้มีคนมาเข้ามาขัด"

"ครับ"

"ครับ"

ทั้งจ้อยและเกมที่นั่งอยู่ด้านหลังต่างก็ตอบรับคำสั่งของอาจารย์นิลกันเสียงดัง พวกเขาลุกขึ้นยืนไปทำตามที่อาจารย์นิลสั่งเมื่อทำเสร็จแล้วจึงมานั่งที่ด้านหลังอีกฝ่ายเหมือนเดิม

"เอาล่ะ ทีนี้ใครจะพูดก่อน" นิลมองลูกค้าทั้งสามคนตรงหน้ารอว่าใครจะพูดขึ้นมาก่อน

"ฉันมาทำสาลิกาที่ลิ้นค่ะ อาจารย์นิลทำได้ใช่ไหมคะ" โอปอรีบยกมือขึ้นพูดอย่างรวดเร็วกว่าว่าจะมีคนมาแย่ง

"กูทำได้อยู่แล้วเรื่องง่ายๆแค่นี้ ไอ้จ้อยไปเอาของมา" นิลจ้องมองลูกค้าที่เป็นหญิงสาวที่นิ้วมือและคอต่างก็ใส่ทองคำด้วยสายตามันวาว หันไปสั่งให้ไอ้จ้อยเตรียมของสำหรับทำสาลิกา

"ก่อนที่กูจะทำให้ มึงต้องรู้ข้อห้ามเอาไว้ก่อน ต่อไปจากนี้มึงห้ามทำผิดศีล ห้ามพูดจาดูหมิ่นใส่ร้ายคนอื่น ห้ามถุยน้ำลายลงไปที่พื้นธรณี ข้อห้ามสำคัญมีแค่นี้ถ้ามึงทำได้กูก็จะทำให้" ระหว่างที่พูดนิลก็จ้องหน้าลูกค้าคนแรกไม่ละสายตารอคอยคำตอบที่อีกฝ่ายจะพูด

"ฉันทำได้ค่ะ ฉันจะทำ" โอปอพูดอย่างมั่นใจ เรื่องแค่นี้ง่ายมากสำหรับเธอ

"รักษาคำพูดมึงเอาไว้ด้วย งั้นกูจะเริ่มทำละนะ"

ไม่นานต่อจากนั้นนิลก็ใช้ไม้ที่มีการสักยันต์รอบด้าม ปลายหัวมีหัวเข้มที่แหลมเอามากๆสอดเอาไว้ที่ไอ้จ้อยเอามาวางรอนานแล้ว ทำการสักสาลิกาที่ลิ้นให้กับอีกฝ่ายพร้อมกับท่องคาถาภายในใจระหว่างที่สัก ก่อนที่จะจบด้วยการปิดทองลงไปบนลิ้นก็เป็นอันจบ

" ต่อไปนี้มึงก็ทำตามที่เคยพูดเอาไว้ด้วยล่ะ ของกูมันแรง ถ้ามึงพลาด ชีวิตมึงจบเห่แน่" เสร็จพิธีนิลก็ไม่ลืมที่จะย้ำอีกฝ่าย

"หยุด! อย่าพูด " เห็นอีกฝ่ายกำลังจะพูดนิลก็รีบขัดใช้มือปิดปากอีกฝ่าย

"มึงห้ามพูดจนกว่าจนหมดวันนี้ เข้าใจแล้วก็พยักหน้า" เขาจ้องตาอีกฝ่ายเห็นว่าคนที่อยู่ด้านหน้าพยักหน้าก็พึงพอใจ ปล่อยมือจากปากอีกฝ่าย

"วางค่าครูเอาไว้แล้วก็ออกไปได้แล้ว อย่าพูดล่ะวันนี้" โอปอรีบพยักหน้าแล้ววางเงินที่อยู่ในซองสีขาว เอาไว้บนพานทองด้านหน้าอาจารย์นิลเดินออกไปจากห้องนี้

"ฉันก็อยากจะทำแบบคนนั้นด้วยค่ะ" ผู้หญิงที่อยู่ในห้องรีบยกมือแล้วพูดขึ้นอย่างรวดเร็ว นิลก็ไม่อิดออดรีบสักลงสาลิกาลิ้นทองให้กับอีกฝ่าย จนอีกฝ่ายที่ได้ทำแล้วก็มีสีหน้าเต็มไปด้วยความสุขเดินออกไปจากในห้อง

"แล้วแกอยากจะทำอะไรล่ะ" นิลจ้องมองลูกค้าคนสุดท้ายที่เป็นผู้ชายที่เหลืออยู่ขึ้น

"ผมอยากได้น้ำมันพรายครับ"