รุ่นพี่คนนั้น ฉันจอง

รุ่นพี่คนนั้น ฉันจอง

“เพื่อนพี่ มันดีจริง ๆ”

ซีรีส์นิยายเซต ตระกูลวิระโภคิน

อาร์ท

อายุ 22 ปี สูง 180 cm เลขมงคล 62

ลูกชายคนเดียวของเจ้าของตลาดใหญ่ในขอนแก่น รวมทั้งหน้าและหลังมหาวิทยาลัย

มีร้านอาหารอีสานเป็นของตัวเอง 2 สาขา ชื่อร้าน อาร์ทตำแซ่บ 62

วิศวกรรมไฟฟ้าปีสี่ ตำแหน่งประธานรุ่นหน้านิ่ง แต่เสน่ห์แพรวพราว ใช้สายตามองใครเป็นไม่รอด

แต่เขาผู้นี้ เข็ดหลาบกับความรักเพราะบางอย่างที่ฝังลึกในจิตใจ..

​

แซนดี้

อายุ 19 ปี Cup D

ลูกสาวคนเล็กของเสี่ยฮาร์นหนูหลิน รวมทั้งเป็นน้องสาวของเซนต์ เฮดว้ากมาเฟียคนโหด

สาวน้อยที่ครึ่งชีวิตเติบโตมาในเมืองนอก จริตที่แสดงออกจึงค่อนข้างจะมีความมั่นใจในตัวเองสูง อิสระ ไม่ฟังใคร เอาแต่ใจเก่ง

​

“พี่ไม่ได้ไม่ชอบผู้หญิง พี่แค่ไม่ชอบเธอ”

“จีบยาก ๆ แบบนี้แหละ แซนด์ชอบ”

****************

บทนำ

แซนดี้ : เฮีย รถยางรั่ว

เซนต์ : อยู่ไหน

แซนดี้ : ส่งตำแหน่งที่ตั้ง

สาวน้อยหน้าตาตื่นยืนอยู่ข้างรถมอเตอร์ไซค์ของว่าที่พี่สะใภ้ เจ้าหล่อนก็ไม่รู้ว่าเป็นแบบนี้ได้อย่างไรเพราะตอนมาปกติดีทุกอย่าง แต่พอจะแยกกับเพื่อนกลับยางแบนแต๊ดแต๋

แซนดี้เดินกลับเข้าในร้านเพื่อนเองเห็นว่าเธอเกิดปัญหาเลยอยู่เป็นเพื่อนก่อน ถึงจะพึ่งรู้จักกันผ่านโซเชียลตอนประกาศผลมีสิทธิ์สัมภาษณ์ก็เถอะ

ทางของพี่ชายเองวันนี้เขาไม่อยู่บ้าน เพราะเขาต้องพาครอบครัวไปบ้านแฟนสาวสุดที่รักเพื่อไปเจอพ่อแม่ของเธอ เลยได้แต่วานให้เพื่อนช่วย

เซนต์ : มีใครว่างไหม ไปรับน้องกูให้หน่อย ร้านนมหวาน

เต้ย : กูเช็กของมาส่ง รอแป๊บได้ไหม เดี๋ยวกูไป

อาร์ท : เดี๋ยวไปให้

เซนต์แปลกใจเล็กน้อยที่เพื่อนอย่างอาร์ทเข้ามาตอบในกลุ่ม เพราะปกติจะติดต่อกันแต่ละทีเหมือนต้องย้อนกลับไปสมัยสงครามโลก ไม่ไปหาก็ต้องโทรจนกว่าจะมีอารมณ์รับสาย แต่อาจจะเพราะเป็นเรื่องสำคัญก็ได้..

อาร์ทเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน พอบอกว่าเป็นยัยตัวเล็กคนนั้นทำไมถึงสนใจนัก แต่เขาเองก็ไม่ได้เป็นคนไร้น้ำใจถึงขั้นเห็นคนรู้จักเกิดปัญหาแล้วจะไม่ช่วย ยิ่งเป็นน้องสาวเพื่อนสนิทด้วยแล้วนั้น..

