All Chapters of รุ่นพี่คนนั้น ฉันจอง: Chapter 21 - Chapter 30

ชายหนุ่มเดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องฉุกเฉินนานพอสมควรกว่าคนตัวเล็กจะถูกเข็นออกจากห้องไปที่ห้องพักฟื้น ร่างกายของเธอแดงก่ำมีผื่นขึ้น หน้าเรียวสวยบัดนี้บวมแทบจำเค้าโครงเดิมไม่ได้ธนพิพัฒน์นั่งลงข้างเตียงเด็กสาว เขาไม่เคยรู้สึกว่าใจมันจะแหลกลาญขนาดนี้มาก่อน ยิ่งเห็นเธอเจ็บเพราะตัวเองมันยิ่งเหมือนว่าเขาจะตายเอาให้ได้ เจ็บปวดคล้ายมีคนกอบกุมหัวใจและคอยบีบมันแรง ๆ อยู่ตลอดเวลา“อย่าทำร้ายตัวเองเพราะพี่อีกได้ไหม พี่ขอร้อง”มือหนากุมมือบางไว้หลวม ๆ พลางเอ่ยร้องขอในสิ่งที่ตนไม่เคยพูด น้ำตาลูกผู้ชายที่ไม่เคยไหลมาทั้งชีวิตเริ่มคลอเบ้าและเกือบจะเอ่อล้นออกจากกระบอกตา“เดี๋ยวพี่มานะคะ”เขาสูดลมหายใจหนัก ๆ เข้าปอดสกัดกั้นน้ำใสที่กำลังจะไหล ฝ่ามือเอื้อมลูบหัวคนหลับแผ่วเบาก่อนจะรีบเดินออกจากห้องพักฟื้นไปร้านสะดวกซื้อในโรงพยาบาลกะละมังใส่น้ำอุณหภูมิห้องวางที่โต๊ะข้างเตียง ผ้าขาวนุ่มละเมียดละไมเช็ดตัวให้คนน้องอย่าเบามือกลัวว่าเธอจะเจ็บ สายตาเฉี่ยวคมสลดทุกครั้งที่ได้เห็นผื่นเป็นปื้นใหญ่มันเป็นตุ่มนูนแดงและคาดว่าจะคันมากผ่านไปหลายชั่วโมงที่เขายังไม่ได้นอนและเธอเองก็ยังไม่ตื่น จนชายหนุ่มต้องเดินไปถามพยาบาลครั

“อยากใช้แบบไหนคะ เรียบขรุขระ หรือกลิ่นสตรอว์เบอร์รีดี”“ฮึ ! เด็กแก่แดด !”เขาเดินตามเธอมาแล้วหยิบเอาถุงยางอนามัยแบบเรียบบางเฉียบขึ้นมาสวมใส่ ร่างแบบบางถูกผลักจนมาถึงโซฟาอีกครั้ง แล้วจัดท่าให้เธออยู่ด้านบนสมใจ“พี่อยากโดนแซนด์เน้ด”“ไหนบอกว่าแซนด์ไม่สบาย ทำไมให้ทำคะ”“คนป่วยที่ไหนเขาจะอยากขนาดนี้ หื้ม”สาวน้อยเขินอายที่เขารู้ทัน แต่ตอนนี้เธอไม่สน ไฟตัณหาครอบงำนำพาให้สติสัมปชัญญะลดต่ำลง มีแค่เขาเท่านั้นที่ช่วยเธอได้ร่างแบบบางกดสวมทับลูกชายเขาลงกลืนกินมันจนสุดลำแช่ไว้ชั่วครู่ก่อนที่เธอจะเริ่มร่อนขยับเอวเบา ๆ จนส่วนเชื่อมต่อเข้ากันดีแผ่นหลังเอนอิงกับพนักโซฟา ฝ่ามือหนายกขึ้นคลึงส่วนเต้าอวบอิ่ม นิ้วเรียวยาวสะกิดเขี่ยพอให้เธอสะดุ้งเสียววาบไปทั่วกระดูกสันหลัง“อย่างชอบเลยว่ะแซนด์ อ้าห์~”“ชอบแซนด์เหรอคะ หื้ม”แม้ไฟราคะจะพวยพุ่งแต่เธอก็ยังไม่ลืมที่จะอ่อยเขาอยู่ดี ที่เธอถามมาเขาเองก็มีคำตอบอยู่ในใจ เพียงแค่ไม่ใช่ตอนนี้ที่จะตอบเธอ“ซี้ด เสียวค_xx”ฝ่ามือหนากดบั้นท้ายกลมมนลงแรงกว่าเดิม ร่างแบบบางเด้งกระเพื่อมตามแรงที่เขาประคอง ก่อนที่คนพี่จะทนไม่ไหวต้องตอกสวนขึ้นแรง ๆ อย่างเอาแต่ใจตับ ตับ ตับ

