《Divorcing My Husband, Marrying His Grumpy Billionaire Uncle》全部章節：第 81 章 - 第 90 章

Evorie Eve “Grabe naman ang mga singsing mo, babe. Sadyang nakakasilaw,” wika ni Brittany nang mapansin ang dalawang mamahaling alahas na nakasuot sa aking mga daliri. Pagkatapos ay marahan siyang sumimsim ng juice na gawa sa dragon fruit at lychee essence na in-order namin rito sa expensive juice bar na kinaroroonan namin. Napangiti naman ako at hinawakan ang kumikinang kong engagement ring na may ten-carat cushion-cut diamond. Sa kabilang kamay ko naman ay magarang nakasuot ang blue diamond ring na isinuot sa akin ng lola ni Alistair kaninang umaga lamang bilang simbolo na ako na ang itinalagang susunod na Matriarch ng Vanderbilt Clan kapag namayapa na siya. Ayaw ko pa nga sanang tanggapin ang singsing na ito dahil alam ko ang bigat ng katungkulan ng isang Matriarch. Kapag nalaman ng iba pang mga Vanderbilt ang naging desisyon ni Sarah ay siguradong magiging mainit ako sa kanilang mga mata. “So, tuloy na tuloy na nga ang kasal mo sa isang gwapong bilyonaryo?” tanong ni Brit, hind

Hindi ako maniniwala sa pagmamakaawa niya. He is a narcissist like Violet. Tingnan mo naman kung paano niya sisihin ang kapatid ko. Si Violet lamang ang kaniyang itinuturo samantalang dapat ay isama niya rin ang kaniyang sarili. What a fvcking narcissist. Nagmamakaawa siya sa akin ngayon sa pag-aakala niyang mauuto pa niya ako. “No, Rafael. Hindi ko susundin ang gusto mo,” tanggi ko na walang kahit anong bakas ng pag-aalinlangan sa boses ko. Napasinghap siya at sandaling natigil sa paghikbi habang nananatiling nakaluhod sa semento. “When I decided to file for a divorce, I had no hesitation to do it. When I asked your uncle to marry me and he said yes, I knew there was no turning back. Kaya huwag ka nang magmakaawa pa sa akin, Rafael, dahil hindi mo ako makukumbinsi kahit lumuha ka pa ng dugo sa harapan ko.” “Kahit maglakad ka pa mula rito hanggang sa marangyang tahanang tinitirhan ko nang nakaluhod, hinding-hindi mo na maku

**Third Person**Hinawakan ni Rafael ang panga ng babae at tinitigan siya nang may nagniningas na mga mata. Mas lalong naluha si Violet dahil sa tindi ng sakit mula sa mahigpit na pagkakahawak sa kaniya ni Rafael.“Masasaktan ka talaga dahil ikaw ang may kasalanan ng lahat!” Muli siyang sinampal ni Rafael at sa lakas ng impak niyon ay halos mawalan na ng ulirat si Violet.Hindi pa rin nababawasan ang pagkapoot sa dibdib ng lalaki. Balak pa sana niyang sugurin muli ang babae nang biglang bumukas ang pintuan ng mansiyon.“Anong ginagawa mo sa anak ko?!” Isang baritonong boses ang umalingawngaw sa buong paligid. Si Eduardo iyon habang nakasunod si Nora. Bakas sa kanilang mga mukha ang pagod mula sa biyahe galing Spain pero mas nangingibabaw ang galit nang makita ang kanilang anak na nakahandusay at humahagulgol.“D-Dad! M-Mom!” tawag ni Violet at nang makatayo ay diretso na siyang tumakbo sa kaniyang mga magulang. “Sinasaktan niya ako!” umiiyak na sumbong nito.Agad namang sumugod si Ed

**Evorie Eve**“Ikaw ba ang nagluto ng lahat ng ito?” tanong ni Alistair sabay turo sa mga putaheng nakahain sa mesa. Pinag-aralan ko kasing ipagluto siya ng mga Italian dishes dahil napansin ko na iyon ang madalas niyang hanapin.“Yeah. Ayos na ba ang pagkakaluto ko? Hindi pa siya perfect dahil kanina ko lang sinubukang pag-aralan ang mga recipes na iyan,” sabi ko habang hinihintay ang kaniyang hatol. Napatango-tango naman siya habang ninanamnam ang pagkain. “You can tell me what's lacking, Ali. Huwag ka nang mahiya dahil maluwag akong tumatanggap ng kritisismo,” dagdag ko pa. Isang matamis na ngiti ang isinalubong niya sa akin. “Masarap kang magluto, Eve, kaya wala akong dahilan para magreklamo kahit ito pa ang unang pagkakataon na niluto mo ang putaheng ito. Alam kong may natural talent ka pagdating sa kusina,” saad niya nang may paghanga at kitang-kita sa kaniyang mga mata na sadyang proud siya sa akin. Napakasarap sa pakiramdam na may nakaka-appreciate sa akin. Ipagpapatuloy k

Evorie Eve “Sa pagsasama namin ni Rafael, hindi ko naman naranasan na pisikal niya akong sinaktan,” ani ko sa kaniya. Binalingan niya ako ng isang seryosong tingin habang nakatayo kami sa sulok ng kwarto. “Takot niya na lang. Dahil kung ginawa niya iyon sa iyo, hindi lang bugbog ang aabutin niya sa akin,” aniya, at bakas ang tindi ng awtoridad sa kaniyang baritonong boses. Hindi ko maiwasan na muling mapangiti at palihim na kiligin dahil sa likod ng kaniyang malamig na pakikitungo sa iba ay naroon ang isang Alistair na handang pumatay para sa akin. “E... Evie,” isang pabulong na tawag ang narinig namin. Sabay kaming napalingon ni Alistair sa direksyon ni Rafael. Sa tinig niya ay bakas ang labis na panghihina habang nakahiga sa hospital bed. Kahit ang pagmulat ng kaniyang mga mata ay tila hindi niya magawa nang tuluyan. “E... Evorie. Bumalik ka na, p-please...” pilit niyang itinaas ang kaniyang nanginginig na kamay na tila ba may inaabot sa hangin. “P-Please... lapitan mo ako. H-Hin