All Chapters of รุ่นพี่คนนั้น ฉันจอง: Chapter 1 - Chapter 10

รุ่นพี่คนนั้น ฉันจอง“เพื่อนพี่ มันดีจริง ๆ”ซีรีส์นิยายเซต ตระกูลวิระโภคินอาร์ท ธนพิพัฒน์ เตชะทรัพย์อายุ 22 ปี สูง 180 cm เลขมงคล 62ลูกชายคนเดียวของเจ้าของตลาดใหญ่ในขอนแก่น รวมทั้งหน้าและหลังมหาวิทยาลัยมีร้านอาหารอีสานเป็นของตัวเอง 2 สาขา ชื่อร้าน อาร์ทตำแซ่บ 62วิศวกรรมไฟฟ้าปีสี่ ตำแหน่งประธานรุ่นหน้านิ่ง แต่เสน่ห์แพรวพราว ใช้สายตามองใครเป็นไม่รอดแต่เขาผู้นี้ เข็ดหลาบกับความรักเพราะบางอย่างที่ฝังลึกในจิตใจ..​แซนดี้ คุณัญญา วิระโภคินอายุ 19 ปี Cup Dลูกสาวคนเล็กของเสี่ยฮาร์นหนูหลิน รวมทั้งเป็นน้องสาวของเซนต์ เฮดว้ากมาเฟียคนโหดสาวน้อยที่ครึ่งชีวิตเติบโตมาในเมืองนอก จริตที่แสดงออกจึงค่อนข้างจะมีความมั่นใจในตัวเองสูง อิสระ ไม่ฟังใคร เอาแต่ใจเก่ง​“พี่ไม่ได้ไม่ชอบผู้หญิง พี่แค่ไม่ชอบเธอ”“จีบยาก ๆ แบบนี้แหละ แซนด์ชอบ”****************บทนำแซนดี้ : เฮีย รถยางรั่วเซนต์ : อยู่ไหนแซนดี้ : ส่งตำแหน่งที่ตั้งสาวน้อยหน้าตาตื่นยืนอยู่ข้างรถมอเตอร์ไซค์ของว่าที่พี่สะใภ้ เจ้าหล่อนก็ไม่รู้ว่าเป็นแบบนี้ได้อย่างไรเพราะตอนมาปกติดีทุกอย่าง แต่พอจะแยกกับเพื่อนกลับยางแบนแต๊ดแต๋แซนดี้เดินกลับ

Art Talk ;แซนดี้ : พี่ยังไม่ตอบแซนด์เลยนะคะแซนดี้ : คบกันไหมนั่นแหละครับ ยัยเด็กคนนี้ยังทักผมมาไม่หยุด และตื๊อขอคบไม่เลิกจนผมเริ่มกลัว ถ้าไม่ติดที่รู้จักกันคงคิดว่าเป็นพวกบ้ากามหาคู่นอนเป็นแน่ความจริงผมไม่ได้เจอเธอครั้งแรกตอนไปรับวันนั้นหรอก สี่ปีก่อนเราก็เคยเจอกันตอนที่ครอบครัวเธอมาส่งไอ้เซนต์เข้าเรียนปีหนึ่งที่นี่ตอนนั้นเธอน่ารักมาก..ผิดกับตอนนี้ลิบลับ ที่ทั้งแรด ทั้งร่านอยากได้ผู้ชายจนตัวสั่น ถ้าเธอเป็นเด็กขี้อายเหมือนวันนั้นคงดีไม่น้อยเลย ได้ข่าวว่าไปอยู่ต่างประเทศ เล่นซึมซับรับเอาพฤติกรรมจากต่างชาติมาเกือบจะร้อยเปอร์เซ็นต์อยู่แล้ว“ไงมึง ได้ข่าวว่าโดนสาวน้อยตามจีบ”“ฮึ !”เสียงเพื่อนพวกชอบเสือกเอ่ยขึ้นทันทีที่พวกมันเข้าห้องเรียนมาพร้อมรอยยิ้มกวนตีนของไอ้เซนต์ทำให้ผมรู้เลยว่าเรื่องนี้ปิดไม่มิดแล้ว“แซนดี้น่ารักขนาดนั้น ให้โอกาสน้องมันหน่อย”“เฮอะ แม่งน่ากลัวฉิบหาย ได้เป็นเมียกับได้เป็นประสาทตายอันไหนจะมาก่อนกัน”“กูเห็นพูดแบบนี้ไม่รอดสักราย”ไอ้เต้ยพูดพลางหันหน้ามองเซนต์ แต่นั่นทำให้ผมหงุดหงิดหัวร้อนยิ่งกว่าเดิม คนอย่างผมเนี่ยนะจะไม่รอดจากเด็กนั่น ถ้าไม่ติดว่าเป็นน้องสาวเพื่

