Semua Bab Law In Love #นิติติดเกียร์: Bab 11 - Bab 20

ทางด้านภาณุที่คิงกำลังคิดถึงนั้น ในตอนนี้กำลังหลบซ่อนตัวอยู่ไม่ไกลจากหน้าคณะวิศวะ ในวันนี้ภาณุมีเรียนจึงต้องเข้ามาที่คณะ ภาณุมาถึงที่นี่ได้สักพักแล้วแต่ก็ยังไม่เข้าไปสักที เพราะเห็นแผ่นหลังร่างสูงที่คุ้นเคยไม่ใช่เด็กคณะวิศวะนั่งอยู่หน้าคณะ“เมื่อไรจะไปสักทีนะ กะจะนั่งอยู่หน้าคณะอื่นนานแค่ไหนกัน คณะนิติว่างไม่มีเรียนเหรอวันนี้” ภาณุบ่นพึมพำคนเดียวถ้าไม่ใช่เพราะกลัวว่าจะต้องเจอหน้าอีกฝ่าย ภาณุคงจะได้เข้าเรียนแล้วแต่ตั้งแต่มาถึงที่หน้าคณะ ภาณุก็เห็นคิงนั่งอยู่ก่อนแล้วผ่านมานานขนาดนี้คิงก็ยังคงไม่ลุกไปไหน ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมไม่ยอมจากไปเหมือนเป็นคณะของตัวเองอย่างนั้นแหละ“ใจสู้หน่อยสิวะไอ้ภาณุ มึงไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อยทำไมต้องกลัวด้วย” ภาณุพูดปลุกใจตัวเอง เดินออกจากที่หลบซ่อนตรงไปที่คณะด้วยสีหน้าฮึกเหิม“แต่มันอายนี่หว่า” เดินออกไปได้ไม่กี่ก้าว ภาณุก็หลับตาหมุนตัวกลับไปซ่อนตัวที่เดิม เขายังไม่พร้อมที่จะพบหน้าเจ้าเด็กคิงนั่นสาเหตุที่ต้องหลบหน้าก็เพราะเรื่องเมื่อคืนก่อนที่จะกลับมหาลัยกัน มันช่างน่าอายมากที่เขาเมาแล้วไปเผลอตัวทำตัวรุ่มร่ามลวนลามคนที่อา

“คิง...คิง! เป็นอะไร ยังไม่เลิกหายกลัวอีกเหรอ แล้วใครกันเป็นคนเลือกเรื่องนี้” ภาณุตลกกับสีหน้าที่ซีดเผือดของคิงหลังจากออกมาจากโรงหนัง ปรากฏว่าหนังที่พวกเขาเลือกดูนั้นเป็นหนังสยองขวัญ เปิดเรื่องมายังไม่เท่าไร คิงยังสามารถชวนภาณุคุยและป้อนพ๊อปคอร์นให้ไม่หยุดแต่พอเริ่มกลางเรื่องเท่านั้นแหละ เสียงเจี๊ยวจ๊าวของคิงหายไปเลย พอภาณุหันไปมองก็พบว่าอีกฝ่ายนั้นกำลังดูหนังโดยใช้มือปิดตาขณะที่ดูไปด้วย ถ้าไม่ติดว่าพวกเขาอยู่ในโรงหนัง ภาณุก็อยากจะหัวเราะออกเสียงดังใครกันที่เป็นคนเลือกหนังเรื่องนั้นอย่างมั่นใจ แต่ปรากฏว่าคนเลือกดันไม่กล้าดูซะเอง ซึ่งมันก็ไม่ได้น่ากลัวเลยสำหรับภาณุ หนังเรื่องนี้เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับผู้ชายคนหนึ่งที่ต้องอยู่บ้านคนเดียวในคืนหนึ่ง โดยจะมีทั้งวิญญาณ ผีร้าย และคนร้ายเข้ามาหาตัวเอกอยู่ตลอดเวลา“ผมไม่ไหวจริง ๆ ครับพี่ภาณุ ขอนั่งพัก...ก่อนได้ไหมครับ”คิงหน้าซีด พูดออกมาอย่างยากลำบาก ใครจะไปคิดว่าเรื่องที่ชื่อดูธรรมดา โปสเตอร์ก็ทั่ว ๆ ไปจะกลายเป็นหนังสยองขวัญได้กัน แถมยังสยองจนน่ากลัวเกินต้านอีก ถึงว่าทำไมคนในโรงถึงน้อยนัก“ได้ ๆ เป็นเอามากนะเนี่ย