เซนต์ : ส่งรูปภาพ

เซนต์ : ไอจีแซนด์

อาร์ท : เค แล้วเป็นไงไปหาพ่อตา ได้แดกลูกปืนไหม

เซนต์ : คนไม่มีเมียไม่มีสิทธิ์เสือก

พอคุยกับเพื่อนเสร็จอาร์ทก็เข้าช่องทางติดต่อที่เพื่อนส่งให้ทันที หน้าโพรไฟล์ของเธอเปลี่ยนไปราวกับคนละคนที่เขาเคยเห็น เด็กน้อยที่ขี้อายถือตุ๊กตาในมือตอนมาส่งพี่ กลับกลายเป็นสาวเต็มวัยที่สวยสะพรั่ง

ยังน่ารักเหมือนเดิม..

เซนต์ : เพื่อนเฮียจะไปรับ

เซนต์ : ส่งรูปภาพ

แซนดี้ : โอเคค่ะ บอกพี่เขาไม่ต้องรีบก็ได้นะคะ

แซนดี้นั่งรอในร้านกาแฟประมาณสิบนาทีก็มีคนทักเข้ามา โพรไฟล์มืดมากแทบมองไม่เห็นอะไรนั่นทำเธอไม่อยากจะตอบ ถ้าไม่ติดว่าพี่เธอส่งให้ดูแล้วก็คงจะคิดว่าเป็นสแกมเมอร์

อาร์ท : ข้ามมา

แซนดี้ : โอเคค่ะ

สาวน้อยหยิบกระเป๋าสะพายพร้อมโบกมือลาเพื่อนก่อนออกจากร้าน แต่ปัญหาของเธอตอนนี้คือเจ้าหล่อนข้ามถนนไม่เก่งเท่าไหร่ ที่ต่างประเทศมีทางม้าลายแต่ที่นี่ถึงมีก็ยังต้องระวังอยู่

อาร์ทยืนมองน้องสาวเพื่อนจากฝั่งตรงข้าม ไม่ว่าคนอื่นจะวิ่งข้ามสวนไปสวนมาหลายคนเท่าไหร่เธอก็ยังยืนหันไปหันมาอยู่ที่เดิม

“ฮื่อ ยัยโง่เอ๊ย !”

จากที่จะไม่ดับเครื่องเพราะต้องรีบไปร้านก็ได้จอดรถไว้ก่อน แล้วเดินข้ามถนนไปอีกฝั่ง มือหนาคว้าเอาข้อมือเล็กไว้หลวม ๆ ก่อนจะมองซ้ายมองขวาพาเธอเดินข้ามถนนมา

‘เชี่ย ! หล่ออ่ะ เป็นพ่อของลูกกูได้เลยนะเนี่ย !’

ความคิดที่ดังก้องอยู่ในหัวเมื่อแหงนมองที่กลุ่มผมสีแดงนั่น แววตาสวยไล่ลงมาจากหัวจนถึงแขนที่เต็มไปด้วยเส้นเลือด แขนยังขนาดนี้ ที่อื่นจะขนาดไหนกัน..

“ขึ้นรถ”

“อะ.. อ๋อค่ะ”

เธอเผลอมองเขาจนคนถูกมองต้องเรียกสติ สาวน้อยก้าวขึ้นรถคันใหญ่อย่างยากลำบาก ยังดีที่ใส่กางเกงยีนมาไม่อย่างนั้นดอกไม้งามคงแหกออกมาทักทายผู้คน

“ไม่อยากตายก็จับดี ๆ”

พรึ่บ ! แขนเรียวเล็กโอบกอดเขาอย่างรวดเร็วจนคนขับตกใจไม่น้อยแน่นิ่งมองมือที่ประสานกันอยู่หน้าท้องตัวเองตาปริบ ๆ ไม่ใช่แค่มือ แต่ที่เธอกอดมันหมายถึงว่า หน้าอกหน้าใจนุ่ม ๆ นั่นมันก็กำลังถูไถอยู่กับแผ่นหลังของเขาด้วย

‘เชี่ยเอ๊ย ! ถ้าไม่ใช่น้องไอ้เซนต์ กูจับตอกมิดลำแน่ !’ จิตใต้สำนึกตะโกนออกมาก้องอยู่ในหัว ก่อนที่เขาจะเริ่มตั้งสติและเข้าเกียร์ขับตรงไปยังบ้านของเพื่อน

‘แล้วจะดิ้นอะไรนักหนาวะ แข็งจนจะแตกอยู่แล้ว !’