《ในวันที่รักจางหาย》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

“พี่หมากมองหน้านิ่มนะคะ นิ่มก็คือคนเดิม คนที่พี่หมากขอเป็นแฟน นิ่มก็คือคนเดิมคนที่พี่หมากขอแต่งงาน นิ่มก็คือคนเดิมที่อยู่ข้างพี่หมากมาตลอดเจ็ดปี ระหว่างเราพี่หมากคิดดูดี ๆ นะคะว่าใครกันแน่ที่เปลี่ยน”“…”“พี่หมากขอนิ่มแต่งงาน บอกว่าอยากมีลูกก่อนอายุ30 แล้วไหนละคะ ฤกษ์แต่งงานของเรายังไม่มี พอนิ่มถามพี่หมากก็บอกว่ายังไม่อยากคุย ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาข้อความที่ส่งมาบอกว่าคิดถึง ฝันดี ข้อความจากพี่หมากหายไป”“…” “ผู้ชายที่ไม่ยอมจะให้แฟนนั่งรถแท็กซี่หรือขับรถไปทำงานเองเขายอมเหนื่อยได้แต่ไม่ยอมให้แฟนลำบาก อยากทำให้นิ่มมีความสุข ผู้ชายคนนั้นก็หายไปแล้ว แบบนี้นิ่มเป็นคนที่เปลี่ยนไปหรือหัวใจของพี่หมากกันแน่ที่เปลี่ยน”“...”หมากภูมิไม่พูด ไม่เถียง นอกจากคิดตามคำพูดของนิรดาและยืนมองเธอปล่อยความเจ็บปวดในใจของเธอออกมา มองร่างบางยืนสะอื้นไห้ตัวโยน ยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาซ้ำ ๆ เช็ดเท่าไหร่ก็ไม่เหือดหายไปสักทีเห็นนิรดาร้องไห้หนักขนาดนี้หมากภูมิก็อดสงสารไม่ได้ เธอร้องไห้หนักก็เพราะเขาและน้ำตาที่ไหลมามากมายของเธอกำลังทำให้ความกรุ่นโกรธในใจของหมากภูมิเริ่มเบาลง“วันนี้พี่ว่าเราคงคุยกันไม่รู้เรื่องแล้วนิ่

“พี่หมากไม่ให้ความสำคัญกับนิ่มในขณะที่นิ่มเห็นพี่หมากให้ความสำคัญกับพี่ฟ้า พี่หมากยอมทิ้งนิ่ม ปล่อยให้นิ่มต้องรอแต่พี่หมากปล่อยให้พี่ฟ้ารอไม่ได้ พอนิ่มพูด นิ่มเรียกร้องในสิทธิ์ที่นิ่มเป็นแฟน พี่หมากก็มองว่านิ่มเรียกร้องมากเกินไป นิ่มพูดอะไรไม่ได้เลยทำอะไรก็ผิดไปซะทุกอย่าง นิ่มเสียใจมากนะคะพี่หมากรู้บ้างไหม”วันนี้นิรดาจะพูดออกมาทุกอย่างที่สะสมอยู่ในใจของเธอ ต่อให้หมากภูมิจะอยากรับฟังหรือไม่ หรือเขาจะมองว่าเป็นเรื่องที่น่ารำคาญก็ตามแต่ เพราะสุดท้ายก็ค่าเท่ากันคือเขาไม่ได้แคร์ความรู้สึกของเธออยู่ดี“ที่ผ่านมาทำไมนิ่มไม่บอกกับพี่ มีปัญหาอะไรเราจะคุยกันตลอดไม่ใช่เหรอ”“ใช่ค่ะ แต่นั่นคือพี่หมากคนก่อน ไม่ใช่พี่หมากที่เฉยชากับนิ่ม ไม่ใช่พี่หมากคนนี้”หยดน้ำตาแห่งความเสียใจไหลริน เธอสุดจะฝืนไม่ให้ตัวเองร้องไห้ออกมา แต่เมื่อนึกถึงความเจ็บปวดจากการเปลี่ยนแปลงของเขาในทุก ๆ วัน จากที่พยายามจะเข้มแข็งนิรดาไม่สามารถห้ามน้ำตาของตัวเองไว้ได้เธอจะร้องไห้ให้เขาเป็นวันสุดท้าย เธอจะร้องไห้ให้กับความทรงจำที่สวยงามของเราและจะร้องไห้ให้กับทุกความเสียใจที่เกิดขึ้นระหว่างเราเช่นกัน วันนี้เธอจะปลดเปลื้องทุกคว

“ถ้าคุณหมากรักคุณนิ่มจริง แล้วจะรออะไรอยู่ละคะ รีบไปง้อคุณนิ่มขอโอกาสแก้ตัวจากคุณนิ่มสิคะ” รักเขาก็ไปง้อเขากลับมาไม่ใช่มานั่งอมทุกข์เหม่อลอยแบบนี้“ผมกลัวนิ่มจะไม่ยอมกลับมารักผมครับ” ยอมรับอย่างคนขี้ขลาดเลยว่าเขากลัวจริง ๆ และเพราะกลัวถึงได้ทำตัวไม่ถูก อยากไปหาแต่ก็กลัวผิดหวัง“คุณหมากต้องเลือกนะคะ ว่าจะปล่อยให้คุณนิ่มไปโดยที่คุณหมากไม่พยายามแสดงออกให้เธอเห็นว่าคุณรักเธอแค่ไหน”“หรือคุณหมากจะทำทุกวิถีทางให้คุณนิ่มรู้ ว่าคุณหมากรักคุณนิ่มมากและไม่สามารถรักใครได้เท่านี้อีกแล้ว”“ผลจะออกมาเป็นอย่างไรอยู่ที่คุณนิ่มเลือกแต่คุณหมากจะต้องเลือกทางที่ตัวคุณหมากเองจะไม่มาเสียใจภายหลัง จะไม่มาโทษตัวเองว่าทำไม่ดีพอแล้วพูดคำว่ารู้อย่างนี้”“...”หมากภูมิรับฟังคำพูดของป้าไหมและคิดตามประโยคเหล่านั้น เขากลัวมาก ยอมรับเลยว่ากลัวที่จะไม่ได้นิรดากลับคืนมา แต่เมื่อคิดย้อนไปว่าที่เธอเดินจากเขาไปก็เพราะเขาทำให้เธอเสียใจจนเธอฝืนต่อไปไม่ไหวนิรดาทนอยู่บนความเสียใจจากผู้ชายที่ไม่เห็นค่าในตัวเธอได้ตั้งนาน เขาก็ควรสู้จนกว่าเธอจะเปิดใจให้เขาเหมือนกันไม่ว่ามันจะต้องใช้เวลานานแค่ไหนก็ตาม เวลาที่เขาจะตามง้อเธอมันเท