“อื้มมม” คิงค่อย ๆ ลืมตาตื่นในตอนเช้าอย่างหาได้ยาก แต่ที่เขาตื่นขึ้นเร็วแบบนี้นั่นก็เพราะว่ารู้สึกได้ถึงแรงกอดรัดร่างที่แนบแน่น พอลืมตาตื่นขึ้นมาก็เป็นอย่างที่เขาคิด พี่ภาณุในตอนนี้กำลังนอนกอดร่างตัวเองอยู่โดยใช้ทั้งขาและแขนรัดแน่น แถมยังมีหัวแอบอิงอยู่บริเวณอกเขาเห็นแบบนี้แล้วคิงก็อมยิ้มไม่หยุด มองศีรษะสีดำของคนพี่ด้วยสายตารักใคร่ แต่พอคิดถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ก็เกือบทำให้คิงหลุดขำ คิงพยายามที่จะกลั้นขำแทบตายเพราะกลัวจะทำให้คนพี่ตื่นขึ้นมา ช่วงเวลาดี ๆ ที่ควรจะยาวนานอาจจะหายไปในพริบตาเมื่อเขาหัวเราะขึ้นเพราะนี่ถือเป็นวันแรกเลยที่คิงนอนด้วยกันกับพี่ภาณุแล้วตื่นเช้ามาไม่ถีบพี่ภาณุตกเตียง ไม่นับครั้งที่สามที่พี่ภาณุตื่นก่อนแล้วหนีออกจากห้องไป นี่ก็ถือได้ว่าเป็นครั้งแรกที่พวกเขานอนอยู่บนเตียงด้วยกันในตอนเช้า ไม่รู้ว่าเพราะกลัวคิงจะถีบในตอนเช้าหรือเปล่า พี่ภาณุถึงกอดร่างตัวเองแนบจนแทบขยับตัวไม่ได้แบบนี้วันนี้คิงได้คลายข้อสงสัยในเรื่องที่เขาสงสัยแล้วหลังจากตื่นนอน ตลอดสองสามวันหลังกลับมาจากเข้าค่าย คิงก็ฝันร้ายมาทุกคืน ตอนนี้คิงได้รู้แล้วว่าฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนค

“เอ้า! คิงจะไปเรียนแล้วเหรอลูก นี่มันยังเช้ามากอยู่เลยนะ ไม่รอไปพร้อมเจ้าภาณุมันล่ะลูก” คิงที่พึ่งก้าวเท้าเหยียบพื้นบ้านไม่ทันไร คุณแม่พี่ภาณุที่อยู่ในครัวก็เอ่ยทักแล้วเดินเช็ดมือกับผ้าขนหนูผืนเล็กเข้ามาหา“ครับคุณแม่ วันนี้ผมมีเรียนเช้าครับ พี่...พี่ภาณุมีเรียนบ่ายผมจึงว่าจะไปก่อนครับ” คิงเอ่ยอธิบายคุณแม่ พยายามทำตัวไม่ให้มีพิรุธ“งั้นหรอกเหรอ เจ้าภาณุนี่ก็ใช้ไม่ได้เลย ยอมตื่นเช้าไปมหา’ลัยหน่อยก็ไม่ได้” อักษรได้ยินที่คิงเอ่ยตอบก็เข้าใจ แต่ก็แอบผิดหวังกับเจ้าลูกชายตัวดี มัวแต่นอนขี้เซาตื่นสายจนคิงต้องไปมหา’ลัยก่อน จะยอมตื่นแต่เช้าไปพร้อมน้องก็ไม่ได้“ไม่ได้ ๆ คิงเป็นแขกมาพักบ้านแม่ แม่จะปล่อยให้คิงไปมหา’ลัยเองคนเดียวตอนเช้าได้ยังไงกันจริงไหม คิงนั่งรอตรงนี้ก่อนนะ” อักษรเลียริมฝีปาก คิดแล้วก็ไม่เห็นด้วยเท่าไรที่จะให้คิงไปคนเดียวตอนเช้าแบบนี้ จึงจับแขนคิงพาให้ไปนั่งที่โซฟารอก่อน“ไอ้ณุลงมานี่สิ!” อักษรตะโกนเสียงดังขึ้นไปที่ชั้นสองของบ้าน“คุณแม่ครับ!” คิงที่พึ่งนั่งได้ยินคุณแม่ตะโกนเสียงดังเรียกพี่ภาณุ ก็ลุกขึ้นจับแขนคุณแม่พร้อมเอ่ยเรียก“คิงร

ภาณุเดินตามเฉินมาที่คอนโดแห่งหนึ่งที่ค่อนข้างหรู เฉินพาเขาขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นบนสุด ซึ่งทั้งชั้นมีอยู่เพียงห้องเดียว แม้จะคิดเอาไว้แล้วว่าคิงดูเป็นลูกคุณหนู มีฐานะพอสมควร แต่ภาณุไม่คิดว่าคิงจะรวยขนาดพักในที่แบบนี้ภาณุเดินตามเฉินไปเงียบ ๆ พออีกฝ่ายเปิดห้องเขาก็เดินตามเข้าไป ภาณุมองสำรวจรอบ ๆ ทั้งห้องมีห้องที่ปิดประตูสนิทอยู่ทั้งหมดสามห้อง พื้นที่ที่เหลือเป็นห้องนั่งเล่น ห้องครัวและโถงโล่งที่กว้างมาก ๆ“นั่นห้องคิงครับพี่ภาณุ เดี๋ยวผมไปบอกมันให้ก่อนนะครับ” เฉินหันไปกล่าวกับพี่ภาณุอย่างตื่นเต้น ถ้าคิงหายจากโรคนี้ได้ ชีวิตมันก็คงจะไม่ต้องทุกข์เพราะการโทษตัวเองแบบนี้อีกต่อไปก๊อก ๆ“ไอ้คิงเปิดประตูหน่อยสิวะ กูพาพี่ภาณุมาหามึง” เฉินเคาะประตูห้องคิงและเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ปิดความตื่นเต้นเอาไว้ไม่มิด เชฟที่เดินตามมาไม่ห่างเห็นภาพนี้ก็เม้มปากแน่น ส่ายหัวไปมากับการกระทำของเพื่อนตัวเอง“ไอ้คิงกูพูดจริงนะเว้ย! เนี่ยพี่ภาณุอยู่ที่นี่จริง ๆ ข้างกูเลยเนี่ย มึงออกมาสิ!” ไร้เสียงการตอบรับจากภายในห้องหลังจากที่เฉินเอ่ยออกไปในครั้งแรก ครั้งนี้เขาจึงพูดเสียงดังขึ้นเพื่อใ