All Chapters of Law In Love #นิติติดเกียร์: Chapter 1 - Chapter 9

ท้องฟ้าที่กลายเป็นสีส้มนั้น เป็นสัญญาณว่าพระอาทิตย์ใกล้จะลาลับขอบฟ้าไปแล้ว“แฮ่ก ๆ แฮ่ ๆ”ภายในตรอกซอกซอยแห่งหนึ่ง มีเด็กหนุ่มวัยมัธยมกำลังวิ่งหอบเหนื่อยวิ่งหนีอย่างหัวซุกหัวซุนโดยไม่รู้เส้นทาง เด็กหนุ่มวิ่งหนีไปตามตรอกซอย วิ่งหนีไปโดยไม่คิดชีวิต แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้ามากเพียงใด แต่เขาก็ยังวิ่งหนีต่อไปตามตรอกซอกซอยโดยไม่คิดชีวิต“แน่จริงมึงก็อย่าหนีดิวะ”“หยุดนะเว้ยไอ้เด็กเปรต”“เด็กเวรนี่! อย่าให้กูจับตัวได้นะ”ข้างหลังเด็กหนุ่มมีกลุ่มวัยรุ่นสี่ถึงห้าคนวิ่งตามในระยะประชิด ปากก็ตะโกนด่าอยู่ตลอดทางไม่หยุด คงไม่ต้องคิดถึงสภาพว่า ถ้าทันทีที่เจ้าตัวหยุดวิ่งจะโดนอะไรเรื่องทั้งหมดนี้มันเกิดขึ้นเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ วันนี้ ‘คิง’ ใช้เส้นทางลัดเพื่อที่จะกลับบ้านเองคนเดียว แต่ระหว่างทางดันเจอกลุ่มวัยรุ่นที่โตกว่าดักขวางเส้นทางข้างหน้า ทั้งกลุ่มกำลังดูดยืนบุหรี่ขวางทางจนคนไม่สามารถผ่านไปได้ เหมือนเป็นพื้นที่ของตนคิงเองก็ไม่ได้คิดอะไร ทำเพียงเหมือนมองไม่เห็นแล้วรีบ ๆ เดินหนีออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด เขาเองก็ตัวคนเดียว ถ้าเกิดมีเรื่องอะไรขึ้นคงจะไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ แต่เหมือนส

“นี่! มันชื่อภาณุ วิศวะปีสาม อดีตเดือนคณะวิศวะ ไอ้นี่แหละที่เป็นเจ้าของรถมอเตอร์ไซค์ที่ขับปาดหน้าพวกเรา” เชฟกลืนอาหารที่อยู่ในปากลงคอแล้วยื่นมือถือตัวเองให้คิงดู ปากก็พูดข้อมูลที่ตัวเองสืบหามาได้ให้อีกฝ่ายได้ฟังในตอนนี้พวกเขาสามคนกำลังนั่งกินข้าวอยู่ภายในโรงอาหารของคณะ กินข้าวไปได้สักพักหนึ่งสายสืบของเชฟก็หาตัวคนขับรถมอเตอร์ไซค์สีแดงที่คาดว่าน่าจะเป็นคนที่ขับรถเกือบเฉี่ยวชนพวกเขาสามคนเจอในที่สุดคิงไม่ได้พูดอะไรขึ้นแต่รับมือถือของเชฟมาถือเองขณะที่รับฟังข้อมูลจากปากของอีกฝ่าย สิ่งที่อยู่ในมือถือคือหนุ่มวิศวะหน้าตาอึมครึม หน้าเรียวคม ผิวสีแทน อีกฝ่ายถือดอกไม้ช่อโตในมือ บนหัวมีมงกุฎดอกไม้สวมใส่ด้านบน ใส่สายคาดสะพายไหล่สีแดงที่บ่งบอกว่าอีกฝ่ายคือเดือนคณะวิศวะเฉินทนความอยากรู้อยากเห็นหน้าคนจะขับชนพวกเขาไม่ไหว ยื่นหน้ามองรูปในมือคิงด้วยคน“หื้มม... ไอ้เหี้ยที่จะขับรถชนเราตอนเช้ามันหล่อจังวะ หล่อขนาดนี้ได้เป็นแค่เดือนคณะวิศวะเหรอวะ” พอได้เห็นแล้วเขาก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชม เพราะหน้าตาอีกฝ่ายนั้นหล่อจริง ๆ สมแล้วที่เป็นเดือนคณะวิศวะ“อยากเห็นหน้าเดือนมหา’ลัยปีนั้นเลยว่าแม่งจะหล่อขนาดไหน” เฉ

“เดี๋ยวพวกเราก็มาจับฉลากเลือกห้องกันเลยดีไหมครับ”“ดี!”“งั้นมาเริ่มกันเลย หนึ่งห้องต่อสองคนนะ”พอมาถึงค่ายที่เป็นจุดหมายปลายทาง รุ่นพี่ก็จัดการจับฉลากขึ้นเพื่อหาคนที่จะต้องนอนด้วยกันสองคนต่อหนึ่งห้อง ที่นี่ดูเหมือนจะเป็นค่ายสันทนาการขนาดใหญ่ เพราะมีด่านต่าง ๆ มากมายตลอดทางที่นั่งรถบัสมา“เชี่ยเอ๊ย! ทำไมกูได้นอนกับมึงวะเฉิน”“คิดว่ากูอยากนอนกับมึงเหรอ”“พวกมึงเลิกทะเลาะกันได้แล้ว กูนี่สิไม่รู้จะได้นอนกับใคร”หลังจับฉลากเสร็จ ปรากฏว่าทั้งเชฟและเฉินต่างก็ได้นอนด้วยกัน เหลือแค่คิงที่ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองจะได้นอนกับใคร ตอนนี้ทุกคนต่างก็เดินหารูมเมทของตัวเอง กันให้วุ่น แตกต่างจากคณะวิศวะที่รุ่นพี่เป็นคนกำหนดห้องให้ทุกคนเอง“หื้ม...ทุกคนหารูมเมทเจอหมดแล้วเหรอ” คิงเอ่ยขึ้นด้วยความแปลกใจ ใครก็ตามที่เจอรูมเมตตัวเองแล้ว ต่างก็พากันนั่งลงหมด จะเหลือก็แต่คิงที่ยังยืนอยู่คนเดียว“อะ พี่ลืมบอกไปว่ามีห้องเหลือห้องหนึ่งที่ไม่มีคู่ ต้องนอนคนเดียว น้อง...คิงนั่งลงได้” พี่มาร์กที่พวกเขาเคยเจอเป็นคนดำเนินกิจกรรมพูด คิงจึงนั่งลงกับที่ตัวเอง“อิจฉาจริงที่มึงได้นอนคนเดียว เปลี่ยนกับกูไหมคิง”“ทำไมมึงจะเปลี่

