All Chapters of แด๊ดดี้ของผมคือเด็กมหาลัย: Chapter 21 - Chapter 30

ก๊อกๆ“หื้มม ทำไมมาพร้อมกันได้ล่ะ ช่างเถอะรีบเข้ามากันเร็ว พี่กำลังยุ่งเลย”ซันแปลกใจที่เปิดประตูห้องออกไปแล้วพบว่าสองหนุ่มนั้นมาพร้อมกัน ซึ่งดูไม่น่าจะเป็นไปได้เลยที่ทั้งคูจะมาพร้อมกันแบบนี้ แต่เขาก็เลิกสงสัย และชวนสองหนุ่มเข้าห้องหารู้ไม่ว่าสองหนุ่มนั้นไม่ได้ต้องการที่จะมาพร้อมกันเลย พวกเขาตั้งใจจะมาเช้าขนาดนี้ก็เพื่อจะได้มาถึงห้องพี่ซันก่อน ใครจะไปรู้ว่าอีกฝ่ายก็คิดเหมือนกัน และมาถึงคอนโดพี่ซันพร้อมๆ กันเลย“พี่ซันยุ่งอะไรครับ ให้ผมช่วยดีกว่า” ท้องฟ้ารีบแทรกตัวเข้าไปในห้องพี่ซันก่อนลีโอ เขาเดินตามพี่ซันต้อยๆ ไปอย่างรวดเร็ว“เจ้าเด็กนี่...เร็วนักนะ” ลีโอเสียที่เขาออกตัวช้าไปนิดเดียว เขาเองก็รีบเข้าห้องพี่ซันเดินไปยืนอีกฝั่งหนึ่งของคนพี่“ให้ผมช่วยดีกว่าครับ งานอะไรผมก็พร้อมช่วย” ลีโอเข้าไปยืนข้างๆ พี่ซัน แล้วเสนอตัวด้วยรอยยิ้ม“ไม่ต้องแย่งกัน พี่มีงานให้ทั้งคู่นั่นแหละ” ซันพูดขึ้นหันมามองท้องฟ้าและลีโอ ไม่ให้ทั้งคู่แย่งกันช่วยเขาทำงาน“ทั้งคู่ยื่นแขนทั้งสองข้า

หลังจากที่กินข้าวเที่ยงที่ไม่เที่ยงของพวกเราเสร็จ จานชามและครัวที่เลอะเทอะไปหมด ซันก็สั่งให้สองหนุ่มทำความสะอาดครัวให้เรียบร้อย พอครัวสะอาดแล้วทั้งสองคนก็ไม่มีอะไรทำนอกจากมานั่งดูซีรีส์ไปกับซันพวกเขานั่งดูซีรีส์ทั้งหัวเราะ โกรธ และเศร้าไปพร้อมๆ กันตามซีรีส์ที่ดู ซีนพระเอกตายตอนจบเล่นเอาซันร้องไห้ไม่หยุด จนสองหนุ่มต้องมาช่วยกันปลอบใจเขาที่บอบช้ำไอ้ซีรีส์จีนบ้านี่ทำไมไม่มีบอกกันก่อนว่าพระเอกตาย เสียดายที่เขาใช้เวลาตั้งนานในการดู ต่อไปนี้ซันจะไม่เชื่อใจไอ้ซีรีส์มิตรภาพของจนอีกกระทั่งเมื่อถึงเวลาต้องกินข้าวเย็น ซันที่ได้เห็นความวินาศที่สองหนุ่มทำในห้องครัว เขาจึงเลือกที่จะไม่ใช้งานสองหนุ่มอีก ปล่อยให้ทั้งสองคนนั่งดูทีวีไป ส่วนตัวเองเป็นคนเข้าครัวเองแม้ฝีมือซันจะไม่ถึงขั้นอร่อยออกปาก แต่ก็พอกินได้ระดับร้านอาหาร เขาชอบทำอาหารกินเอง พอทำไปเรื่อยๆ ก็พอมีฝีมือพอตัว ทำกินเองนอกจากจะสะอาดแล้วยังได้รสตามที่เขาชอบอีกด้วย“อึก พี่ซันครับ ปลดกุญแจมือหน่อยได้ไหมครับ ผมจะได้ไปอาบน้ำบ้าง เหนียวไปทั้งตัวแล้ว” ท้องฟ้าเอ่ยกับคนพี่ แต่สายตานั้นจ้องมองคนพ

