All Chapters of สองแม่ทัพขย่มกลีบโบตั๋น (3p) - [PWP] - [NC30+]: Chapter 1 - Chapter 10

สามวันมานี้แคว้นไป๋บุกเผ่าตวนมู่อย่างหนัก เพราะแม่ทัพใหญ่ของแคว้นไป๋ลงมาบัญชาการด้วยตัวเอง มีเสียงเล่าลือกันว่า แม่ทัพผู้นี้ไม่กินเส้นกับต้าหวางแคว้นไป๋นัก แต่เขากลับเป็นผู้บัญชาการกองทัพได้อย่างแข็งขัน อีกทั้งเขาได้ปราบกบฏอวี้ฉีได้อย่างราบคาบ โดยนำทหารปราบกบฏในครั้งนั้นเพียงสามร้อยคน ส่วนกบฏอวี้ฉีมีทหารร่วมสู้รบห้าพันคน ตายเกือบหมดสิ้น เหลือรอดจนนับจำนวนคนได้หลังสู้รบกันมาได้สองวัน ข่านของเผ่าตวนมู่นามว่า ตวนมู่ไป๋ฉี ต้านทัพไป๋อย่างสุดกำลัง เพื่อไม่ให้ทหารของแคว้นไป๋บุกทะลวงเข้ามาในเผ่าที่อยู่ในทะเลทรายกว้างใหญ่ซึ่งเป็นบ้านของพวกเขา แต่ทว่าทหารของเผ่าตวนมู่ตายไปมากมายยิ่งนัก และไม่รู้ว่ากองกำลังของเผ่าตวนมู่จะยื้อได้นานแค่ไหน (ข่าน แปลว่า เจ้า, หัวหน้า, เจ้าแขก หรือ ราชา)หญิงสาวใบหน้างดงามใบหน้าราวกับจันทราที่เด่นสง่าในคืนวันเพ็ญ นัยน์ตาของนางสีดำสนิท จมูกโด่งเป็นสันได้รูป ผมยาวสลวยดำเงา ผมของนางนั้นดุจน้ำนม เรือนร่างอวบอิ่มและอกใหญ่เกินตัว ไม่ดูผอมบางจนเกินไปนางผู้นี้มีนามว่าตวนมู่น่าหลัง เป็นเจี่ยเจียของหัวหน้าเผ่าคนปัจจุบัน นางเป็นคนที่ชอบศึกษาหาความรู้บ่อยๆ ชอบพูดคุยกับเหล่าขุ

ชายหนุ่มใบหน้างดงามราวกับหยกก้าวเดินตามหลังหมี่วา นางพาเขาเดินผ่านสวนขนาดใหญ่ห้อมล้อมด้วยต้นไห่ถังขนาดใหญ่หลายสิบต้น รวมไปถึงดอกโบตั๋นหลากหลายสี เขาทอดสายตามองไปยังตึกใหญ่ทรงเก๋งหลายหลัง แต่โดยรอบเก๋งมีแต่สระบัว ซึ่งในสระบัวมีน้ำใสสะอาด จนเห็นตัวปลาแหวกว่ายมากมาย อีกทั้งยังมีบัวสีม่วงและสีแดง ซึ่งเป็นดอกขนาดใหญ่อยู่รวมกันหลายสิบดอก และบนสระบัวมีสะพานไม้จันทน์ขาวทอดไปอีกฝั่ง ซึ่งเป็นเก๋งใหญ่ที่สุด และแยกตัวจากเก๋งรายล้อมโดยทั่วบริเวณนี้ (เก๋ง หมายถึง เก๋งจีนโบราณ มีลักษณะเป็นตัวบ้านสี่เหลี่ยมห้องเดียว ภายในมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ด้านบนหลังคากระเบื้องเพื่อกันแดด กันฝน และกันหิมะที่ตกลงมา)เมื่อก้าวเดินมาถึงหน้าเก๋ง นางกำนัลของตวนมู่น่าหลังเปิดประตูให้เขาเข้าไปในห้องกว้างใหญ่ราวกับตำหนักแห่งหนึ่งเลยกว่าได้ ในห้องแห่งนี้นั้นตบแต่งด้วยสีแดง เมื่อทอดสายตามองโดยรอบมีสระบัวเล็กกว่าด้านนอกเล็กน้อย เขาก้าวเดินผ่านสระน้ำเป็นเตียงไม้จันทน์ทรงกลมขนาดใหญ่บนเตียงปูด้วยผ้าสีแดง บนนั้นมีหนังเสือสีขาวลายสีดำแผ่กว้าง อีกทั้งหมอนข้างรายล้อมประมาณสี่ถึงห้าใบ รวมไปถึงผ้าห่มทำจากไหมสีแดงที่อยู่บนเตียงเ

