All Chapters of ฮองเฮานอกสายตา: Chapter 21 - Chapter 30

“เสด็จพี่รู้ได้อย่างไรว่าข้าไม่ได้รักลี่เอ๋อร์ แม้แต่ชีวิตข้ายังมอบให้แก่นางได้ ในอดีตก่อนข้าอาจละเลยนางก็จริง นับตั้งแต่นางฟื้นจากการป่วยครั้งนั้นข้าก็เริ่มรู้สึกดีกับนาง ยิ่งตอนที่ข้าคิดว่าจะไม่ได้พบลี่เอ๋อร์อีก ข้านั้นรู้ทันทีว่าเสียนางไปไม่ได้ไม่ว่าจะตายจากกันหรือมีใครมาแย่งไปก็ตาม เพราะข้าเองก็รักลี่เอ๋อร์มิได้ต่างจากเสด็จพี่” ฮ่องเต้จ้องตาองค์ไท่จื่อเพื่อยืนยันว่าพระองค์นั้นจะไม่ยอมเสียนางให้กับใครแม้คนนั้นจะเป็นชายแท้ ๆ ของพระองค์ก็ตาม “รัก คนเรารักใครพร้อมกันได้ถึงสองคนเลยหรือ อย่าได้เอ่ยอะไรที่เห็นแก่ตัวเลย” องค์ไท่จื่อมองฮ่องเต้อย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาทพระองค์นะหรือจะมารักฮองเฮารักอย่างไรกันถึงปล่อยให้นางถูกทำร้ายถึงเพียงนี้ หากทรงคิดเหลียวแลนางสักนิดใครเลยจะกล้าทำร้ายฮองเฮาได้ หากมิมีคนให้ท้ายผู้กระทำผิด “ข้าบอกรึว่ารักหลายคน หากเสด็จพี่คิดว่าข้ารักเหม่ยฟางยิ่งโปรดวางใจได้เพราะข้าไม่เคยรักนางเลย อาจจะมีหลงใหลชั่ววูบไปบ้างเมื่อครั้งวันวาน แต่ข้าพูดได้เต็มปากว่าคนที่ข้ารักนั้นคือลี่เอ๋อร์คนเดียว อย่าหาว่าข้าใช้อำนาจข่มขู่แต่หา

“รักเหรอเพคะ” ฮองเฮาทวนถามซ้ำแม้จะได้ยินตอนแกล้งหลับไปรอบหนึ่งแล้วแต่ก็ยังใจเต้นแรงอย่างอดไม่ได้เมื่อถูกบอกรักแบบตรง ๆ สาวยุคใหม่อย่างมิลกี้ก็อดเขินไปกับคำพูดแบบนี้ไม่น้อย แต่ก็ต้องสะกดกลั้นความดีใจเอาไว้ไม่ให้ฮ่องเต้รู้ว่าตนนั้นแรด // กรี๊ดดด ผัวบอกรักวาสนาอีมิลกี้นี่มันดีจริง ๆ มีแต่ผู้งานดีมากรัก ถ้าพูดจาน่ารักแบบนี้แต่แรกก็ไม่ขอหย่าแล้ว “ใช่ เจิ้นรักเจ้าลี่เอ๋อร์ อย่าทำแบบนี้อีกนะ ถ้าเจ้าเกิดเป็นอะไรขึ้นมาเจิ้นจะอยู่ได้อย่างไร” หน้าหล่อโน้มลงจุมพิตที่ริมฝีปากซีดก่อนจะค่อย ๆ ถอดชุดที่ฮองเฮาใส่ออก แล้วถอนริมฝีปากออก “เออ หยุดทำไมเพคะ” ฮองเฮาถามก่อนจะนึกอยากตบปากตัวเองหลาย ๆ ทีกับความแรดนั้น // อีบ้าพูดออกไปได้ยังไงกัน เขารู้หมดพอดีว่ามึงแรดอีมิลกี้ ดีไม่ดีเขาสงสัยขึ้นมาว่าทำฮองเฮาเปลี่ยนไปอย่างกับหน้ามือเป็นหลังเท้าแบบนี้จะทำยังไง “หึหึ เจ้าเปลี่ยนไปมากจริง ๆ ราวกับคนที่เจิ้นไม่เคยรู้จัก แต่ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใครเจิ้นก็รักเจ้าคนนี้ รักแค่เพียงเจ้าลี่เอ๋อร์” ร่างสูงขึ้นไปนอนบนเตียงแล้วดึงร่างของฮองเฮาให้มานอ