หมับ ๆคิงขมวดคิ้วขณะที่นอนอยู่ มือของเขานั้นเหมือนกำลังจับอะไรบางอย่างที่ทั้งแข็งและนุ่มในเวลาเดียวกัน มันทั้งนุ่มและแน่นอย่างอธิบายไม่ถูก ยิ่งออกแรงบีบมากขึ้นก็รู้สึกว่ามันนุ่มจนอยากบีบเรื่อย ๆ หัวคิ้วคิงขมวดเป็นปม ถ้าเป็นฝันก็คงเป็นฝันที่แปลกมาก เขาไม่เคยฝันว่าได้จับอะไรแบบนี้มาก่อนเลย“อะ...อ่าส์ ถ้ายังไม่เลิกบีบนมกู ซี้ดดด...กูจะต่อยจริง ๆ นะ” ภาณุที่ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกแปลก ๆ กัดฟันพูดขึ้น มองใบหน้าหล่อที่คิ้วขมวดหลับตาพริ้มแต่มือนั้นกลับกำลังบีบหน้าอกเขาอยู่อย่างเหลืออดถ้าไม่ติดว่าคิงมันหลับอยู่ ภาณุคงได้ปล่อยหมัดซัดหน้ามันไปแล้ว เห็นว่าหลับอยู่อาจจะละเมอ จึงได้กัดฟันพูดดีด้วยก่อน“เห้ย!” คิงที่ได้ยินเสียงที่คุ้นหูดังขึ้นใกล้ ๆ ก็ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว สิ่งที่เห็นเล่นเอาคิงตกใจ ร่างกายขยับไปก่อนความคิด ปลายเท้าถีบเข้าที่ซี่โครงรุ่นพี่คณะวิศวะที่นอนข้างกันกระเด็นตกเตียงเสียงดังตุ๊บ!“อั๊กกก...ไอ้เด็กเวร!” ภาณุเอ่ยปากพูดเสียงดังขึ้นมาด้วยความเจ็บจากการตกเตียงเป็นครั้งที่สอง มือจับบริเวณก้นที่กระแทกพื้นถูอย่างรัวเร็วหวังลดอาการเจ็บที่พึ่งเกิดขึ้นให้น้อยลง“พี่ภาณุเป็นอะ

“พี่ภาณุพักอยู่ที่นี่ก่อนไหมครับ พักเอาแรงก่อนแล้วค่อยกลับพร้อมผม” กานเสนอความคิดขึ้นเมื่อหมดเวลาที่จะพักผ่อนภายในแคมป์ของกลุ่มนี้แล้ว ทั้งกลุ่มจะต้องเดินทางกันต่อเพื่อให้ออกจากป่าทันก่อนจะมืด“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมยังแบกพี่ภาณุได้สบาย ๆ และอีกอย่างพวกเราก็อยู่ห้องเดียวกันด้วย กลับพร้อมกันเลยย่อมดีกว่าอยู่แล้ว” ไม่รอให้พี่ภาณุได้ตอบ คิงก็ตอบแทนออกไปก่อน พร้อมกับเดินไปนั่งหันหลังให้พี่ภาณุย่อตัวลงพร้อมที่จะแบก“ขึ้นมาสิครับพี่ภาณุ ผมแข็งแรงพอที่จะแบกพี่ลงไปได้นะครับ” คิงเอ่ยพร้อมจ้องมองคนพี่ที่ยังทำตัวไม่ถูกอยู่ไม่รู้ทำไมภาณุถึงรู้สึกได้ว่าคำพูดของคิงเหมือนจะใส่อารมณ์ไปด้วยยังไงก็ไม่รู้ รู้หรอกว่าอีกฝ่ายแข็งแรง ตอนเช้าก็เห็นแล้ว ไม่ต้องบอกเขาก็ยังจำภาพนั้นติดตาได้“เดี๋ยวพี่ลงไปพร้อมคิงอะแหละดีแล้ว พวกเราอยู่ห้องเดียวกันและยังอยู่กลุ่มเดียวกันอีก พี่ต้องรับผิดชอบกลุ่มนี้ ไม่กลับไปพร้อมกันก็คงจะไม่ได้ แต่ยังไงก็ขอบใจนะ ไว้ตอนกลางคืนค่อยเจอกัน” ภาณุขึ้นขี่หลังคิงขณะที่พูดและมองกานไปด้วย ไม่รู้ทำไมเขาถึงได้รู้สึกถึงสายตาอาฆาตจากคิงก็ไม่รู้ เมื่อพูดว่าจะไปเจอกานตอนกลางคืน‘ไอ้เด็กนี่เป็นอะ