Lahat ng Kabanata ng ในวันที่รักจางหาย: Kabanata 41 - Kabanata 50

และทุกวันหลังเลิกงานณวราจะได้เห็นรถของหมากภูมิขับตามหลังรถลูกสาวของเธอมาทุกวัน แต่ชายหนุ่มจะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาในบ้านถ้านิรดาไม่อนุญาต โดยจะมีวิสุทธ์รับหน้าที่ขับไล่ด้วยความเต็มใจ ถึงกับขนเต็นท์ออกมากางนอนขวางหน้าประตูรั้วไว้จะไม่ยอมให้หมากภูมิปีนรั้วบ้านเข้ามาเด็ดขาดทีนี้ก็ไม่รู้จะสงสารใครก่อนดีระหว่างคนหนึ่งที่หวังจะได้รอเจอเพื่อง้อสาวกับคนแก่ที่ยอมนอนในเต็นท์แม้จะปวดหลังมากแค่ไหนก็ยอมได้ เพื่อกันท่าไม่ยอมให้อดีตว่าที่ลูกคนไม่โปรดเข้าบ้าน“แม่ไม่ได้จะเห็นใจหมากแต่แม่สงสารตาแก่ เช้ามาก็บ่นปวดหลังปวดข้อต้องให้แม่นวดยาให้”นิรดาอมยิ้มให้กับคำพูดของมารดาและรู้สึกสงสารพ่อตัวเองอยู่เหมือนทั้งที่เธอบอกแล้วว่าไม่ต้องทำถึงขั้นนั้นก็ได้ แต่พ่อก็คือพ่อ อะไรที่เป็นความไม่สบายใจของลูกคนเป็นพ่อก็ยอมเหนื่อยเพื่อปกป้องไม่ให้ลูกต้องเจอกับอะไรที่จะทำให้หมองใจ“ถ้าลูกหมดใจไม่รักพี่เขาแล้ว แม่คิดว่าลูกควรบอกให้เขาได้รู้นะลูก”ณวราคิดว่าส่วนหนึ่งที่หมากภูมิยังไม่ย่อท้อยังอดทนเกาะขอบรั้วรออยู่แบบนี้ คงเพราะคิดว่ายังพอมีความหวังที่จะได้กลับมาคบกับนิรดา“แต่ถ้านิ่มยังรักพี่เขาอยู่ นิ่มลองทบทวนดูดีไหม

“ถามหน่อยเถอะ ยังคิดว่าตัวเองมีความหวังอยู่อีกเหรอ” ก็เห็นรอมาครึ่งค่อนปีเลยอยากรู้ว่าทำไมถึงยังคิดว่าตัวเองจะได้รับโอกาสจากลูกสาวของเขาอยู่อีก บางคนป่านนี้คงท้อไปแล้ว“ครับ ผมคิดว่าตัวเองยังมีโอกาส” หมากภูมิตอบกลับอาจจะไม่เต็มเสียงนักแต่เขาก็ยังหวังว่าเขาจะได้รับโอกาสจากนิรดาอยู่“ไม่คิดว่านิ่มจะสนใจคนอื่นแล้วบ้างเหรอ”ไม่ได้อยากจะโม้นะ ลูกสาวของเขาสวยปานนางฟ้านางสวรรค์ มีหนุ่ม ๆ ที่ทำงานตามจีบทุกวี่ทุกวัน ที่รู้ก็เพราะได้ยินแม่ลูกคุยกัน ‘ลูกเราเสน่ห์แรงจริง ๆ สวยได้แม่ก็อย่างนี้แหละ’“...” เรื่องนี้ก็แอบคิดแต่หมากภูมิพยายามปัดความคิดพวกนี้ทิ้งไป ตราบใดที่นิรดายังไม่ควงใครมาเปิดตัวกับพ่อและแม่ของเธอ เขาจะขอคิดว่าตอนนี้เธอโสด!“นี่ ๆ หัดเตรียมใจไว้บ้างก็ดีนะ คนที่จีบนิ่มมีแต่คนหล่อ ๆ โปร์ไฟล์ดีทั้งนั้นและฉันก็พอใจด้วย พอใจมาก แบบไม่เคยพอใจมากเท่านี้เลยล่ะ” นี่ไม่ได้เหน็บผู้ชายคนก่อนของลูกเลยนะ ไม่เล๊ย และก็ไม่ได้อยากดับฝันใครด้วย ก็แค่อยากบอกว่าเขาไม่เอาไอ้หนุ่มตรงหน้านี่เป็นเขย ถ้าลูกไม่รักเขาก็ไม่รัก จบนะ!“นิ่มไม่ชอบหรอกครับ” พูดไปก่อนแม้ใจจะหวั่น“มั่น...”มั่นหน้าที่ยังพูดไม่จบปร