“นิ่มกลับไปทำงานกับพี่เถอะนะ”บริษัทมีชื่อของเขาเป็นจ้าของแต่นิรดาคือเจ้าของของเจ้าของ บริษัทนี้คงไม่ขยายกิจการได้เหมือนทุกวันนี้ถ้าไม่มีนิรดา เธอคือที่ปรึกษาคือคู่คิดคือทุกอย่างของเขาจริง ๆ แต่เขามันแย่เองที่หลงลืมความดีของเธอมองเธอเป็นของตาย แล้วเป็นไงละ! ตอนนี้เขาเองกำลังจะเป็นจะตายเพราะทนไม่ได้ที่ต้องเสียนิรดาไป“นิ่มกลับไปไม่ได้ค่ะ”“ทำไมละ หรือว่านิ่มเกลียดพี่มาก จนไม่อยากเห็นหน้าของพี่อีกต่อไปแล้ว” ถามเองก็เจ็บเอง แค่คิดว่าเธอจะไม่รักเขาแล้ว หมากภูมิก็ทำใจไม่ได้ เขาไม่เคยไม่รักนิรดาแต่เขาเป็นผู้ชายโง่ ๆ ที่ดูแลของมีค่าไม่ดีพอ“นิ่มไม่ได้เกลียดพี่หมาก”นิรดาต้องรีบหันหน้าไปมองข้างทางเพราะเธอไม่ต้องการให้หมากภูมิเห็นความอ่อนไหวในดวงตาของเธอ เราเลิกกันเพราะความคิดเห็นที่สวนทางและเธอไม่สามารถทนอยู่บนความเจ็บปวดได้อีกต่อไป แต่เธอไม่ได้เกลียดเขานิรดายอมรับว่าเธอยังรักหมากภูมิ รักมากด้วย เขาเป็นแฟนคนแรกของเธอและเธอรักเขาไปหมดทั้งหัวใจ จะให้เลิกรักภายในวันสองวันเธอคงทำไม่ได้และเขาก็ไม่ได้ทำอะไรถึงขั้นที่เธอจะต้องเกลียดเขา“ที่พี่พูดว่าพี่ขอโอกาส เรื่องนี้พี่พูดจริง ๆ นะนิ่ม” ในเมื่อนิ

“มึงเป็นเชี่ยไรเนี่ยหมาก” ตรีภัทร์ยังอยู่ในอาการงงงวยแต่ไม่คิดที่จะสวนกลับ เขาไม่เข้าใจว่าไอ้เพื่อนรักมันเข้ามาชกหน้าเขาทำไม ทั้งงงทั้งรู้สึกเดือด เดือดที่มันมาชกหน้าเหมือนกับว่าเขาไปทำอะไรให้หมากภูมิโกรธ ทั้งที่เราก็พึ่งจะได้กลับมาเจอกันเขาจะไปทำอะไรตอนไหนได้“พี่หมากหยุดนะ!”บทจะเลือดร้อนหมากภูมิก็ควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้วกลายเป็นหมาบ้า ทำให้นิรดาต้องปล่อยแขนเขาแล้วเอาตัวเองไปยืนบังตัวตรีภัทร์ไว้“นิ่มหลบไป วันนี้พี่ต้องได้เอาเลือดออกจากหัวไอ้ชั่วนี่” ใบหน้าหมากภูมิแดงก่ำ ขบกรามจนเห็นเป็นสันเด่นชัด เขาโกรธจัดแค่ได้เห็นหน้าตรีภัทร์อารมณ์เดือดดาลก็พร้อมพลุ่งพล่านออกมาในทันที สองมือกำเข้าหากันแน่นพร้อมรัวหมัดใส่หน้าไอ้เพื่อนเวร“ไม่ ถ้าพี่หมากจะชกหน้าพี่ตรีอีก พี่หมากก็ต้องชกหน้านิ่มก่อน”ที่พูดไปเนี่ยก็กลัวนะ กลัวว่าหมากภูมิจะขาดสติแล้วชกหน้าเธอขึ้นมาจริง ๆ แต่จะปล่อยไปก็ไม่ได้เพราะเธอไม่อยากให้ทั้งสองคนมีเรื่องกันทั้งที่ยังไม่ได้ไถ่ถามอะไรกันก่อนเลย“นิ่ม...”โธ่วุ้ย!! ถ้านิรดาจะเอาตัวเองมาเป็นเกราะกันบังให้ตรีภัทร์ขนาดนี้แล้วเขาจะกล้าได้ยังไงล่ะ เขาไม่มีวันทำร้ายร่างกายนิรดา แค่ที่ผ่