Alle Kapitel von Nag-aapoy Na Gabi Sa Piling Ni Uncle River (SSPG): Kapitel 261 – Kapitel 270

Atalia POVNanginginig ang mga kamay ko habang hawak-hawak ko ang balikat niya, pero wala akong magawa kundi panoorin siyang maghirap.“A-Ate!!!” umiiyak niyang tawag sa akin habang nangingisay ang buong katawan niya.“Jalipa, kapit lang!” halos mapaiyak ko ring sigaw.Labinlimang minuto na siyang ganito. Pakiramdam ko ay bawat segundong dumaraan ay hirap na hirap ang kapatid ko. Napakahayop ng Vesper na ‘yan sa ginawa niya kay Jalipa. May araw din siya sa akin.Paulit-ulit siyang napapaliyad, nanginginig ang mga kamay at paa, at halos mawalan na ng boses sa kakasigaw. Si Mama Celestine ay umiiyak na rin habang paulit-ulit na nagdarasal sa gilid.“Nasaan ka na Nolan?” nanginginig kong bulong.Tinawagan ko na siya kanina pa. Sinabi kong nangingisay si Jalipa, pero hanggang ngayon ay wala pa rin siya. Hindi ko na alam kung ano ang dapat kong gawin.Sinubukan kong hawakan ang kamay ni Jalipa ngunit bigla itong napakapit sa akin.“Ate, ang sakit, sobra, mamamatay na ata ako!”Naiiyak akon

Jalipa POVWeird, pero nagising akong magaan na ang pakiramdam kinabukasan. Pagdilat palang ng mga mata ko ay parang may gaang na hindi ko maintindihan. Basta, para bang dumadaloy na ulit nang maayos ang dugo sa katawan ko. Wala na ‘yung parang pakiramdam na nakakainis, nakakairita at parang automatic pagkagising ko sa umaga ay makakaramdam ako ng lungkot dahil sa stress.Ilang segundo akong nakatulala sa kisame ng kuwarto habang unti-unting bumabalik sa isip ko ang lahat ng nangyari kagabi. Ang pagpapasabog nila Kuya Nolan sa isa sa mga mansion ni Vesper.Ang sobrang sakit nung pakiramdam ko na para bang mamamatay na ako. Ang pangingisay ko habang minumura ko sina Vesper at Naomi. Habang grabe ang nararamdaman kong paghihirap kagabi, napasumpa tuloy ako na makaligtas lang ako nung gabing iyon, babalikan at paghihigantihan ko talaga sina Naomi at Vesper.Nung maalala ko ring nagtanggalan na ang mga chips sa katawan ko, sobrang daming pumasok sa isip ko.Galit na galit ako kay Vesper a

Jalipa POVMalapit na kami sa ospital nang maramdaman kong unti-unti nang bumabagal ang takbo ng sasakyan. Tahimik lang ang loob ng mamahaling sasakyan ni Kreg. Hindi ko alam kung ano na bang mangyayari, tutuloy ba talaga kami sa ospital at magpapatingin ako, e, wala naman kasi talaga. Pero tumama rin kasi ng medyo kaunti ang balakang ko sa semento, kaya kung may maling makikita ay ‘yung lang, ‘yung pagtama ng balakang ko sa semento.Tahimik lang akong nakaupo sa passenger seat habang pa-simple siyang sinusulyapan kung minsan. Napagtanto ko, ‘yung ibang lalaki kapag pinagpawisan na sa sport ay amoy pawis na, maasim at hindi talaga kaaya-aya ang amoy, pero ito namang si Kreg, jusko, mas bumabango pa habang tumatagal. Na para bang gusto kong amuyin pati ang kilikili.Kanina ay may tinawagan siya sa kaibigan niyang naiwan sa pickleball-an. Sinabihan niya itong bayad naman na ang pina-order niyang food kaya huwag nang problemahin dahil sasamahan nga raw niya ako sa ospital.Sobrang bait n

Jalipa POVGusto ko na sanang umalis na matapos kong ipasa sa phone ko ang video na iyon pero bigla niya akong tinawag.“Jalipa, food is ready.”Napalunok ako ng laway. Matapos kong nakawin ang video na iyon, talagang kakain pa ako?“O-Okay po!”Tumayo ako at inayos ang sarili ko bago naglakad papunta sa dining area.Pagdating ko roon, namilog agad ang mga mata ko.“L-Luh.” Halos bumagsak na naman ang panga ko. “Grabe na naman,” dagdag ko pa.Parang nasa isang luxury Korean restaurant ang pakiramdam ko naman ngayon. Sa gitna kasi ng napakahabang dining table ay may malaking hotpot na kumukulo. Sa magkabilang gilid naman nito ay may built-in grill na umiinit na.Mas lalo akong namangha nang makita ang mga nakahilera sa lamesa. May mga maninipis na hiwa ng premium beef, marinated pork, chicken fillet, lamb slices, malalaking hipon, scallops, salmon, squid, mussels. Pati iba’t ibang klase ng mushroom, gulay, noodles at dipping sauces ay kumpleto.May mga maliliit pang label ang bawat lal

Jalipa POVToday, panibagong misyon na naman ang lalakarin namin ni Rapha. Pahinga muna kami kay Kreg kasi medyo parang mahihirapan ako ulit lumapit sa kaniya. Gusto ko munang magpahinga ng ilang araw, kasi kapag nagkita kami ulit agad-agad, baka isipin niyang stalker na ako, masyadong halata kapag ganoon.Ngayon ay si Uncle Kenji naman tatrabahuhin namin, kaya heto, tahimik kaming nakaupo sa loob ng sasakyan habang ilang metro ang layo namin sa itim na luxury car ni Uncle Kenji.Pareho kaming walang imik ni Rapha. Ayon kasi sa kaniya, e, napakalakas ng pakiramdam ni Uncle Kenji. Mabilis daw itong makahalata kapag may sumusunod sa kaniya. Isa pa, isa si Uncle Kenji sa nakilalang pinaka-magaling na mafia boss, kaya wala talagang uubra sa kaniya pagdating sa labanan at stalk-an kaya napaka-ingat namin sa pagsunod sa kaniya ngayon.Napatingin ako kay Rapha.“Teka nga, sure ka bang si Uncle Kenji ang sakay ng sasakyang ‘yan?” paninigurado ko sa kaniya.Tumango siya habang nakatutok ang ti