นับจากวันนั้นที่พี่ภาณุมาหาคิงที่ห้องเขาก็เลิกเก็บตัว เข้าเรียนและทำตัวตามปกติเหมือนก่อนหน้านั้น ซึ่งเชฟและเฉินก็ดีใจมากที่เพื่อนสนิทตัวเองกลับมาทำตัวเป็นปกติ ไม่ต้องให้เป็นห่วงอีกต่อไป ส่วนเรื่องฝันร้ายนั้นพอถามคิงไปคิงก็บอกว่าตัวเองนั้นไม่ฝันร้ายอีกต่อไปแล้วเฉินนั้นดีใจมากที่แผนที่ตัวเองคิดขึ้นนั้นสำเร็จและชอบอวดความดีความชอบที่ทำให้คิงหายจากการฝันร้ายนี้ได้อยู่ตลอดไม่หยุดแต่เชฟนั้นรู้ว่าภายใต้ใบหน้าที่กำลังยิ้มแย้มของคิงนั้นกำลังเก็บความรู้สึกที่มากมายเอาไว้ภายใน แม้ภายนอกจะแสดงออกอย่างสดใสเหมือนคิงคนเก่าที่พวกเขารู้จัก แต่คิงก็ไม่อาจเก็บสายตาที่มีแต่ความเศร้าหมองเอาไว้ได้ บางครั้งยังนั่งเหม่ออย่างไม่รู้ตัวจนเชฟรู้สึกเป็นห่วง“งั้นพวกเราไปกินอาหารที่ร้านพ่อเชฟกันไหม อาหารที่มหา’ลัยไม่ค่อยอร่อยเลย ช่วงที่มึงติดพี่ภาณุ กูกับเชฟไปชิมมาหมดละ ต้องยอมรับว่าร้านของพ่อมันอร่อยที่สุด” เฉินเอ่ยขึ้นระหว่างออกมาจากห้องเรียนวิชากฎหมายแพ่งและพาณิชย์“หึ ใครมันเคยพูดนะว่าเบื่ออาหารร้านพ่อกู” เชฟเอ่ยเย้ยเฉินที่ในอดีตเคยพูดอีกอย่าง“นั่น! นั่นมันเรื่องในอดีต ก
Terakhir Diperbarui : 2026-04-25
Masuk