“เอาวะ!” แผลไม่มีก็สร้างแผลสดตอนนี้แหละ เมื่อคิดได้ดังนั้น หมากภูมิรีบเดินไปที่พื้นส่วนที่เป็นคอนกรีต เอาแขนตัวเองไปนาบแล้วจัดการสร้างแผลสดขึ้นมาให้สมใจ จัดถลอกหนัก ๆ แบบที่นิรดาเห็นแล้วต้องหน้าซีดได้แผลแล้วทีนี้ก็หันไปสนใจโคมไฟในเต็นท์ ไหน ๆ เต็นท์ก็ถูกกางไว้แล้ว หมากภูมิจะขอใช้พื้นที่ในนี้เป็นสถานที่เคลียร์ใจกับนิรดาเลยแล้วกัน บรรยากาศเป็นใจสถานการณ์ส่งให้เขามีโอกาสได้คุยกับเธอ แม้ตัวจะเจ็บแต่มันก็คุ้ม“พี่หมาก...”“ในนี่ครับ”เสียงดังออกมาจากเต็นท์ทำให้ร่างบางต้องเดินอ้อมมาที่ทางเข้าด้านหน้า นิรดาเห็นโคมไฟในเต็นท์เปิดอยู่ ‘พี่หมากไปทำอะไรในนั้น’ ถามตัวเองแต่ก็เดินก้าวเข้าไปภายในเต็นท์หลังนั้น“พี่แค่อยากนั่งพักในนี้สักแป๊บนึง นิ่มอย่าพึ่งไล่พี่ออกไปเลยนะ”“...” นิรดาไม่ตอบ และเธอยังไม่คิดที่จะไล่เขาไปตอนนี้หรอก ไม่ได้ใจร้ายขนาดที่จะไม่ดูแผลให้เขาแล้วไล่กลับบ้านไปทำเอง“ขอนิ่มดูแขนหน่อยค่ะ” หมากภูมิรีบขยับเข้ามาใกล้นิรดาทันทีทั้งที่เขาจะแค่ยื่นแขนตัวเองออกไปให้เธอก็ได้ คนอยากใกล้ไง เขาไม่ได้อยู่ใกล้เธอในระยะนี้มานานมากแล้วนะ“อู๊ยๆๆ”“เจ็บเหรอคะ” เธอแค่จับแขนเขานิดเดียวเอง ไม่ได้แต

“...?” คิ้วเรียวขมวดมุ่นเข้าหากันอย่างสงสัย เพราะเธอจำได้แม่นว่าครั้งแรกที่เราเจอกันคือวันที่เธอเดินไปขอลายเซ็นรุ่นพี่ มันเป็นกิจกรรมรับน้องของคณะที่อยากให้น้องปีหนึ่งเข้าไปทำความรู้จักรุ่นพี่ของตัวเอง และวันนั้นเธอก็ได้เจอกับหมากภูมิเขาทำราวกับรู้ว่าตัวเองต้องแจกลายเซ็นให้น้องปีหนึ่งเขาถึงมานั่งรอใต้ตึกคณะ“วันนั้นเป็นครั้งแรกที่นิ่มได้เจอพี่ แต่เป็นครั้งที่สามของพี่ที่เจอนิ่ม” ครั้งที่สามเป็นความตั้งใจของหมากภูมิที่จะโผล่หน้าไปให้เธอเจอ เข้าตั้งใจ ไม่ใช่แค่ไปรอนั่งให้น้องๆ เห็น แต่เขาตั้งใจไปอยู่ตรงนั้นเพื่อให้นิรดาเห็นเขาเป็นคนแรก“แล้วครั้งแรกที่หมากเจอนิ่มที่ไหนคะ”“ที่หอพัก” เธอคือนักศึกษาหน้าใหม่ที่กำลังมองหาหอพัก ส่วนเขาคือรุ่นพี่ที่กำลังมองหาหอใหม่“เสียงของนิ่มทำให้พี่ต้องหันไปมอง”เสียงน่ารัก ๆ ของนิรดาทำให้หมากภูมิที่เดินผ่านหน้าเธอไปแล้วอย่างไม่ได้สนใจว่าใครเดินสวนกับเขา แต่เสียงสดใสที่แค่ได้ยินก็ทำให้หัวใจของหมากภูมิกระตุก ทำให้ขาของเขาหยุดเดินแล้วต้องหมุนตัวกลับมาเพื่อมองเจ้าของเสียงน่ารัก ๆ นั้น“ห้องที่ชั้นสองเต็มหมดแล้วเหรอคะ งื้อ”‘น่ารักเหมือนเสียงเลยว่ะ’ นั่นคือสิ

“พี่รักนิ่มนะ”ถ้านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้พบกัน ถ้านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้พูดกับเธอ หมากภูมิก็อยากจะให้คำพูดสุดท้ายของเขาเป็นคำว่า เขารักเธอ มันอาจจะไม่มีความหมายอีกต่อไปแล้วสำหรับนิรดา แต่เขาก็ยังอยากพูดคำนี้ให้เธอได้ยินหมากภูมิหลับตาซึมซับความหอมความอบอุ่นจากร่างนุ่มนิ่มของนิรดา ซึมซับให้ได้มากที่สุดเพราะเขาต้องใช้เศษเสี้ยวความอบอุ่นนี้ประคองหัวใจของตัวเอง ยอมปล่อยแขนแล้วเดินจากมาเมื่อเธอยืนยันแล้วว่าเขาไม่คู่ควรที่จะได้รับโอกาสนั้น เขาก็ต้องยอมรับความจริงให้ได้ แม้หัวใจจะแหลกสลายเขาก็ต้องอยู่กับความแหลกสลายนี้ให้ได้ ที่กลายมาเป็นแบบนี้ก็เพราะตัวเอง ในเมื่อเขาทำพลาด ทำให้เธอเจ็บปวด เพราะฉะนั้นชีวิตที่เหลือนับจากนี้เขาจะต้องอยู่กับหัวใจที่ชอกช้ำของตัวเอง ชดใช้ในสิ่งที่ตัวเองทำ แม้จะเสียใจที่เขายังไม่มีโอกาสได้ทำเต็มที่ ไม่มีโอกาสได้เธอกลับคืนมาแต่เขาต้องอยู่ให้ได้โดยไม่มีความรักของนิรดาหล่อเลี้ยงหัวใจของตัวเอง เขาต้องอยู่เพื่อคอยดูแลเธออยู่ห่าง ๆ เขาจะกลายเป็นคนอื่นสำหรับเธอ แต่นิรดาจะเป็นเจ้าของหัวใจของเขาคนเดียวตลอดไปเป็นเวลากว่าสองปีแล้วหลังจากวันนั้นที่หมากภู