เมากันต์ - ขอนแก่นอาร์ทค่อนข้างมั่นใจว่าเธออยู่ที่นี่เพราะเห็นรถคู่ใจของมังกร และรถยนต์คันคุ้นเคยที่เขาเป็นคนซื้อเพร้ง ! เพร้ง ! ไม้เบสบอลเหล็กกระทบเข้ากับรถสปอร์ตราคาหลายสิบล้านจนกระจกแตกกระโปรงรถหลายจุดบุบลงชัดเจน ล้อแม็กซ์เกรดพรีเมียมถูกเขาทุบทั้งสี่ล้อจนแตกไม่เห็นยี่ห้อ“เฮ้ย !”“หึ ! ไอ้พวกสวะเอ๊ย !”ชายหนุ่มแสยะยิ้มแล้วหันไปสนใจกับกลุ่มลูกน้องของคู่อริสามคนที่วิ่งกรูเข้าใส่เขา อุปกรณ์ที่เตรียมมาฟาดแรงใส่คนพวกนั้นจนล้มลงจมกองเลือดในไม่กี่นาทีธนพิพัฒน์เดินลากไม้เหล็กเข้าสู่ร้าน ใจที่ร้อนฉ่าสุมด้วยความโกรธแค้นมันทำให้เขาอยากจะฆ่าคนพวกนั้นให้ตายคามือแซนดี้สะลึมสะลือตื่นขึ้นมาด้วยความปวดหัวขั้นสุดขีด เธอทุบกระหม่อมตัวเองเบา ๆ พยายามฟื้นสติให้ได้มากที่สุด แต่ยังไม่ทันทำอะไรเธอก็ถูกชายฉกรรจ์เข้าล็อกแขนทั้งสองข้างเอาไว้“กรี๊ด ! แกเป็นใคร !”“ว่าที่ผัวน้องไงจ๊ะคนสวย”“ไอ้ทุเรศ ออกไปนะ อ๊ะ ออกไป ! ฮือ เฮีย.. พี่อาร์ท ช่วยแซนด์ด้วย”ร่างแบบบางถูกมังกรคร่อมไว้พร้อมทั้งกดจมูกลงซอกคอพยายามเล็มเลียเอากลิ่นเด็กเข้าปอด ทว่าเธอที่พึ่งฟื้นก็แรงเยอะพอสมควร สมแล้วที่เป็นน้องไอ้เซนต์ เป็นเมียไอ้