ช่วงเย็นของวันดังกล่าวอาร์ทขับรถยนต์ส่วนตัวจอดเทียบท่าบ้านของเพื่อนสนิท ที่วันนี้ไม่ได้เอารถมอเตอร์ไซค์คู่ใจมาก็เพราะต้องเอาเข้าเช็กสภาพเพื่อเตรียมแข่ง“พี่คะ”เสียงเจื้อยแจ้วเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มก่อนจะเปิดประตูขึ้นรถมาด้วยความแปลกใจเล็กน้อย“วันนี้ไม่ขี่มอเตอร์ไซค์เหรอคะ เสียดายจัง อดได้กอดพี่เลย”เธอเอ่ยความในใจออกมาหน้าตาเฉย แต่นั่นทำให้อาร์ทต้องขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจที่เธอพูดจายั่วยวนเขาอย่างหน้าตาเฉย อะไรที่ชมไปตอนเที่ยงเขาขอคืนคำทั้งหมด“จะแดกไหมข้าว”เสียงทุ้มหนักแน่นกล่าวก่อนจะเข้าเกียร์แล้วขับออกจากลานบ้านตรงไปยังร้านอาหารตามสั่งที่เธอเลือกไว้มื้อพิเศษเพราะมีคนพิเศษ ภาพถ่ายโต๊ะอาหารติดพริกน้ำปลารวมทั้งมือของคนพี่ด้วยถูกอัปโหลดลงสตอรี่ไอจีส่วนตัวของเธอ ก่อนที่เจ้าหล่อนจะวางมือถือแล้วมาสนใจคนตรงหน้า“พี่หล่อจัง”หลังจากจ้องใบหน้าคมคายนั้นมาสักระยะหนึ่งแล้ว สาวน้อยก็เอ่ยชมคนตรงหน้าอย่างจริงใจพร้อมรอยยิ้มแสนหวาน“รู้”“ฮึ เหมาะจะเป็นแฟนหนูที่สุดเลย”“ถ้าจะกินข้าวก็เลิกแรดสักที แรดมันกินหญ้า”“แรงอ่ะ”ริมฝีปากบางบิดเบ้ประท้วงทว่ากลับไม่ได้คิดอะไรมากกับคำพูดว่ากล่าวข้างต้น เธอตั้งใ

