All Chapters of ในวันที่รักจางหาย: Chapter 11 - Chapter 20

หมากภูมิอาจจะดูเฉยชาต่อนิรดาบ้างแต่ถึงยังไงผู้ชายคนนี้ก็ยังเป็นคนที่มีเจ้าของ มีคู่หมั้นแล้วรอแค่วันแต่งงานเท่านั้น แต่ตอนนี้ยังไม่แต่งนี่! อิงฟ้าสร้างโอกาสให้ตัวเองได้เสมอนั่นแหละแต่เธอต้องตั้งสติและคอยยับยั้งตัวเองไม่ให้ทำอะไรที่ดูโจ่งแจ้งมากจนเกินไปหมากภูมิไม่ใช่คนเจ้าชู้ ไม่ใช่ผู้ชายที่ชอบหาเศษหาเลยหรือรักสนุกไม่คิดผูกพัน เพราะฉะนั้น จะใช้วิธียั่วยวนกับผู้ชายคนนี้ไม่ได้ ไม่มีทางสำเร็จแน่อิงฟ้ารู้ดีเพราะเธอเป็นเพื่อนกับหมากภูมิมานาน::“นิ่มยังมาไม่ถึงอีกเหรอครับ” เสียงอย่างกับคนกำลังหัวเสียของหมากภูมิทำให้ป้าไหมที่ยืนอยู่ตรงหน้าแอบตกใจเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเจ้านายไปหงุดหงิดอะไรก่อนเข้ามาหรือมาหงุดหงิดเมื่อไม่เห็นนิรดาในห้องทำงาน“ยังค่ะ แต่ว่าคุณนิ่มออกไปพร้อมคุณหมากนี่คะแล้วทำไมถึงไม่ได้กลับพร้อมกัน”ป้าไหมถามออกไปด้วยความสงสัยระคนเป็นห่วงนิรดาและแอบเป็นกังวลอยู่ในใจแล้วสิ ตอนออกจากบริษัทก็ไปพร้อมกันแต่ทำไมตอนกลับหมากภูมิถึงกลับมาคนเดียว“นิ่มรู้สึกไม่สบายน่ะครับเลยกลับมาก่อน”“คุณนิ่มไม่สบายแต่คุณหมากให้เธอกลับมาคนเดียวเหรอคะ”“...” หมากภูมิไม่พูดตอบป้าไหมแต่พยักหน้าแทนคำตอบของเขา

“พ่อ พ่อ! นิ่มตัวร้อนจี๋เลยแม่ว่าเรารีบพาลูกไปโรงพยาบาลตอนนี้เลยดีไหมพ่อ”น้ำเสียงร้อนรนของณวราเอ่ยขอคำปรึกษาจากสามีเมื่อเห็นว่านิรดาอาการไม่ดีขึ้นเลย เธอเฝ้าเช็ดตัวให้ลูกสาวตั้งแต่หัวค่ำจนตอนนี้จะเข้าเช้าวันใหม่แล้วแต่ร่างกายของนิรดามีแต่จะอุณหภูมิสูงขึ้นเรื่อย ๆ ไม่มีทีท่าว่าจะลดลง หัวอกคนเป็นแม่ยิ่งร้อนใจอยากทำอะไรก็ได้เพื่อให้แก้วตาดวงใจของเธอหายไข้โดยเร็ว“แม่ไปสตาร์ทรถรอนะ พ่อจะอุ้มนิ่มตามไป” วิสุทธ์เองก็ร้อนใจไม่ต่างจากณวรา เขาเป็นพ่อหวงลูกสาวยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น ยิ่งมีนิรดาเป็นลูกคนเดียวแล้วทั้งเขาและณวราต่างประคบประหงมนิรดาราวกับไข่ในหินยามที่ลูกเจ็บไข้คนเป็นพ่อก็ทนไม่ไหวเช่นกันและต่อให้ตอนนี้ลูกสาวจะอายุ27ปีแล้วแต่สำหรับวิสุทธ์ นิรดายังคงเป็นลูกสาวตัวน้อย ๆ ของเขาเสมอและลูกสาวก็ตัวแค่นี้คนเป็นพ่อที่อายุห้าสิบปลาย ๆ อุ้มได้สบายมาก“คุ คุณพ่อ ให้นิ่มเดินเองดีกว่านะคะ”เสียงแหบแห้งพูดออกมาแทบจะไม่มีแรงแต่คนเป็นพ่อสามารถอ่านปากและเข้าใจว่าลูกสาวจะพูดอะไร แล้วดูสิแรงพูดยังจะไม่มีเลยจะเอาแรงที่ไหนมาเดิน“ไม่เป็นไรลูก นางฟ้าของพ่อตัวเบายิ่งกว่านุ่น พ่ออุ้มหนูได้สบายๆ”ว่าแล้วก็โชว

