《Divorcing My Husband, Marrying His Grumpy Billionaire Uncle》全部章節：第 91 章 - 第 100 章

Nginitian ko siya nang buong tapat. “Don't worry about me, Alistair. Kung ano man ang nakaabang na tadhana sa akin, haharapin ko iyon nang buo at walang pag-aalinlangan basta’t kasama kita.” “Tara na,” aya ko at muli akong napakapit sa kaniyang braso. Gusto ko sanang hawakan ang kamay ni Alistair para muling makipag-holding hands sa kaniya pero tumanggi siya. “Madumi itong isa kong kamay na nahawakan ni Rafael kaya ang isang kamay ko na lang ang hawakan mo,” saad niya na naging dahilan ng mahina kong pagtawa. Tumungo ako sa kabilang panig at muling hinawakan ang kamay na pinagsalikop namin kanina. Mas natawa pa ako nang ilapit niya sa kaniyang ilong ang kaniyang palad at napangiwi nang matindi. “Nakakadiri ang kamay niya,” nandidiring saad niya habang nagpapatuloy kami sa paglalakad. “Bwisit talaga siya, ang dami-dami niyang arte. Pwede naman siyang hindi humiling na hawakan ang kamay mo,” naghuhumiyaw pa ring saad ni Alistair kahit nakalabas na kami ng ospital at patungo na sa p

YDRAEL ALISTAIRNapapahigpit ang kapit ko sa kaniyang manipis na baywang habang mapangahas siyang umiindayog sa ibabaw ko. Sa tindi ng paggigil ko ay hindi ko napigilang gawaran ng mapaglarong hampas ang kaniyang malaman na puwitan, isang malutong na sampal na nag-iwan ng pulang marka sa kaniyang maputing balat.Isang mahinang singhap ang kumawala sa kaniya pero hindi siya huminto, bagkus ay mas lalo pa niyang idiniin ang kaniyang pag-upo sa nagngangalit kong pãgkalalaki.Muli kong inabot ang kaniyang bahagyang nakaawang na labi upang angkinin ang mga iyon nang walang kasawaan. Napabitaw siya sa pagkakahalik sa akin para masimulan ang mas mabilis na pag-indayog at paggiling ng kaniyang balakang habang nasa loob niya ako. Marahan ko siyang sinasabayan at bawat kislot ng katawan ko ay tumutugon sa ritmo na kaniyang dinidikta.Sa gitna ng aming pãgtatalik ay muling umalingawngaw ang tunog ng kaniyang cellphone. Isang istorbo na muntik nang sumira sa

EVORIE EVENakatanggap ako ng tawag mula kay Violet habang nakaharap ako sa salamin at tinititigan ang aking sarili. Nakaayos na ako para sa pinakahihintay na sandaling ito. Suot ang isang minimalist pero napakarangyang off-shoulder silk wedding dress na sadyang bumabagtas sa bawat kurba ng aking katawan.Ang buhok ko ay naka-ayos sa isang eleganteng French chignon at ang tanging hiyas na suot ko ay ang dyamanteng singsing na ibinigay ni Alistair at ng kaniyang lola na si Sarah.Ito na ang araw na pinapangarap ko pero tila may mga asungot talagang pilit na sumisira sa ganda ng mood ko ngayon.“Ano na naman ang kailangan mo, Violet?” bungad ko nang sagutin ko ang tawag. Hindi ko man lang tinangkang baguhin ang blangkong ekspresyon ng aking mukha sa salamin.“Huwag mong ituloy ang kasal, Evorie!” halos mag-hysterical na sigaw ni Violet sa kabilang linya. “Kapag naging asawa mo si Alistair, hinding-hindi mo na makikita si Ginger! Hawak ko ang bata at alam mo kung ano ang kaya kong gawin

YDRAEL ALISTAIR “Magsisimula na po ang ceremony. Nakahanda na sila sa labas,” pabulong na anunsyo ni Clara nang lumapit siya sa akin. Napatayo ako mula sa aking kinauupuan at agad na inayos ang aking postura. Sa kabila ng pagiging kalmado ko sa labas, hindi ko pa rin maalis sa dibdib ko ang kaba. Alam kong masyadong mabilis ang kasalang ito, pero sa mundong ginagalawan ko, ang bawat segundo ay mahalaga. Si Grandma, bagaman malakas pa sa edad na walumpu’t apat, ay hindi na bumabata. Gusto ko na sa pagdating ng kaniyang ika-walumpu’t limang kaarawan ay may maibabalita na akong lubos na magpapasaya sa kaniya, at iyon ay ang marinig mula sa akin na magkakaroon na siya ng apo sa tuhod. Naglakad ako patungo sa altar habang nakaalalay sa akin si Clara. Suot ko ang maskara ng aking pagkabulag dahil ayaw kong may makahalata sa totoong kalagayan ko. “Magbantay kayong mabuti sa paligid dahil hindi ako papayag na mabulilyaso ang mahalagang araw na ito. At isa pa, kung magkaroon man ng ka

THIRD PERSONTuluyan nang pumasok si Matthias at umupo para magpantay ang kanilang mga mukha. Inilapag nito ang isang mabigat na palad sa balikat ni Rafael, isang haplos na tila may nakatagong banta at matinding paalala sa kaniyang pagkalalaki.“Napakahina mo talaga, Rafael. Paano mo mapapantayan si Ydrael kung ganyan ka kahina.”“Hindi mo siya mahal, Rafael. Ilusyon mo lang na mahal mo ang babaeng iyon,” tuloy pa ni Matthias habang pilit na kinukumbinsi ang inaanak na hindi pag-ibig ang nagpapatakbo sa kaniyang sistema. Inis na inalis ni Rafael ang kamay nito mula sa kaniyang balikat dahil sa labis na pagkayamot.“Pagmamahal itong nararamdaman ko, ninong, at sigurado ako roon!” giit ni Rafael habang nanlilisik ang mga mata.Napailing si Matthias bago muling nagsalita nang may halong pangungutya. “Inggit at galit ang nakikita ko sa mga mata mo, Rafael, hindi pagmamahal. Galit at inggit ka sa uncle mo dahil nakuha niya na ang lahat ng baga