“โอ้ลูกค้าเก่าไม่มาซะนาน วันนี้อะไรดลใจให้มาครับเนี่ย”“ไม่ต้องถามมากน่า เอาเหมือนเดิมหนึ่งแก้ว”“ได้เลยครับคุณซัน”ซันนั่งลงตรงเก้าอี้หน้าบาร์ตัวเดิม นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เขากลับมาที่บาร์แห่งนี้อีกครั้งในรอบหลายปี หลังจากที่ซันเลิกกับแฟนเก่าไปสมัยตอนที่ไม่โสด ซันมาเที่ยวที่นี่กับแฟนประจำ บาร์เทนเดอร์ที่เอ่ยแซวซันก็ไม่ใช่คนอื่นไกล เป็นเจ้าของบาร์แห่งนี้ และก็ยังเป็นเพื่อนสนิทแฟนเก่าซันอีกด้วยด้วยเหตุผลเหล่านี้เขาจึงไม่คิดจะมาที่บาร์นี้อีก มาเจอบรรยากาศเดิมๆ คนเดิมๆ แต่มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว“นัดกับเจ้าชาญเหรอวันนี้ ก็แค่ถามน่ะ...ทำไมต้องมองแรงด้วย”“กูไม่อยากรู้ก็ได้ อยากได้อะไรก็เรียกละกัน”“อื้มม ยังอร่อยเหมือนเดิม”ซันใช้สายตาไล่เจ้าของร้านขี้เผือกออกไปได้ แล้วยกค็อกเทลที่เคยชอบดื่มประจำขึ้นมาดื่ม ลิ้มรสชาติที่ไม่ได้ชิมมานาน“มาก่อนเวลาตลอดเลยนะ” ชาญนั่งลงเก้าอี้ข้างๆ ซัน เท้าคางมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม ทั้งที่เขาเป็นคนนัด

“อ่า อ้าว ท้องฟ้าไปไหนกัน” ซันตื่นนอนขึ้นมา พบว่าหมาเด็กนั้นไม่ได้นอนอยู่ข้างตัวก็แปลกใจ“โอ๊ยๆ ปวดก้นฉิบ เจ้าเด็กนี่...ใส่ไม่ยั้งเลยเมื่อคืน” ซันที่กำลังจะลุกจากเตียงต้องนั่งลงอีกครั้ง เขาปวดก้นที่ระบมไปหมดในตอนนี้ เมื่อคืนท้องฟ้าจัดใส่ซันไม่ยั้ง ไม่เห็นใจกระดูกแก่ๆ ของเขาเลย ทำเหมือนกับว่าเขาเป็นเด็กอายุยี่สิบกว่าอย่างนั้นแหละ“ท้องฟ้าทำอาหารเหรอ” ซันฝืนความเจ็บเดินออกมาจากในห้องนอน มองคนที่เด็กกว่ากำลังจัดอาหารลงจานอย่างแปลกใจ“ตื่นแล้วเหรอครับพี่ซัน ผมว่าจะไปปลุกพี่พอดีเลย” ท้องฟ้าเงยหน้าขึ้นเห็นคนพี่ก็ยิ้มกว้าง ประสบการณ์เมื่อคืนที่หอมหวานนั้น ทำให้เขาไม่อยากไปทำงานเลย อยากจัดคนพี่อยู่ที่ห้องมากกว่า เสียดายก็แต่คนพี่คงไม่ยอมหยุดด้วย แถมน่าจะด่าอีก“โอ๊ยๆ เจ็บก้นจัง” ซันร้องเสียงหลงเมื่อนั่งเก้าอี้ที่โต๊ะกินข้าว แค่นั่งเก้าอี้ก้นเขาก็ปวดแสบปวดร้อนไปหมดแล้ว“เจ็บมากไหมครับพี่ซัน วันนี้ลาหยุดดีไหมครับ” ท้องฟ้าสีหน้าเป็นกังวล ทันทีที่ได้ยินคนพี่ร้องเจ็บก็รีบวิ่งเข้ามาดูด้วยควา

“นี่ต้องทำแบบนี้กันด้วยเหรอ พี่อายนะ”“ไม่ได้ครับ ห้ามเอาออกนะ ไม่งั้นผมโกรธจริงๆ ด้วย”ซันในตอนนี้หน้าแดงจนจะเป็นลูกมะเขือเทศสุกอยู่แล้ว เดินไปไหนก็มีแต่สายตาคนมองพวกเขาตลอดทาง จะไม่ให้มองได้ยังไงในเมื่อแขนพวกเขาสองคนนั้น มีลูกโป่งหลากสีเป็นสิบลูกผูกมัดกับข้อมือกันทั้งคู่โตจนขนาดนี้แล้วยังจะมาผูกข้อมือด้วยลูกโป่งกันอีก ไม่ว่าใครเห็นก็ต้องมองกันทั้งนั้นแหละ ซันได้แต่ส่ายหน้าคิดในใจว่าไม่น่าใจอ่อนยอมทำตามท้องฟ้าเลยย้อนกลับไปเมื่อสามสิบนาทีที่แล้วนั้น ขณะที่พวกเขากำลังเดินเล่นรอบชายหาดด้วยกัน มีเด็กน้อยคนหนึ่งเดินมาขายลูกโป่งให้กับพวกเขา ท้องฟ้าก็เลยคิดอะไรน่าอายแบบนี้ขึ้นมา“พี่สุดหล่อๆ ช่วยซื้อลูกโป่งผมหน่อยได้ไหมครับ”“อายุเท่าไรเนี่ย หัดค้าขายแล้วเหรอ” ซันก้มลงคุยกับเด็กน้อย เด็กขนาดนี้ก็ต้องออกมาหาเงินแล้ว แค่เห็นเขาก็รู้สึกสงสารขึ้นมา“สิบสองแล้วครับ ช่วยพ่อแม่ขายครับ จะได้มีเงินไปเลี้ยงน้องๆ เพิ่มมากขึ้น”“เป็นเด็กกตัญญูจริงๆ เอาสิ พี่จะช่วยซื้อเอง”