Alle Kapitel von ฮองเฮานอกสายตา: Kapitel 11 – Kapitel 20

“ปล่อยข้า!! เอ่อ ข้าต้องการวาดภาพ เจ้าไปพักเถอะ” ฮ่องเต้หยงไป๋ผลักร่างของพระสนมออกอย่างแรงพร้อมกับมองไปรอบ ๆ อย่างระแวงก่อนจะถอนหายใจ แล้วรีบไล่พระสนมแบบอ้อม ๆ อีกครั้งเพราะเกรงว่าฮองเฮาเมียรักจะเดินมาเห็น ถึงจะไม่แน่ใจในความรู้สึกเท่าใดนัก แต่สิ่งเดียวที่มั่นใจได้เลยคือพระองค์ไม่ต้องการให้ฮองเฮาโกรธหรือไม่พอใจ แต่ดูเหมือน สิ่งที่ฮ่องเต้กลัวจะเกิดขึ้นจริง ๆ เพราะฮองเฮาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ตอนป้อนขนมแล้ว “แหม มานั่งแดกขนมอยู่นี่เอง ไอ้ผัวบ้า หึย ทำไมกูรู้สึกเจ็บแปลบ ๆ หึ หยามหน้าอีมิลกี้เกินไปแล้ว กูจะหาผัวใหม่คอยดู หึย” มิลกี้มองภาพของฮ่องเต้กับพระสนมเหม่ยฟางด้วยอารมณ์ที่ไม่ดีนัก เพราะความทรงจำจากเจ้าของร่างนั้นบอกชัดเจนว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นคนรักเก่าของฮ่องเต้ หรือบางทีอาจเป็นคนที่ฮ่องเต้ทรงรักมาตลอด เพราะพระองค์เคยมอบปิ่นหยกที่เตรียมไว้ให้ภรรยาในอนาคตมอบให้แก่นาง // หมดกันถ้าอีนี่มาฮ่องเต้ ต้องลืมกูแน่ ๆ เลย ไม่ได้การละต้องรีบหาผัวใหม่จะได้มีคนคอยซับพอร์ตตอนเปิดร้านเหล้า ตอนนี้กิจการก็ใกล้จะเปิดแล้วด้วย ต้องใช้เงินตกแต่งพร้อมกับซื้อวั

“ฮองเฮาอย่าได้เข้าใจผิด ข้ากับฮ่องเต้เพียงพูดคุยกันถึงอดีตวัยเยาว์เท่านั้น” เหม่ยฟางพูดเสียงอ่อนหวาน “ข้ามิได้ถามเจ้า” มิลกี้ตอกกลับจนเหม่ยฟางถึงกับหน้าม้าน พร้อมกับจิกเล็บบนหลังมือด้วยความไม่พอใจ ที่นางต้องมามียศต่ำกว่าเสี่ยวลี่เด็กกำพร้าคนนี้ “ลี่เอ๋อคงต้องกลับแล้ว ทูลลาไทเฮาพี่เหยี่ยเหรินและอ๋องสามด้วย” มิลกี้ทำความเขาเคารพทุกคนยกเว้นฮ่องเต้จนคนถูกเมินถึงกับโมโห “ฮองเฮา!! เจ้ามิรู้ขนบธรรมเนียมรึ ข้าเป็นถึงฮ่องเต้เจ้าไยกล้าเมินเฉยไม่ทำความเคารพข้า เห็นข้าเป็นสิ่งใดกัน” เสียงเข้มตรัสอย่างเกรี้ยวกราด “ทูลลานะเพคะฝ่าบาท ว้าย!!” เสียงไพเราะกระแทกเสียงอย่างหงุดหงิด ก่อนที่มิลกี้จะลุกขึ้นถวายพระพรอาจเพราะนั่งนานจนเกินไปเมื่อลุกขึ้นอย่างกะทันหันร่างงามจึงได้เซจะล้ม กูอุตส่าห์จะทำท่าทางเย็นชา เหน็บเหี้ยนี่มากินกูอีกหมดกันภาพสง่างามของกู “ลี่เอ๋อ/ลี่เอ๋อ/ลี่เอ๋อ” เสียงบุรุษที่อยู่เอ่ยขึ้นพร้อมกับแบบไม่ได้นัดหมาย แต่คนที่อยู่ใกล้ที่สุดเช่นองค์ไท่จื่อเพียงคนเดียวที่เข้าไปประคองร่างงดงา

