All Chapters of สองแม่ทัพขย่มกลีบโบตั๋น (3p) - [PWP] - [NC30+]: Chapter 21 - Chapter 30

เสียงของผายเซียวดังเข้ามาในห้องนอนทำให้จู่ม่งตื่นขึ้นพร้อมกับหลี่เจิ้นที่นอนอยู่บนเตียงเขาสองคนมองมายังตรงกลางที่นางนอนทุกค่ำคืน กลับไม่เห็นนางนอนอยู่ หลี่เจิ้นและจู่ม่งต่างสงสัยว่าอาจเดินไปนอกห้อง หลี่เจิ้นจึงก้าวเดินเดินมาที่ประตู ทอดสายตามองน่าหลังที่ยืนผายเซียวอยู่ตรงศาลาริมน้ำปกคลุมด้วยธารน้ำแข็ง แต่ยังเห็นปลาแหวกว่ายอยู่ หลี่เจิ้นจึงเดินออกมาจากห้องตามด้วยจู่ม่งหลี่เจิ้นก้าวเดินมาตรงที่นางยืน นางนำผายเซียวลงและหันมามองที่พวกเขาทั้งสอง“เจ้านอนไม่หลับหรือ” หลี่เจิ้นเอ่ยถาม“ใช่ ข้านอนไม่ค่อยหลับ” น่าหลังเอ่ยบอกเช่นนี้“คิดถึงบ้านหรือเปล่า” จู่ม่งเอ่ยถาม นางหันกลับไปมองจู่ม่ง“แรกๆ ข้าคิดถึงอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ความคิดถึงเริ่มน้อยลงเมื่อนึกถึงเรื่องในอดีต เมื่อย้อนกลับไปเมื่อสี่ปีก่อน ข้าได้แต่งงานกับอาซือหวาง เราสองคนไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อน แต่ถูกฟู่จวินของข้าจับให้แต่งงานกับเขาในวัยสิบสี่ปี วันแรกที่ข้าแต่งงานนั้นข้าโดนทำร้ายร่างกายบาดเจ็บเลือดตกยางออก ใบหน้าและลำตัวของข้าเขียวช้ำไปทั้งร่างกาย เรื่องนี้มีข้ากับหมี่วาที่รู้เรื่องนี้ หลังจากวันนั้นข้าก็โดนตบตีและขืนใจไม่เว้นวัน อาซือ

“ข้าถวายรายงานไปแล้ว พระองค์ยังไม่ได้ทอดพระเนตรดูหรือ” หลี่เจิ้นเอ่ยบอกเสียงเรียบ ขณะที่กัดหมั่นโถว“ยังไม่เห็นรายงาน ข้าจึงถามเจ้า” ต้าหวางเอ่ยบอกเช่นนี้“พระองค์ไม่ใส่ใจเอง แล้วจะมาถามเพื่ออะไร” หลี่เจิ้นเอ่ยบอก ต้าหวางลุกขึ้นและทุบโต๊ะเสียงดังด้วยความพิโรธ“ข้าถามเจ้าดีๆ เจ้าก็ตอบดีๆ ไม่เป็นหรืออย่างไร” ต้าหวางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงดุดัน“ข้าตอบไม่ดีตรงไหน ข้าก็ตอบตามความจริง” หลี่เจิ้นเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบ“พระทัยเย็นก่อนเพคะ เหนียงชินของพระองค์ประทับร่วมเสวยด้วย” หยางอิงเอ่ยบอกให้ต้าหวางใจเย็น และดึงต้าหวางนั่งลงเช่นเดิม“เจิ้นเอ๋อร์ก็ไม่ได้พูดผิด เจ้าจะไปโกรธเขาทำไม กินข้าวเถิด” ไท่โฮ่วเอ่ยบอกและถอนหายใจมองต้าหวางและหลี่เจิ้น น่าหลังรู้ดีว่าพวกเขาสองคนกินใจเรื่องตระกูลของหวางโฮ่ว แต่ไม่มีหลักฐานเอาผิดนางได้“ไท่โฮ่วเพคะ ทำไมตำหนักเงียบเหงายิ่งนัก มิสู้ให้เหล่านักดนตรีจากแคว้นหยางเข้ามาเล่นให้ต้าหวางเพลิดเพลินเจริญใจ” น่าหลังเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม“เป็นความคิดที่ดี เสี่ยวซานเจ้าไปนักดนตรีเข้ามาเล่นเถิด” ไท่โฮ่วเอ่ยบอกนางกำนัล“เพคะ”หลังจากนั้นไม่นานนัก นักสังคีตของพระราชสำนักก้าวเข้

