《Divorcing My Husband, Marrying His Grumpy Billionaire Uncle》全部章節：第 61 章 - 第 70 章

“Ex-wife, Mom. Ex-wife ni Rafael,” madiing pagtatama ni Ali, ang kanyang boses ay naging malamig.“Ex-wife man o hindi, hindi ka dapat pumipili ng babaeng pinagsawaan na ng ibang lalaki,” mapang-alipustang aniya. Ang bawat salita niya ay tila sampal na nag-iwan ng hapdi sa aking pisngi.“That is enough, Mom,” may diing saway ni Ali sa kanyang ina.Hilaw lamang na natawa ang babae bago muling nag-ayos ng kanyang tayo. “Hindi ako makakapayag sa balak mong magpakasal, at sa babaeng ito pa? So many high-class women out there na naghahabol sa’yo—mga anak ng mayayaman at kilalang tao, tapos sa isang diborsiyada ka lang babagsak? Mag-isip ka naman, Ydrael!”Napatungo ako. Hindi ko na natiis ang pangmamaliit niya sa akin. Nakaramdam ako ng matinding hiya dahil sa isang aspeto na totoo ang kanyang mga sinasabi, na isa lamang akong hamak na babae. Hindi ako ipinanganak na mayaman, at hindi rin ako nakapagtapos ng pag-aaral.“Natiis ko pa noong pakisamahan si Violet noon, pero ito? Itong kapati

Binalingan ako ni Sarah at hinawakan ang magkabila kong kamay. “Iha, alam kong mabigat ang pinapasok mo. Ang pagiging isang Vanderbilt ay hindi lang tungkol sa yaman, ito ay tungkol sa pakikidigma. Handa ka na ba?”Napatingin ako kay Alistair. “Handang-handa po akong harapin ang lahat,” matapang kong sagot.Napatango si Sarah, bakas ang paghanga sa kanyang mga mata. “Mabuti naman. Ngayon pa lamang ay ii-welcome na kita sa pamilyang Vanderbilt.” Niyakap niya ako nang mahigpit. “Kailangan ko nang umalis. At mamaya lang ay pupunta na ang couturier para sukatan ka para sa iyong magiging wedding dress. Gusto ko ay engrande ang kasal ninyo ni Alistair,” aniya na nananatili ang galak sa mga mata. “Grandma, ayaw ko ng masyadong enggrande. Intimate wedding lang ang gusto kong maganap. Kapag masyadong magarbo ang kasalan, natatagalan bago kami ikasal ni Evorie. I want her to be my wife immediately,” saad ni Alistair na ikinatitig ko sa kanya.“Sige, walang problema, apo. Mas mainam nga iyon

Muli kaming naghalikan, maingat na mga dampi lamang sa simula hanggang sa naging agresibo ang bawat sipsip ko sa kanyang mga labi habang ang boses ni Hanna ang nagsisilbing background sa aming bawat paghinga. Pinaupo ko si Evorie sa sofa at ako naman ang napaluhod sa kanyang harapan, tila isang aliping sumasamba sa kanyang reyna.Itinaas niya ang kanyang mga hita. Marahan kong hinawakan ang suot niyang stilettos habang ang aking bibig at labi ay bumabagtas sa kanyang makinis na binti hanggang sa kanyang hita sa isang slow motion na paraan. She wanted me to take off the shoes, but I shook my head, telling her no.“I want to claim you while you're only wearing your red heels, baby,” pabulong kong saad na muling nagpakagat sa kanyang mga labi.May pananabik kong hinila at marahan na hìnubad ang suot niyang itim na lace underwear. Nang tuluyan ko na itong matanggal, hindi iyon nakatakas sa aking pang-amoy. I sniffed it once more before clutching my hand on her neck, gently pulling her c

Evorie Eve365 days. Iyon lang ang itatagal ng pagsasama namin sa harap ng batas. Sa loob ng isang taon ay dapat na mabigyan ko siya ng anak dahil pagkatapos maisilang ang bata ay kailangan ko nang umalis at tuluyang maglaho sa buhay nila. Ang bata ang magiging kabayaran ko sa lahat ng tulong na ibinigay niya sa akin.Ngayon pa lang, habang iniisip ko ang araw na iiwan ko ang sarili kong anak sa kanya ay naninikip na ang aking dibdib. Isang matinding kirot iyon na tila unti-unting dumudurog sa puso ko. Ngunit anong magagawa ko? Nagsama lang naman kami dahil sa kahilingan ko na tulungan niya akong makalaya sa impiyernong kasal ko sa hinayupak niyang pamangkin na si Rafael.Napakagulo ng pamilya nila kaya hindi ko alam kung makakaya ko bang magtagal at matapos ang 365 days na mananatili ako sa tabi niya. Marahas akong napapikit habang paulit-ulit na sinasabi sa utak ko na kaya ko ito. Napasubo na ako, kaya ang kailangan ko na lang gawin ay gampanan ang parte ko para ma-execute ko nang

Ydrael AlistairNagising ako sa kalagitnaan ng gabi at agad na napansin na wala na akong katabi. Wala si Evorie sa kama. Sa halip na piliting matulog muli ay napabangon ako para puntahan ang bahagi ng penthouse na paborito niyang tambayan sa tuwing bigla na lamang siyang nagigising sa dis-oras ng gabi.Mabilis kong isinuot ang white shirt na nahanap ko sa loob ng wardrobe bago nagmadaling lumabas ng silid. Tinahak ko ang daan patungo sa sala dahil baka sakaling nanonood na naman siya ng telebisyon sa ganitong oras. Pagkasilip ko mula sa itaas ng hagdan ay tanging kadiliman ang bumungad sa akin. Walang tao sa ibaba at walang kahit anong ilaw na nakasindi. Agad akong nagtungo sa terrace sa pag-aakalang naroroon siya, pero wala rin siya roon. Hindi ko naiwasang makaramdam ng matinding kaba. Imposible namang umalis siya nang walang paalam sa akin. Sinuri ko ang banyo at muling bumaba sa sala. Tumungo rin ako sa kusina, pero wala talaga siya.“Nilayasan niya ba ako?” nag-aalalang tanong