“เจ้าพูดออกมาอย่างไม่ละอาย เจิ้นไม่ยอมเจ้าต้องเป็นของเจิ้นเพียงผู้เดียวเท่านั้น เจิ้นไม่ดีตรงที่ใดกันเจ้าจึงได้คิดเป็นอื่น” ตาคมจ้องหน้างามล่มเมืองอย่างอยากรู้ความคิดของนาง “ไม่!! อย่าพูดไม่รู้เรื่องนะเพคะ มิเช่นนั้นหนอนน้อยของฝ่าบาทได้เจอดีอีกแน่ ตัวเองมีเมียตั้งมากมายจะมาบังคับให้หม่อมฉันมีแต่พระองค์ได้อย่างไรกัน” เท้าน้อยยกขึ้นทำท่าจะเหยียบที่กลางหว่างขาที่นั่งอยู่ “ร้ายกาจ เจ้ามันสตรีร้ายกาจ คิดแต่จะทำร้ายผัวของเจิ้นหากเป็นหนอนน้อยจริงคงทำให้เจ้าร้องครางเสียงลั่นตำหนักมาหลายเดือนมิได้ เจิ้นอยากรู้จริง ๆ ว่ามันผู้ใดที่เจ้าคิดอยากได้เป็นสนมชาย” ฮ่องเต้เอามือกุมหว่างขาเอาไว้อย่างหวาดระแวง แต่ก็อดเถียงฮองเฮาออกไปไม่ได้ “กรี๊ดด ฝ่าบาทพระองค์กล้ากล่าวสิ่งเหล่านี้ออกมาได้เช่นใดกัน พระองค์ก็ร้องครางเรียกหม่อมฉันเช่นกันนั่นแหละเพคะ” ฮองเฮาเท้าเอวเถียงอย่างไม่มีใครยอมใคร // มาว่ากูร้องครางดังลั่นก็คนมันเงี่ยนนี่หว่า กระแทกเอากระแทกเอาขนาดนั้นกูจะไปทนได้ยังไงกัน ว่าแต่กูตัวเองก็ครางจนลั่นตำหนักเหมือนกันนั่นแหละ ไ

“จะบ้าเหรอเพคะ ใครจะไปท้องกันไม่เอาด้วยหรอก เหลากงกง เหลากงกง” ฮองเฮาเรียกเหลากงเสียงดัง “เงียบลี่เอ๋อร์ ใครเข้ามาข้าจะตัดหัวให้หมดทั้งตระกูล คิดจะทำสิ่งใดกันหึ” มือหนายกปิดปากน้อย ๆ พร้อมกับตะโกนเสียงดังลั่นห้องบรรทมเพื่อให้เหลากงกงที่อยู่ด้านนอกได้ยิน แค่คิดว่าจะมีผู้อื่นเข้ามาเห็นเรือนร่างงดงามนี้พระองค์ก็แทบจะสับร่างของมันผู้นั้นเป็นชิ้น ๆ “อื้อ อ่อยยย อ๊ะ” (ปล่อยนะ) เสียงอู้อี้ที่ถูกปิดปากไว้พยายามพูดแต่สวามีนางหาได้สนใจไม่ ร่างกำยำดึงร่างนั้นแนบกายพร้อมกับกอดเอาไว้แน่น “เงียบเถิดเมียรัก เรียกไปก็เปล่าประโยชน์ มิมีผู้ใดกล้าเข้ามาหรอกนะ ลืมแล้วหรืออย่างไรว่าตัวเจ้านั้นเปลือยเปล่าอยู่ ยังกล้าเรียกให้ผู้อื่นเข้ามาอีก” พระองค์ตรัสกับใบหน้างดงามที่ห่างกับพระองค์ไม่ถึงคืบ “แต่หม่อมฉันกลัวท้องนี่เพคะ ไม่อะ ไม่อยากท้อง” ฮองเฮาสะบัดใบหน้างามไปมาด้วยความไม่ชอบใจ // ไม่เอาไม่อยากท้อง อย่างกูนี่จะเอาอะไรไปสอนใครได้ แค่นึกก็สงสารลูกที่มีแม่นิสัยแบบกู ไม่เอา ๆ อีมิลกี้ไม่อยากมีลูก “ตั้งครรภ์ลูก

“จะทำอะไรก็ให้ระวังกิริยาบ้าง อย่าได้เอานิสัยไพร่สถุลที่มีในสันดานมาใช้ มิเช่นนั้นแม้แต่เงาหัวเจ้าทั้งตระกูลก็จะไม่มี” เสียงเย็นชากล่าวพร้อมกับหันไปปรายตามองพระสนมด้วยสายตาไม่พอใจนัก // ด่าใครก็ไม่ว่าแต่นี่มาด่าแม่ผัวอีมิลกี้ไม่รู้จักตายซะแล้วอีนี่ เดี๋ยวกูส่งไปอยู่กับอีหวงกุ้ยเฟยคนเก่าเลย “เจ้า!!!” หน้าพระสนมขึ้นสีแดงก่ำด้วยความโกรธ ที่ถูกต่อว่าราวกับตนนั้นต่ำต้อย “พระสนมเพคะโปรดระงับอารมณ์” แม่นมเตือนสติเพื่อไม่ให้เสียแผนที่ว่างเอาไว้ตั้งแต่แรก “เพราะแบบนี้ไทเฮาถึงได้เลือกข้าแทนที่จะเป็นเจ้าคงเพราะพระองค์เห็นกำพืชต่ำ ๆ ของเจ้ากระมังเหม่ยฟาง” ฮองเฮามองร่างสั่นเทิ้มด้วยความโกรธอย่างสะใจ // อะไรกันโดนว่าแค่นี้ถึงกับแสดงอาการอ่อนจริง ๆ เลย เดี๋ยวอีมิลกี้คนนี้จะเอาคืนให้เจ้าของร่างเอง ตอแหลเก่งดีนัก เดี๋ยวเจอกู “ก็ได้เพียงเท่านั้น เจ้าน่าจะรู้ตัวดีว่า ฮ่องเต้นั้นทรงหมางเมินและรังเกียจเจ้ามาแต่ไหนแต่ไร ช่างน่าสมเพช” เหม่ยฟางหยิบเอาเรื่องราวความหลังครัวอดีตขึ้นมาพูด เย้ยหยันด้วยความสะใจ หว