กาลเพลาผันผ่านไปถึงสามเดือนเต็ม นับตั้งแต่ตวนมู่น่าหลังจากเผ่าตวนมู่มาอยู่แคว้นไป๋นางเริ่มปรับตัวความเป็นอยู่ การไปคบค้าสมาคมกับฟูเหรินและบุตรสาวขุนนาง บางคนก็ดีกับนาง บางคนก็เหน็บแนมที่ได้สองแม่ทัพมาครอบครองและนอนกันสามคนในห้องเดียวกัน ซึ่งเป็นเรื่องแปลกสำหรับแคว้นไป๋ แต่นางก็ทำเป็นหูทวนลมเพื่อความสบายใจ และไม่ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่ทุกวันนี้ตวนมู่น่าหลังตื่นเช้า เพื่อมาปรนนิบัติดูแลฟูจวินทั้งสองเช่นทุกวันก่อนที่จะออกจากจวนสกุลหลี่ นางจะช่วยบ่าวรับใช้เตรียมเสื้อผ้าและเครื่องแต่งกายให้ทั้งสอง แต่ทว่าทั้งฟูจวินทั้งสองแต่ตัวไม่เหมือนกัน หลี่เจิ้นชอบสวมใส่ชุดสีดำเป็นส่วนใหญ่ หลี่เจิ้นเคยบอกกับนางว่า ถ้าใส่ชุดดำแล้ว เพลาออกรบกับข้าศึกหรือศัตรู แล้วมีเลือดติดตามเสื้อผ้าจะเห็นไม่ชัด ส่วนจู่ม่งเป็นคนที่สวมใส่เสื้อผ้าเช่นไรก็ได้ แต่ที่ชอบที่สุดก็จะเป็นสีฟ้าและสีขาว เหมือนชายหนุ่มลูกผู้ดีทั่วไปเมื่อนางแต่งตัวให้ฟูจวินทั้งเสร็จเรียบร้อยพวกเขาจะกินข้าวกับนางพร้อมกัน แล้วหลังจากนั้นหลี่เจิ้นจะไปประจำอยู่ที่ค่ายทหารหลวง ส่วนจู่ม่งก็เข้าท้องพระโรงเช่นขุนนางทั่วไป อย่างที่ทราบกันดีว่า หลี่เจิ้นไม่ลงร

หลี่เจิ้นก้าวเดินมาที่ตั่งเตียงและนั่งลง ริมฝีปากบางครางไม่เป็นศัพท์ ดวงตาปิดลงด้วยความหวาดเสียวยิ่งนัก เขาวางมือหนาทั้งสองข้างไว้ด้านหลัง ปล่อยให้นางกระแทกใส่ดุ้นไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เขาเผยรอยยิ้มมองนางที่มีความสุขหฤหรรษ์มากแค่ไหน“อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ...อร๊าย...”นางยกตัวขึ้นปล่อยให้สายน้ำพวยพุ่งใส่ดุ้นของเขา มือเรียวของนางขยี้กลีบร่องให้ไหลออกมาให้หมด แล้วจับดุ้นสอดใส่อีกครั้ง เขาจึงพลิกนางลงนอนเบื้องล่างกระแทกดุ้นใส่หนักๆ“อร๊าย...อร๊าย...หลี่เจิ้น...ไม่ไหวแล้ว...อร๊าย...อืม...อา...”“อีกนิดเดียว...โอ....โอ...โอ้ว...โอ้ว...อา...”หลี่เจิ้นปลดปล่อยน้ำใส่นางทั้งหมดจนเอ่อล้นออกมา มือเรียวโน้มคอเขาลงมาจูบริมฝีปากของนาง เขาตอบสนองนางด้วยการบดจูบลงมาทั้งอ่อนหวานและวาบหวามในเพลาเดียวกัน เขาค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้ามองนางที่ค่อยๆ ลืมตามองเขาและเผยรอยยิ้ม“เจ้าเหนื่อยไหม” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“เหนื่อยแล้ว แล้วจู่ม่งไปไหน ทำไมเขาไม่อยู่กับเรา” นางเอ่ยถามด้วยความสงสัย“เขาไปทำราชการลับให้ข้า” หลี่เจิ้นเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง นางรู้ว่าจู่ม่งเป็นทหารใต้บังคับบัญชาของหลี่เจิ้น

น่าหลังลืมตาขึ้นมาในยามดึก เพราะได้ยินเสียงทหารที่วิ่งลานตระเวนในบ้าน อีกทั้งยังได้ยินเสียงน้ำกระทบสระเหมือนมีใครอาบน้ำอยู่เช่นนั้น นางลืมตามองด้านซ้ายและขวาของตั่งเตียงกลับไม่มีชายหนุ่มทั้งสองเช่นทุกค่ำคืน อีกทั้งเมื่อคืนเขากลับดึกนางจึงนอนก่อน ทำให้ไม่ได้นอนร่วมกันนางจึงลุกขึ้นจากเตียงไปยังสระน้ำ แต่ว่านางเห็นสาวใช้จัดชุดเกาะสีดำสนิทตรงกลางเป็นรูปพยัคฆ์คาบกระบี่ และชุดสีดำที่เขาสวมใส่เป็นประจำวางไว้ข้างๆ ชุดเกาะ นางรู้โดยทันทีว่าเขาต้องไปไหนนางทอดสายตามองหลี่เจิ้นนั่งอยู่ในสระ ดวงตาทั้งสองข้างปิดอยู่ราวกับเข้าสมาธิ นางก้าวเดินมาที่ด้านหลังของเขาใช้มือเรียวบีบนวดไหล่เปลือยเปล่าและต้นคอ ทำให้เขาลืมตาขึ้นมามองนาง“ท่านจะไปแล้วหรือ” น่าหลังเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทำให้เขาขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ว่านางรู้เรื่องที่เขาจะออกรบในวันพรุ่งนี้“เจ้ารู้แล้วหรือ” เขาเอ่ยถามและหันกลับมามองใบหน้าของนาง“ข้ารู้หรือไม่ ไม่สำคัญ แต่ว่าท่านและจู่ม่งจะไม่บอกข้าก่อนหรือ” นางเอ่ยถามเช่นนี้“ข้าไม่อยากให้เจ้าเป็นกังวล”“บอกช้าหรือบอกเร็วอย่างไร ข้าก็รู้อยู่ดี” นางเอ่ยบอกเช่นนี้ หลี่เจิ้นดังเรียวแขนนางล