“แม่จะโทรไปบอกว่าน้องอยู่โรงพยาบาลนะลูก พ่อกับแม่พามาหาหมอตั้งแต่เช้ามืด”ณวราเปลี่ยนเป็นเปิดลำโพงเพื่อที่สามีและลูกสาวจะได้ยินพร้อมกัน เพราะเธอจะได้ไม่ต้องเล่าอีกรอบก็ฟังไปพร้อมกันเนี่ยแหละดีแล้ว(นิ่มเป็นอะไรครับคุณแม่)คำถามของหมากภูมิเรียกรอยยิ้มมุมปากของคนป่วยขึ้นมาได้บ้าง แม้จะไม่ได้เห็นหน้าเขาแต่น้ำเสียงที่แสดงออกว่ากำลังเป็นห่วงเธออยู่นั้นก็ทำให้หัวใจดวงน้อยของนิรดาเต้นแรงขึ้นมาได้“น้องไม่สบาย เมื่อคืนก็ไข้ขึ้นสูงมากจนแม่กับพ่อใจคอไม่ดี นี่คุณหมอก็บอกให้น้องพักที่โรงพยาบาลอีกหนึ่งคืน”“หมากคุยกับน้องต่อนะลูก”รีบยัดโทรศัพท์ใส่มือของนิรดาก่อนจะจับแขนวิสุทธ์แล้วพากันเดินออกจากห้องไป ตอนนี้ควรให้หนุ่มสาวเขาคุยกันส่วนพ่อกับแม่ออกไปนั่งรอข้างนอกดีกว่าเผื่อเขาอยากคุยหวานกันจะได้ไม่ต้องเกรงใจคนแก่“นิ่มขอโทษนะคะที่วันนี้ไม่ได้ไปทำงาน” นิรดารอจนประตูห้องปิดลงแล้วถึงพูดกับคนในสายต่อ เสียงของเธอยังกลับมาไม่ดีนักแต่ก็อยากจะคุยกับเขา(เสียงไม่ค่อยดีเลยนิ่ม คุณหมอบอกว่ายังไงบ้าง) เสียงของนิรดาแหบมากจนคนฟังตกใจ นานมากแล้วที่เขาไม่ได้เห็นนิรดาป่วยจนถึงขั้นต้องเข้าโรงพยาบาลแบบนี้ หมากภูมิติ

