All Chapters of แด๊ดดี้ของผมคือเด็กมหาลัย: Chapter 1 - Chapter 10

“ขอเสียมารยาทถามอายุคุณท้องฟ้าหน่อยได้ไหมครับ” ซันรวบรวมความกล้าถามเรื่องที่สำคัญสำหรับเขาออกไป แม้ใบหน้าอีกฝ่ายจะดูเป็นผู้ใหญ่ แต่อายุอาจจะน้อยกว่าซันอีกก็ได้“สามสิบเก้าปีครับ ปีหน้าก็จะสี่สิบปีแล้ว กาลเวลาผ่านไปเร็วจังนะครับ” ท้องฟ้าปากเร็วไปหน่อย เขาเริ่มกังวลว่าคนชื่อซันจะเชื่อตัวเองไหม ดันโกหกไปไกลจากอายุจริงมากขนาดนั้น ทั้งที่หน้าเขาไม่เหมือนคนอายุสามสิบเก้าปีสักหน่อย“สามสิบเก้าเหรอครับ... สเปกผมเลย เออ...ไม่ใช่ๆ” ซันไม่คิดว่ามาผับจะเจอคนที่ถูกใจซะได้ จนเผลอพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกไป ก็ใครให้อีกฝ่ายตรงตามสเปกเขาล่ะ“เผลอพูดความในใจออกไปซะได้ ขอโทษด้วยนะครับ” ซันรู้ตัวว่าคุณท้องฟ้าคงไม่เชื่อตัวเองแน่ เลยได้แต่ขอโทษออกไปตามตรง“นี่..คุณซันชอบผมเหรอครับ” ท้องฟ้าถามด้วยความอึ้ง ความกังวลที่เขาเคยมีนั้นหายไปในทันทีกะจะมาลองเสี่ยงโชคว่าอีกฝ่ายจะชอบตัวเองไหม ใครจะไปคิดว่าเรื่องราวมันจะดำเนินไปง่ายแบบนี้ อีกฝ่ายดันชอบเขาที่โกหกอายุตัวเองไปมากขนาดนั้น“ใช่ครับ ผมชอบคนที่อายุเยอะกว่า และคุณท้องฟ้าก็ตรงสเปกผมเลย” ซันพูดออกไปด้วยหน้าที่แดงแม้อายุเขาจะขนาดนี้แล้ว แต่การพูดต่อหน้าคนที่ชอบว่า

“คุณท้องฟ้าชอบเที่ยวผับเหรอครับ” ซันถามคนตรงหน้าที่เต้นส่ายสะโพกโยกย้ายรอบตัวเขา“ถ้าเบื่อๆ ถึงจะมาน่ะครับ” ท้องฟ้าตอบด้วยรอยยิ้มโดยเฉพาะเวลาหลังสอบเสร็จ เขามักจะมาผ่อนคลายที่ผับตลอด“ผมขอไม่เชื่อนะครับ ฮ่าๆ ก็คุณท้องฟ้าเต้นเก่งแบบนี้ สมัยวัยรุ่นคงตระเวนเที่ยวผับฉ่ำเลยใช่ไหมครับ”ซันมองคุณท้องฟ้าด้วยรอยยิ้ม ถ้าไม่บอกว่าอีกฝ่ายอายุสามสิบเก้า ซันก็คงคิดไปแล้วว่าอีกฝ่ายคือเด็กมหา’ ลัยที่ปลอมตัวมา เต้นแรงดีอย่างกับเป็นวัยรุ่น เทสเดียวกับวัยรุ่นสมัยนี้เลย“ฮ่าๆ ก็พอมีบ้างครับ” ท้องฟ้ายิ้มแก้เขิน ดูเหมือนเขาจะเต้นแรงเกินไป“จะว่าอย่างไรครับ ถ้าคืนนี้ผมจะชวนคุณท้องฟ้าไปดูดาวที่ห้อง” ซันพูดออกไปแล้วใบหน้าก็แดงขึ้น แม้จะเขินจนไม่กล้าสบตาคุณท้องฟ้า แต่ซันก็อยากพูดมันออกไปสำหรับวัยแบบพวกเขาแล้ว เวลาที่ใช้ในการศึกษาดูใจนั้นไม่สำคัญแล้ว นอกจากความชอบในหน้าตาของอีกฝ่าย และความถูกใจแล้ว สิ่งหนึ่งที่สำคัญมากเลยก็คือเรื่องบนเตียงต้องยอมรับว่าเรื่องบนเตียงนั้นเป็นเรื่องที่สำคัญมากทีเดียว คู่รักส่วนใหญ่เวลาเลิกรากันก็มักจะมีปัญหาเกี่ยวกับเรื่องบนเตียง ถ้าเรื่องบนเตียงพวกเขาสามารถเข้ากันได้ดี ถึงตอนนั้