อาร์ท : พี่มาร้านแป๊บ เดี๋ยวไปหาครับอาร์ท : ส่งรูปภาพอาร์ทตรงมาที่ร้านของตัวเองแต่ยังไม่ลืมที่จะบอกเด็กคนนั้นไว้ แถมกลัวว่าเธอจะเข้าใจผิดเขาจึงส่งหลักฐานรูปถ่ายไปด้วย เขารีบสำรวจความเรียบร้อยเสร็จแล้วตรงไปยังบ้านเพื่อนสนิททันทีก๊อก ก๊อก ก๊อก~ “แซนดี้”เสียงทุ้มหวานเอ่ยเรียกคนในห้อง แต่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกแล้วก็ไร้เสียงตอบกลับเช่นเคยจนเขาร้อนใจ แถมประตูห้องยังล็อกอีกต่างหาก“แซนดี้ล่ะ”เมื่อเพื่อนสนิทออกจากห้องมาเขาจึงเอ่ยถามโดยไม่รีรอ ใจเขามันว้าวุ่นแปลก ๆ เหมือนมีลางสังหรณ์บางอย่างเตือนให้เขารับรู้“ไปแล้ว”“ไปไหน !”เหมือนว่าสิ่งที่เขาไม่ได้คิดไว้กำลังจะเกิดขึ้น การที่เพื่อนดึงยื้อเวลาอยู่นี่ยิ่งทำเขาหงุดหงิดแทบจะปล่อยหมัดให้เซนต์เปิดปากพูด“มึงไล่น้องกูไปเองครับ”“ไอ้เซนต์ กูไม่ตลก”“กูก็ไม่ตลก”เซนต์จ้องมองหน้าที่สลดลงของเพื่อนเกือบจะกลั้นขำเอาไว้ไม่อยู่ เนี่ยน่ะเหรอผู้สุขุมของกลุ่ม ตอนเมียทิ้งก็ร้อนรนเป็นหมาบ้าเหมือนกันหมด“ไอ้เซนต์ มึงเอาเมียกูไปไว้ไหน !”“ใครเมียมึง !”“ไอ้เซนต์ กูขอร้อง ให้กูกราบไหม บอกกูเถอะ”ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบ้คล้ายจะร้องไห้ ขอร้องอ้อนวอนให้เพื่อนสนิทของตนย

“แซนด์ คบกันไหม”“ฮะ !”แซนดี้ผงะนิ่งไปคล้ายถูกแช่แข็งจากคำพูดเมื่อครู่ ตากลมโตเบิกกว้างจ้องมองคนพี่ด้วยความตกใจสุดขีด เธอไม่คิดว่าจะได้ฟังถ้อยคำเช่นนี้จากปากผู้ชายตรงหน้า“เป็นแฟนกับพี่ได้ไหมคะ”“ไหนบอกว่าไม่ชอบแซนด์ไงคะ”เธอยอกย้อนคำพูดในอดีตของเขา หยิบยกมันขึ้นมาทิ่มแทงใจดำคนพี่จนขาดพรุน แต่อาร์ทก็เข้าใจ ตลอดเวลาที่ผ่านมาตนก็ปากหมาใส่น้องไว้ไม่น้อยเหมือนกัน“พี่โกหก พี่ชอบเรามาก ชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน”เขาเปิดเผยความจริงอย่างไม่ปิดบัง สารภาพกับเธอหมดเปลือกจนอีกฝ่ายอึ้งไม่อยากจะเชื่อคำพูดของเขา ชอบแบบไหนกันถึงเอาแต่ปฏิเสธแถมยังผลักไสเธออยู่หลายครั้งจนท้อที่ต้องตามเขา“ชอบตั้งแต่ครั้งแรก คือตอนไปรับแซนด์ หรือตอนได้แซนด์คะ”“ไม่ใช่ทั้งสอง.. ตั้งแต่ตอนแซนด์มาส่งไอ้เซนต์ก่อนไปเมืองนอก”ในที่สุดความลับที่เขาเก็บไว้ใต้ซอกหลืบหัวใจก็ถูกเธอล้วงออกมาจนได้ อาร์ทมองเข้าไปในดวงตาคู่สวย พยายามสื่อความจริงใจให้เธอได้รับรู้“ชอบแล้วปฏิเสธแซนด์ทำไมคะ ชอบไม่จริง !”ริมฝีปากบางยู่เข้าหากันจ้องมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ ก่อนจะเบือนหน้าหนีหันไปมองวิวทะเล แม้จะดีใจที่เขาชอบแต่ถึงอย่างนั้นอกมันก็แอบจุกอย