นางเลื่อนกระโปรงสีแดงชาดออกเช่นเดียวกับเกาะออก ทำให้เขาเห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าของนางที่ชวนให้หลงใหลยิ่งนัก เขานอนกับนางคณิกามาตั้งมากมาย แต่ไม่เคยเห็นหญิงใดที่งดงามราวกับดอกไม้แรกแย้มพร้อมให้แมลงภู่ได้ดอมดมดอกไม้นั้น“ข้าจะทำให้ท่านมีความสุขที่สุด” นางเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม ใช้กลีบร่องถูบนดุ้นทำให้นางหอบกระเส่าวาบหวาม เขามองนางด้วยความหลงใหลไม่ใช่เพียงเพราะรูปร่างหน้าตาเท่านั้น แต่เป็นการกระทำของนางทำให้เขาแทบอยากจะแตกในตัวนาง“โอ้ว...โอ้ว...อืม...”เขาร้องครางกระเส่าอย่างไม่เคยเป็น มือหนาทั้งสองข้างลูบไล้สะโพกรับกับเรือนร่างของนาง นางยังคงใช้กลีบร่องถูบนดุ้นช้าๆ“อืม...อา...” นางร้องครางกระเส่าเช่นกัน ใช้ริมฝีปากโลมเลียหัวนมแผ่วเบา แล้วเลื่อนมาจูบที่ริมฝีปากหนา เขาเผยริมฝีปากออกนางจูบริมฝีปากของเขาอย่างดูดดื่มและวาบหวามยิ่งนัก ราวกับกระชากวิญญาณของเขาไป อีกทั้งนางยังจับดุ้นลูบขึ้นลงช้าๆ สอดเข้าไปในกลีบร่องของนาง“โอ้ว...โอ้ว...อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ...อร๊าย...”นางร้องกระเส่าแทบกรีดร้องออกมา เพราะดุ้นของเขาช่างใหญ่โตและยาวกว่าที่นางเคยพบเจอ แต่มันทำให้นางเสียวกระสันและเจ็บหน่วงยิ่งนัก เมื่อขยั

น่าหลังรู้สึกว่ากลีบร่องของนางถูกลิ้นหนาจู่โจมอย่างหนักหน่วง มันทำให้กลังของนางไม่ติดเตียงหนานุ่ม นางกรีดกายด้วยความเสียวกระสันมือเรียวกดหัวของเขาให้จูบได้ถนัดยิ่งขึ้น เขายิ่งบรรเลงลิ้นอย่างหนักหน่วงจนน้ำของนางปริ่มออกมาจนเจิ่งนองบนกลีบร่อง เขาเองดื่มกินอย่างหิวกระหายนางลืมตาขึ้นช้าๆ ทอดสายตามองชายหนุ่มที่มองใบหน้าของนางด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นและงดงาม“ท่านทำอะไรกับข้า” นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบามันช่างวาบหวามชวนให้ลุ่มหลง เขาจูบที่เหนือกลีบร่องที่อวบอูมนูนสวยได้รูปแผ่วเบา“น่าหลัง ทำไมท่านช่างหอมหวานราวกับกลีบโบ๋ตันในยามเช้า” น้ำเสียงของเขากระตุ้นให้นางต้องการเขาไม่จบสิ้น มือเรียวของนางลูบไล้อกแกร่งของเขาอย่างเอาใจ“ถ้าท่านชอบ ท่านก็ดื่มกินให้พอใจ” นางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงกระเส่า เขาจึงก้มหน้าลงใช้ริมฝีปากขยี้กลีบร่องอีกครั้ง นางถ่างขาออกกว้างทันที“งื้อ...อืม...อร๊าย...อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ...”เขาจับเรียวขาของนางทั้งสองข้างขึ้นพาดบนไหล่หนาและกระแทกลงอย่างหนักหน่วงยิ่งนัก ทำให้นางโยกไปตามแรงของเขาที่ส่งลงมา มือเรียวของนางขยำที่นอนให้บรรเทาความหวาดเสียวลง แต่มันไม่ได้ช่วยให้นางหวาดเสียวลงแม

ตั้งแต่เดินทางออกมาจากเผ่าตวนมู่ตวนมู่น่าหลังไม่พูดจากับผู้ใดอีกเลย แม้กระทั่งหมี่วาที่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นเมื่อคืนวาน นางเพียงแค่นั่งจับมือเรียวน่าหลังที่อยู่บนรถม้าเพื่อเดินทางไปแคว้นไปเมื่อสองวันก่อน ตวนมู่ไป๋ฉีมาส่งนางที่ชายเขตแนวป่า น่าหลังเองก็ไม่พูดมากความเช่นทุกครั้ง ไป๋ฉีรู้ว่านางโศกเศร้าแค่ไหนที่ต้องจากบ้านของตัวเองไปอยู่แคว้นอื่น และอยู่ในที่ตัวเองไม่รู้จัก อีกทั้งยังเคยเป็นศัตรูของเผ่า นำนางไปแต่งงานที่เมืองหลวงแคว้นไป๋“กระโจมเสร็จแล้วกงจู่ เชิญพระนางลงมาจากรถม้า” เหลียงเยว่เอ่ยบอกหน้ารถม้า หมี่วาเปิดผ้าม่านออก นางมองไปยังน่าหลังที่นั่งเหม่อลอยไม่เอ่ยสิ่งใดตั้งแต่ออกจากเผ่า“ถึงที่พักแล้วเพคะ กงจู่จะได้ไปสรงน้ำเสียที เดินทางผ่านทะเลทรายมาตั้งสองวัน” หมี่วาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม“ถ้ากงจู่อยากสรงน้ำ หม่อมฉันให้ทหารขึงผ้าไว้ จากกระโจมไปยังริมธารแล้วพระเจ้าค่ะ” เหลียงเยว่เอ่ยบอก“ขอบใจ” น่าหลังเอ่ยบอกเหลียงเยว่เช่นนี้ แล้วนางก็หันมามองหมี่วา“หมี่วา คืนนี้นอนกับข้านะ” น่าหลังเอ่ยบอกกับหมี่วา“เพคะ กงจู่” หมี่วาเอ่ยบอกรับคำของนาง และลงจากรถม้าก้มหัวให้หลี่เจิ้น และจู่ม่ง น่าหลังเ