All Chapters of สองแม่ทัพขย่มกลีบโบตั๋น (3p) - [PWP] - [NC30+]: Chapter 11 - Chapter 20

“พอ...ไม่ไหมแล้ว...”นางเอ่ยบอกพวกเขาก่อนที่นางจะปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมา ทันใดนั้นหลี่เจิ้นสอดดุ้นเข้าไปในก้นของนาง จู่ม่งยืนขึ้นเพื่อเป็นเสาให้นาง นางจึงใช้มือจับไหล่ของจู่ม่งไว้โดยทันที“โอ้ว...โอ้ว...อืม...อื้ม...อา...”นางกดเล็บบนไหล่ของหลี่เจิ้น เขาใช้ริมฝีปากจูบริมฝีปากนางที่กำลังหอบกระเส่า จู่ม่งจับเรียวขาทั้งสองข้างพาดกับขาไว้ไปทางด้านหลังเหมือนกับว่านางกำลังคุกเข่าบนขาเขาที่ย่อตัวอยู่ อีกทั้งนางยังกระแทกกลีบร่องใส่ดุ้นของจู่ม่งอย่างคึกคะนอง“โอ้ว...โอ้ว...น่าหลัง...อา...”จู่ม่งกระแทกดุ้นใส่นางด้วยเช่นกันนางจิกกัดไหลของหลี่เจิ้นให้บรรเทาความหวาดเสียวลง ขณะที่สายธารของเธอพวยพุ่งออกมาจากกลีบร่องที่ไม่มีอะไรสอดใส่ จู่ม่งโอบกอดนางใช้มือขยำอกอวบอิ่มของนางที่ใหญ่เกินตัว แล้วพานางเดินกลับไปยังหนังหมีที่ปูเอาไว้เป็นที่นอนของพวกเขา เขาเอนกายนอนลงบนหนังสัตว์ นางสอดดุ้นที่ก้นของนางอีกครั้ง“โอ้ว...โอ้ว...อร๊าย...อืม...”นางกระแทกลงดุ้นที่ใหญ่โตอีกครั้ง จู่ม่งเอนตัวนางขนานกับเขา และขยำอกอวบอิ่มที่ล้นมืออย่างคึกคะนอง หลี่เจิ้นไม่อาจทนรอได้อีกต่อไป เขาจึงสอดดุ้นเข้าไปในกลีบร่องของนาง ทำให้

ไม่ทันที่นางจะได้หายใจหายคอ จู่ม่งกลับสอดดุ้นเข้าไปในกลีบร่องของนาง นางทอดมองเรือนร่างของจู่ม่งที่ไร้ซึ่งเสื้อผ้าอาภรณ์ เช่นเดียวกับหลี่เจิ้นที่ใช้มือรูดดุ้นขึ้นลงข้างๆ นาง“โอ้ว...โอ้ว...จู่ม่ง...อืม...เบาหน่อย...”นางเอ่ยบอกจู่ม่งด้วยความเสียวกระสันยิ่งนัก เมื่อเขากระแทกลงในกลีบร่องไม่ยั้งแรง ทำให้นางนั้นโยกไปตามแรงด้วยเช่นกัน จู่ม่งโน้มตัวลงมาจูบริมฝีปากที่หอบกระเส่าวาบหวามที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุขหฤหรรษ์ที่เขากำลังมอบให้นาง นางเองก็รับริมฝีปากที่จูบอย่างหนักหน่วงลงมา เล็บยาวพอสมควรของนางกรีดลงบนหลังเปลือยเปล่าที่มีแผลทางยาวจากคมกระบี่เมื่อสามวันก่อน จนทำให้เกิดเลือดบนหลังกว้างถ้าถามว่าจู่ม่งว่าเจ็บไหม เขากลับไม่รู้สึกเจ็บมากนัก ยิ่งนางกรีดเล็บและกัดที่ไหล่ของเขามากเท่าไหร่ ยิ่งเพิ่มเชื้อไฟราคะที่ปรารถนาไม่สิ้นสุด จนนางแทบสำลักความสุขออกมาแทบไม่ไหว“อร๊าย...อร๊าย...อืม...กริ๊ด...”“โอ้ว...โอ้ว...อา...”จู่ม่งปลดปล่อยน้ำเข้าสู่กลีบร่องของนาง นางรับน้ำของเขาด้วยการขมิบเอาไว้เหมือนกลั่นแกล้ง ทำให้เขารู้สึกเสียวขึ้นมาอีกครั้ง จนร้องครางกระเส่าออกมา จู่ม่งจูบบนริมฝีปากของนางอย่างอ่อนโย