“ผมนึกว่าวันนี้พี่ซันจะไม่มาแล้วซะอีก” ลีโอมองพี่ซันที่นั่งทำงานอยู่ เขานึกจริงๆ ว่าพี่ซันป่วยจนไม่มาทำงาน แต่อีกฝ่ายก็มาทำงานแม้จะสายไปบ้าง“พี่ก็ไม่อยากมาหรอก แต่วันลาพี่หมดแล้วอะสิ” ซันได้แต่คิดในใจว่าเขาไม่ควรเอาวันลาที่มีมารวมกันแล้วหยุดไปเที่ยวเลย“พี่ซันป่วยเหรอครับ ป่วยเป็นอะไร ไปหาหมอไหมครับ” ลีโอรีบลุกขึ้นสำรวจร่างกายคนพี่ในทันที ใช้มือแตะอังหน้าผากพี่ซันแต่ก็ไม่เห็นจะร้อนเลย“ไม่ป่วย พี่ไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้นแหละ แค่ปวดเอวนิดหน่อย” ซันปัดมือลีโอที่อังหน้าผากตัวเองออกมองเด็กน้อยตรงหน้าที่ดูเป็นห่วงเป็นใยตัวเอง ในใจซันก็ค่อนข้างสับสน เขากำลังคิดอยู่ว่าจะบอกเรื่องที่ตัวเองมีแฟนแล้วกับลีโอยังไงดีเอาตามจริงถ้าไม่ติดว่าลีโออายุน้อยกว่าตัวเองมาก ถ้าลีโออายุมากกว่าเขาสักนิด ซันก็คงไม่ต้องคิดอะไรเยอะแยะ ยอมรับคำขอเป็นแฟนของลีโอไปนานแล้วเสียดายที่มันไม่มีทางเป็นไปได้ ความจริงเป็นยังไงมันก็ยังเป็นอย่างนั้นต่อไป เขาไม่สามารถเปลี่ยนความจริงได้ว่าตัวเขาไม่ได้ชอบคนที่อายุน้อยกว่าตรงหน้า“ลีโอไม่คิดจะเลิกชอบพี่หน่อยเหรอ พี่ชอบลีโอไม่ได้จริงๆ นะ” ซันมองหน้าเด็กตรงหน้าแล้วพูดด้วยสีหน้านิ่

“ไม่เอา กูไม่เอา มึงบ้าไปแล้วเหรอวะไอ้ท้องฟ้า” จัสยื้อยุดไม่ยอมเดินตามท้องฟ้าที่ลากจูงเขา“กูไม่ได้บ้า แต่มึงช่วยกูหน่อยนะ กูไม่รู้จักใครนอกจากมึงแล้ว” ท้องฟ้ายกมือไหว้เพื่อน สายตาอ้อนวอนเต็มที่เพราะนอกจากจัสแล้วเขาก็ไม่มีเพื่อนที่ไหนอีกแล้ว“มึงมันบ้า มึงกำลังเอาเพื่อนไปถวายให้คนแก่ที่ไหนก็ไม่รู้ หัวใจมึงทำด้วยอะไรวะ ยังเห็นกูเป็นเพื่อนอยู่ไหม” จัสใส่อารมณ์เต็มที่ขณะที่พูดไม่รู้ว่าไอ้เพื่อนบ้านี่เป็นอะไร มันจะเอาเมียแก่เขาก็ไม่ว่าหรอกนะ ถึงจริงๆ จะว่าไม่ได้ก็เถอะ แต่นี่มันจะเอาเขาไปถวายเป็นเครื่องบูชายัญให้เพื่อนเมียมันเนี่ยนะ ไม่ว่ายังไงจัสก็ไม่ยอมไปเด็ดขาดเรื่องบ้าอะไรที่เขาจะต้องยอมไปนัดบอดกับคนแก่แบบนั้น เขาชอบคนรุ่นเดียวกัน ไม่ใช่วัยแก่หนังเหี่ยวติดมือ“มึงก็พูดแรงไปไอ้จัส แค่ไปดูตัวด้วยกันเฉยๆ ไม่ชอบก็ไม่ต้องสานสัมพันธ์ก็เท่านั้นเอง” ท้องฟ้าพูดเสียงแข็งเมื่อจัสเริ่มพูดแรงเกินไปเขาไม่เห็นว่ามันจะเสียหายตรงไหนเลย แค่ไปนั่งกินข้าวเย็นด้วยกันก็เท่านั้น ไม่ชอบก็แค่ไม่ต้องสานสัมพันธ์ต่อก็พอแล้วแค่ต้องยอมเป็นหลานเขาก็เท่านั้น นี่เป็นครั้งแรกที่คุณซันขอให้เขาช่วยทั้งที ท้องฟ้าก็อยา

ผัวะ!“อัก! คุณซันต่อยผมทำไมครับ” ท้องฟ้าที่กำลังอึ้งอยู่ ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่คิด รู้ตัวอีกทีก็โดนหมัดต่อยเข้าที่ใบหน้าอย่างจัง คนที่ต่อยก็ไม่ใช่ใครที่ไหน นอกจากคุณซัน“อะ โอ๊ยย”“อธิบายสิ่งนี้มา”ซันกระชากหนวดปลอมที่อีกฝ่ายติดอยู่ออก เขากำหนวดที่ดึงออกมาแน่นทั้งสองมือของตัวเอง ภายในใจเต็มไปด้วยโทสะที่กำลังปะทุอยู่ในอกตอนที่อยู่ในห้อง หัวสมองซันคิดเยอะไปมาว่าหนวดปลอมนี่มาจากไหน นอกจากเขาที่อยู่ห้องนี้เป็นประจำ คนที่พึ่งเข้าห้องเขามาก็มีเพียงคุณท้องฟ้าเท่านั้น คุณท้องฟ้าเองก็มีหนวด แต่ซันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคุณท้องฟ้าถึงใส่หนวดปลอมซันเผลอคิดไปว่าหรือว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับเขามันจะเป็นเรื่องปลอม ความรักของคุณท้องฟ้าที่มีแต่ตัวเองเป็นแค่เรื่องจอมปลอม ซันไม่เข้าใจเลยว่าตัวเองมีอะไรให้อีกฝ่ายมาหลอกพอคิดว่าเรื่องทั้งหมดมันคือเรื่องที่ปลอมขึ้นมา อารมณ์ในใจซันมันก็ปะทุขึ้น โกรธจนเก็บอารมณ์ตัวเองจะไม่อยู่ นั่นคือเหตุผลที่เขาต่อยเข้าที่ปากคุณท้องฟ้าอย่างแรงและก็