Nag-aapoy Na Gabi Sa Piling Ni Uncle River (SSPG) のすべてのチャプター: チャプター 241 - チャプター 250

Jalipa POVTapos na akong mag-almusal. Mula rito sa dining area, dinig kong nilalaro na naman ni Mama Celestine si Alon. Naalala ko tuloy si Ate Atalia. Nakahinga talaga ako nang maluwag nung malaman kong safe siya at hindi pa nakakapasok sa building na iyon. Mabuti na lang talaga at hindi siya nasaktan. Pero nakaka-sad lang dahil hindi natuloy ang pangarap nitong mangyari. Napakalaking karangalan pa naman ang maimbitahan sa sikat na TV show na iyon, kaya lang mukhang mahihinto dahil sumabog at nasira ang lahat ng studio doon. Ilan pa sa mga host, staff at sugatan, meron din namatay. Sa ngayon, wala pang alam kung anong naging sanhi nang pagkasabog ng building.Tumayo na ako para maglakad papunta sa living area. Tahimik kong pinagmasdan ang semento sa kaliwa kong braso bago ako napabuntong-hininga. Halos ilang linggo na rin akong hindi nakapasok sa school dahil sa pagkakabali nito. Kahit medyo sumasakit pa kapag nagagalaw, ayoko nang mag-absent pa. Nami-miss ko na ang school din kasi

Jalipa POVNanginginig pa rin ang buong katawan ko habang nakaupo sa gilid ng napakalambot na kama. Hindi ko alam kung ilang oras na ang lumipas mula nang magising ako sa bahay na ito.Mas lalo tuloy akong kinakabahan. Isa pa, nagugutom na rin ako.Maya maya ay dahan-dahang bumukas ang malaking pinto nitong room. Napalingon agad ako dahil sa isang babaeng pumasok.Agad ko namang naramdaman ang kakaiba nitong presensya. Tinitigan ko siyang mabuti.Matangkad siya, halos kapantay lang marahil ng Ate Atalia ko. Mahaba ang kulay pula niyang buhok na umaabot hanggang baywang. Maputi ang balat, singkit ang mga mata, at halatang may lahing Chinese na gaya ko. Nakasuot siya ng itim na fitted suit, leather gloves, at mataas na boots na kumakalabog sa marmol na sahig sa bawat hakbang nito.Mukha naman siyang hindi nagmamadali, pero bawat paglalakad niya ay parang nararamdaman kong may masama siyang balita sa akin.May apat pang armadong lalaki ang sumunod sa likuran niya, tapos huminto na rin it

Atalia POVHindi ko na mabilang kung ilang beses akong napabuntong-hininga habang nakatitig sa screen ng cellphone ko. Sunod-sunod naman bigla. Na parang walang katapusan na pangit na comment about sa akin. Bawat pag-refresh ko ng social media ko, mas marami pang lumalabas na post tungkol sa nangyaring pagsabog sa building ng GOAT TV Show. Mas dumadami rin ang mga video, picture, at balitang paulit-ulit na ipinapakita ang makapal na usok, nagliliparang debris, nagkakagulong tao, at mga ambulansiyang walang tigil sa pagdating.At sa bawat isang post din ay pangalan ko ang laman ng comment section.“Kasalanan ni Atalia.”“Kung hindi dahil sa mafia connections ng asawa niya, hindi mangyayari ‘to. Namatay tuloy ang kapatid kong staff doon.”“Nadamay pa ang inosenteng TV show.”“Dapat hindi na siya iniimbita sa kahit anong programa, malas ‘yang babaeng ‘yan!”“Laos na, bakit pa kasi inimbita sa show. Ayan, namatay pa tuloy ang ilan sa mga inosenteng buhay!”Parang bawat salitang nababasa k

Nolan POVIritang-irita ako habang nakatitig sa monitor sa loob ng office ko. Tatlong malalaking screen ang nakabukas sa harapan ko ngayon. Puno iyon ng mga IP logs, encrypted connections, social media reports, at iba’t ibang data na sinusuri ng mga pinakamagagaling kong hacker.Buwisit kasi, dahil halos dalawang araw na silang walang tigil sa pagtatrabaho, pero hanggang ngayon, wala pa ring magandang balita.“Boss,” tawag sa akin ng isa sa mga hacker ko, kaya agad akong napalingon sa kaniya. “Wala pa rin po talaga.”Napailing ako. “Impossible,” inis kong wika. “Isa pa, mahuhuli rin natin ang mga ‘yan.”Sumunod agad sila. Sunod-sunod na naman ang pagtakbo ng iba’t ibang software. May nagta-trace. May sumusubok mag-decrypt. May nagco-cross reference ng mga account. May nag-aanalisa ng posting patterns.Kung ordinaryong troll farm lang ang kaharap namin, matagal na sana naming nahuli ang mga ito.Pero hindi. Iba ang kalaban.Makalipas ang halos sampung minuto, isa na namang buntong-hini

Nolan POVHindi ko na hinintay pang matapos ang klase ni Jalipa. Maaga pa lang ng umagang iyon, nakaparada na ang sasakyan ko sa tapat ng unibersidad nila. Tahimik akong nakaupo sa likod ng sasakyan ko habang nakatanaw sa gate.Simula nang malaman kong isa si Jalipa sa mga account na bumabatikos kay Atalia sa social media, hindi mapakali ang isip ko. Kahit ilang beses kong sabihin sa sarili kong baka may dahilan siya, hindi pa rin maalis ang bigat sa dibdib ko. Hindi ko kayang panoorin na unti-unting sinisira ang pangalan ng asawa ko ng sarili pa niyang kapatid.After a few minutes, I saw Jalipa come out. She was wearing a simple uniform. She had a backpack on her shoulder and her left arm was still in a cast. Her body's weakness was still obvious, even though she was trying to look normal.Agad akong bumaba ng sasakyan ko.“Jalipa.”Napahinto siya sa paglalakad. Paglingon niya sa akin, nakita kong namutla ang mukha niya.“Kuya Nolan.”Lumapit ako sa kaniya. “We need to talk.”Hindi