“เจ้าไม่กลับบ้านหรือ” หลี่เจิ้นเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบมองไปยังจู่ม่ง“น่าหลังอยู่ไหน ข้าจะอยู่ที่นั่น” จู่ม่งเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม มองไปยังนาง เขาเอาชุดคลุมออกจากเรือนร่างมาวางบนเก้าอี้“ข้านั่งรถเข้ามาในเมืองฉางหยาง ในเมืองหลวงแห่งนี้มีหอคณิกาตั้งมากมาย ทั้งหอซีเซี่ย หอหรูเยว่ หอเหม่ยฮัว พวกท่านไม่ออกไปหาความสำราญเช่นแต่ก่อนหรือ” น่าหลังเอ่ยถามเช่นนี้“ตอนนี้ข้ามีเจ้าแล้ว ข้าจะออกไปหาความสำราญเช่นแต่ก่อนทำไม” หลี่เจิ้นเอ่ยบอกเช่นนี้ นางลุกขึ้นยืนทันที และเดินไปด้านหลังของหลี่เจิ้น แล้วเลื่อนชุดคลุมสีดำออกจากเรือนร่าง เดินมาด้านหน้าใช้มือเอื้อมไปด้านหลังเพื่อปลดสายคาดเอวออกราวกับสวมกอด นางทอดมองใบหน้าเขาที่เผยรอยยิ้ม และกางแขนให้นางปลดเสื้อผ้าได้สะดวก“ข้าปรนนิบัติฟูจวินถึงสองคนในเพลาเดียวกัน ใครรู้คงหาว่าข้าแปลก เพราะไม่มีใครเขาทำกัน” นางเอ่ยบอก และเลื่อนชุดตัวกลางออกพร้อมกับชุดผ่าวที่อยู่ภายในทำให้เขาเปลือยเปล่าต่อหน้านาง นางเผยรอยยิ้ม และหันหลังก้าวเดินไปหาจู่ม่งที่ยืนรอนางอยู่ นางก็ทำเช่นเดียวกับที่ทำกับหลี่เจิ้น“ใครจะอย่างไงก็ช่าง ข้าสะดวกแบบนี้” หลี่เจิ้นเอ่ยบอก ทำให้จู่ม่งยืนขบข

ตวนมู่น่าหลังก้าวเดินออกมาหน้าบ้านทอดสายตามองหลี่เจิ้นกำลังฟาดกระบี่อยู่กับอิ๋งกั๋ว แต่นางไม่เห็นว่าจู่ม่งอยู่ที่นี่ ทำให้นางคิดว่าจู่ม่งอาจจะกลับไปที่จวนแล้ว หรือไม่ก็ไปลานฝึกทหารในวังหลวง นางจึงหันมาสนใจคนตรงหน้าที่กำลังฟาดกระบี่กับพ่อบ้านของเขา จนกระทั่งกระบี่หลุดออกจากมืออิ๋งกั๋ว“เจ้ามานานแล้วหรือ” หลี่เจิ้นเอ่ยถาม และหันหน้ามามองน่าหลัง บ่าวผู้ชายใช้นำผ้าส่งให้หลี่เจิ้นซับเหงื่อ และโยนกระบี่อิ๋งกั๋ว อิ๋งกั๋วรับกระบี่ไว้ได้ทัน หลี่เจิ้นก้าวเดินมาหานาง ที่เผยยิ้มมองเขา เขาเผยยิ้มเล็กน้อย“ข้าพึ่งออกมาเอง ว่าแต่จู่ม่งไปจวนสกุลจู่หรือ” นางเอ่ยถาม“ใช่เดี๋ยวสายๆ เขาก็มา แต่ว่าวันนี้เจ้าต้องเข้าวังไปพบไท่โฮ่ว แต่ข้าต้องไปรายงานการศึกกับจู่ม่ง ตอนบ่ายข้าจะออกจากวังมารับเจ้าดีไหม” หลี่เจิ้นเอ่ยบอก“ไม่เป็นไร จวนของท่านมีรถม้าหลายคัน ไม่ต้องลำบากท่านมารับหรอก” นางเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม เขาเดินมาจับมือเรียวของนางก้าวเดินเข้าบ้านด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทำให้นางคิดสงสัยว่าเขากำลังคิดสิ่งใดกันแน่“มีสิ่งใดที่ท่านเป็นกังวล หรือท่านไม่อยากเข้าวัง” นางเอ่ยถาม“ใช่ข้าไม่อยากเข้าวัง” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสีย

เสียงกระดิ่งทองคำทรงกลมลวดลายวิจิตรสองลูกเคียงกันที่อยู่ตรงข้อเท้าดังตามจังหวะก้าวเดินของตวนมู่น่าหลังที่ตรงไปยังเบื้องหน้าหลี่เจิ้นที่กำลังบรรเลงเพลงฉิน นางใช้แขนเสื้อบังริมฝีปากแดงชาดที่เผยรอยยิ้มยั่วยวนชวนให้หลงใหลตัวนางนางทอดสายตามองฟูจวินทั้งสองของนาง แล้วหมุนตัวจากครั้งที่หนึ่ง เป็นครั้งที่สอง และครั้งที่สามตามลำดับ ยกแขนเรียวกรีดนิ้วยกสูง อีกข้างยกชี้ไปทางหลี่เจิ้น มองไปยังจูม่งที่ดื่มด่ำสุราดอกท้อ มองนางด้วยความหลงใหล นางค่อยๆ ปล่อยเรียวแขนลงร่ายรำอ่อนช้อยหมุนตัวอีกครั้ง มองสามีทั้งสองที่จับจ้องมองที่นางด้วยความลุ่มหลง น่าหลังปลดเชือกออกจากเอวของนาง นำเชือกมาถูที่กลีบร่องแผ่วเบา นางเผยรอยยิ้มมองจู่ม่ง แล้วโยนเชือกไปทางจู่ม่ง จู่ม่งรับเชือกของนางไว้ทันที แล้วนำมาสูดดมมองนางด้วยสายตาหื่นกระหาย และนำเชือกของนางมาเก็บไว้ในแขนเสื้อเขาทั้งสองมองเรือนร่างของนาง บัดนี้ไร้ซึ่งเสื้อผ้าอาภรณ์บนเรือน เรือนร่างเปลือยเปล่าของนางงดงามราวสาวแรกรุ่น ผิวกายเนียนนุ่มที่สองแม่ทัพได้สัมผัสและหลับนอนกับนาง ทำให้พวกเขาเกิดอาการกำหนัดยิ่งนัก หลี่เจิ้นเองเร่งจังหวะเหมือนกับกำลังจะตัดจบ นางเร่งจังหวะ