“พี่แคร์ ทำไงให้เฮียจีบอ่ะ บอกบุญแซนด์หน่อย”“หื้อ เรื่องนี้หนูต้องถามเฮียหนูหรือเปล่าลูก”“ฮ่าฮ่าฮ่า นั่นสินะคะ อยากโดนพี่อาร์ทจีบบ้าง แต่น่าจะไม่ทันใจ”สองสาวนั่งเมาท์มอยกันอยู่กลางโถงบ้าน เทคแคร์ก็นั่งโซ้ยส้มตำที่เธอชอบไป ส่วนแซนดี้เอาแต่นั่งหาทริกวิธีการที่จะจีบรุ่นพี่คนนั้นตั้งแต่ย้ายมาอยู่ขอนแก่น ร้านข้าวประจำของคุณัญญาก็เห็นจะเป็นร้านเพื่อนพี่ชายคนนั้น ยังดีที่ร้านเขามีพวกเมนูของทอดกับกะเพราให้พอผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันได้บ้าง ไม่อย่างนั้นเธอคงบวมโซเดียมเป็นแน่หากแต่วันนี้จวนจะบ่ายสองอยู่แล้วเธอยังไม่โผล่หัวมา เล่นเอาเจ้าของร้านที่ตั้งตารอ หมายถึงรอลูกค้าประจำเริ่มแปลกใจกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ แถมยังไม่เห็นทักมาบอกอย่างเช่นทุกครั้งด้วย“ไปตลาดเถอะ เดี๋ยวผมปิดร้านเองครับ”“ได้ค่ะ งั้นป้าไปนะคะ”ป้าสาเอ่ยลาเจ้าของร้านก่อนจะขับมอเตอร์ไซค์ออกไปพร้อมหลานสาวของตน พวกเธอทำงานให้ร้านทั้งสองสาขา เพราะเปิดเวลาไม่ตรงกัน และค่าจ้างก็ค่อนข้างสูงถ้าเทียบกับชั่วโมงที่ทำ“แฮ่ก แฮ่ก ! พี่คะ..”เสียงหอบกระเส่าเรียกเจ้าของร้านจากทางด้านหลัง แซนดี้มาในสภาพเหงื่อท่วมตัวราวกับวิ่งมา และใช่เธอวิ

“พี่ไม่สบายหรือเปล่า ทำไมหน้าแดง ๆ”“ป.. เปล่า ๆ พี่ร้อนน่ะ”เมื่อเห็นอาการเขาไม่ปกติเธอก็รีบลุกขึ้นมาดูทันที แต่ไม่ทันที่มือน้อยจะอังถึงหน้าผากกว้างเขาก็รีบปัดออกก่อน ยังดีที่สติเขากลับมาได้ไว ไม่อย่างนั้นเธอคงได้ถึงเนื้อถึงตัวเขาอีกครั้งแน่แซนดี้นั่งลงที่เดิมทว่าสายตายังมองเขาอยู่กลัวว่าจะไม่สบาย แต่เมื่อเห็นว่าเจ้าของร้านยังโอเคเธอจึงลงมือทำหน้าที่ของตัวเองต่อช่วงสิบเอ็ดโมงครึ่งถึงบ่ายคนที่ร้านจะเนืองแน่นมากเป็นพิเศษ หน้าที่ที่เธอได้มอบหมายค่อนข้างสำคัญมากและเจ้าหล่อนก็ทำไม่ทันจนป้าสาต้องสลับหน้าที่ให้เธอไปเด็ดพริกแทน“โอ๊ย ! เกะกะ”เก้าอี้ที่แซนดี้นั่งอยู่ถูกเตะเข้าอย่างแรงจนมันสั่นไหว เจ้าหล่อนมองตามคนกระทำอย่างเอาเรื่องแต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ที่เธอจะเอาคืน ยิ่งลูกค้าเยอะเธอก็ยิ่งต้องรีบทำเพื่อไม่ให้เป็นภาระเขาจนในที่สุดลูกค้าก็เริ่มบางลงเหลือเพียงสองสามโต๊ะเพราะหมดเวลาพักเที่ยงแล้ว เจ้าหล่อนเองก็ได้พักหายใจหายคอสักที แต่ทว่ามือน้อย ๆ ที่เด็ดพริกปอกกระเทียมมาเป็นเวลานานก็เหมือนจะเริ่มแดงและแสบร้อนขึ้นมาบ้าง“กินข้าวก่อน”จานข้าวเมนูที่เธอเคยสั่งประจำถูกวางลงต่อหน้าพร้อมขวดซอสรสที่เ