“แต่เด็กคนนี้เป็นลูกของตรีนะฟ้า ถึงจะจบกันไม่สวยเราว่าฟ้าก็ควรบอกให้มันรู้ มันต้องรับผิดชอบเรื่องนี้ด้วยไม่ใช่ปล่อยให้ฟ้ารับผิดชอบคนเดียว”ความสัมพันธ์ในฐานะคนรักจบไปแล้วแต่ใช่ว่าหน้าที่การเป็นพ่อเป็นแม่จะต้องจบลงไปด้วย ต่อให้ทั้งสองคนไม่ได้รักกันเหมือนเดิมแต่หนึ่งชีวิตที่เกิดมาก็เกิดมาจากคนสองคน ตอนทำก็ทำด้วยกันตอนนี้ก็ควรช่วยกันรับผิดชอบสิไม่ใช่จะปล่อยให้อิงฟ้าดูแลลูกคนเดียว“ไอ้ตรีมันอาจจะแย่ที่นอกใจฟ้า แต่เราเชื่อว่าถ้ามันได้รู้เรื่องลูกมันไม่มีทางทิ้งลูกมันแน่”หมากภูมิยังมั่นใจในตัวตรีภัทร์ เรื่องนั้นมันอาจจะพลาดแต่เรื่องลูก หมากภูมิมั่นใจว่าคนอย่างตรีภัทร์ไม่มีทางปัดความรับผิดชอบของตัวเองแน่ อีกอย่างตรีภัทร์เป็นคนที่รักเด็กมาก “กูอยากแต่งงานและมีลูกกับฟ้าว่ะหมาก” ประโยคนี้ไงเขายังจำสีหน้าของไอ้เพื่อนตัวดีได้“ฟ้าไม่ต้องการให้ตรีเป็นพ่อของลูก” อิงฟ้าพูดเสียงแข็ง สีหน้าจริงจังว่าเธอไม่ต้องการให้ตรีภัทร์มารับผิดชอบเรื่องนี้ ถ้าเธอต้องการให้เป็นแบบนั้นเธอคงไม่เลือกโทรหาหมากภูมิหรอก แต่เพราะอิงฟ้าอยากได้อีกคนเป็นพ่อของลูกเธอต่างหาก“เราเข้าใจที่ฟ้าเกลียดไอ้ตรี แต่ลูกต้องการพ่อนะและฟ

“แม่จะรีบลากพ่อออกมาทำไม พ่อยังไม่ได้สวดเลยสักบท”“ก็แม่รู้ว่าพ่อจะสวดหมากน่ะสิ แม่เลยต้องรีบลากพ่อออกมานี่ไง”“แต่มันน่าโดนสักบทสองบทนะแม่ ลูกสาวเรานอนร้องไห้กลั้นเสียงสะอื้นทั้งคืนแม่ไม่ได้ยินเหรอ”ตื่นเช้ามาก็ตาบวมเป่ง หัวใจของพ่อแทบสลายที่ต้องมาเห็นดวงตาของลูกสาวช้ำเพราะร้องไห้อย่างหนัก นี่ไม่ไล่ตะเพิดออกจากบ้านก็ดีแค่ไหนแล้ว และยังไม่ทันได้ทำอะไรทูลหัวก็ลากออกมาซะก่อน“แม่ได้ยิน แม่เองก็ปวดใจพอ ๆ กับพ่อนั่นแหละแต่ถ้าเราตำหนิหมากตอนนี้ จะยิ่งทำให้นิ่มเสียใจมากขึ้นไปอีกนะพ่อ ลูกของเราไม่สบายอยู่ด้วยแม่ไม่อยากทำอะไรให้กระทบกระเทือนจิตใจของลูก ไหน ๆ หมากมาแล้วเราก็ปล่อยให้เด็ก ๆ เขาคุยกันเถอะพ่อ”สีหน้าของหมากภูมิก็รู้สึกผิดอยู่ไม่น้อยที่ผิดคำพูดต่อนิรดาคนเป็นแม่อย่างเธอเห็น และณวราเองก็หวังว่าการมาครั้งนี้หมากภูมิจะขอโทษลูกสาวของเธอและช่วยทำให้นิรดามีความสุขมากขึ้น ลูกสาวของเธอรักหมากภูมิมากเรื่องนี้เธอและวิสุทธ์รู้ดีและก็เฝ้ารอที่จะได้เห็นลูกเป็นฝั่งเป็นฝาได้สร้างครอบครัวกับคนที่ตัวเองรัก ‘อย่าได้มีอะไรมาทำลายความสุขของลูกสาวแม่เลยนะ’“นิ่มเป็นยังไงบ้าง”หมากภูมิเอ่ยถามขณะที่เขาเดิ