ฮองเฮาถูกฮ่องเต้พาเข้ามาในห้องรับรองที่ออกแบบไว้เผื่อยามที่มาตรวจงาน สติที่เหลือน้อยนิดทำให้ฮองเฮามองพระสวามีตาเยิ้ม “ท่านพี่ขาาาาา ลี่เอ๋อร์ร้อนไปหมด” นางพูดอึก ๆ อัก ๆ เอียงอายก้มหน้ากล่าว เนื่องจากความคิดพลุกพล่านจึงทำในร่างกายของนางร้อนรุ่มขึ้นมาอีกจนทำให้นางควบคุมสติไม่อยู่ จึงโผร่างเข้าโอบกอดบุรุษหนุ่มผู้นั้น มือของนางบังเอิญมาโดนกลางเป้ากางเกงของฮ่องเต้พอดี เจ้าท่อนเนื้อของพระองค์ตื่นขึ้นมาทันทีทันใด “ท่านพี่ช่วยด้วย..ลี่เอ๋อร์ต้องการ...ท่านพี่” นางร้องครวญคราง มือก็ขยำคลึงเคล้นท่อนเนื้อของสวามีจนพระองค์ทนไม่ไหว “ลี่เอ๋อร์ อ๊าาาาาส์ เจิ้นต้องรบกวนเจ้าแล้ว” กล่าวจบฮ่องเต้ก็ช้อนร่างงามอุ้มขึ้นพาไปยังเตียงนอนที่จัดทำไว้พระนางลืมตาขึ้นมามองงฮ่องเต้พระนางยิ่งเกิดความกระสันมากขึ้น “ลี่เอ๋อร์ต้องการท่านพี่.....รักลี่เอ๋อร์นะเพคะ” พระนางอึกอักพูดหน้าแดงเอียงอาย “แม้มิเอ่ยปากขอ เจิ้นก็ต้องรบกวนเจ้าอยู่แล้ว” จบคำฮ่องเต้ก็เอื้อมมือปลดสายรัดเอวออก ฮองเฮารีบยกสะโพกขึ้นช่วยถอดเอี๊ยมต

“ท่านพ่อ ข้าเกลียดมัน ฮือ ๆ ๆ เหตุใดมันต้องเกิดมาเพื่อขวางความสุขของข้าด้วย” พระสนมเหม่ยฟางร้องไห้สะอึกสะอื้นกับอกของท่านราชครูผู้เป็นบิดา “ฮ่องเต้ช่างไม่ไว้หน้าข้า ซ้ำย้ำกล้าสั่งโบยเจ้าราวกับสตรีไร้เกียรติ พระองค์กล้าทำกับลูกข้าเช่นนี้ได้อย่างไร” ท่านราชครูโกรธจนตัวสั่นเทาที่บุตรตรีของท่านถูกสั่งโบยจนร่างกายบอบช้ำจากความมารยาของฮองเฮา พาลโกรธไปถึงฮ่องเต้โดยไม่นึกเลยว่าหากบุตรตรีของตนไม่ไฝ่สูงและไปหาเรื่องฮองเฮาเข้า เรื่องราวเหล่านี้คงไม่มีทางได้เกิดขึ้น “ใช่เจ้าค่ะ ฮ่องเต้หลงฮองเฮาจนตามืดบอด ต่อให้ทูลอธิบายอย่างไรก็หาได้สนใจไม่ ข้าเองอยากฆ่าฮองเฮาให้ตายนัก” แม่นมกล่าวเอาใจผู้เป็นนายด้วยท่าทางโกรธแค้น แต่ในใจกลับนึกสมน้ำหน้าที่นายสาวถูกโบยเสียบ้างนางจะได้ลิ้มรสชาติของการทุบตีดังเช่นที่ชอบทำกับผู้อื่น “เรื่องนั้นข้าจัดการแน่ ระหว่างนี้พวกเจ้าเงียบเฉยไว้ก่อนเดี๋ยวผู้อื่นจักสงสัยเอาได้ เอาไว้ข้าได้โอกาสเหมาะ ข้าจะจัดการฮองเฮาเอง” ท่านราชครูกำหมัดแน่นก่อนจะลูบหัวของบุตรตรีด้วยความสงสาร “ฮึก ไม่ ท่านพ

“เรื่องนั้นเจิ้นจัดการแน่ แต่ที่สำคัญกว่าคือ เจ้ากำลังตั้งครรภ์นะลี่เอ๋อร์ เจิ้นดีใจที่สุดเลยเจ้ารู้หรือไม่” พระองค์ดึงร่างงามล่มเมืองเข้ามากอดพร้อมกับบอกข่าวดีให้แก่นางฟัง “ห๊ะ!!! ท้องเหรอเพคะ” หน้างามตาโตราวกับไข่ห่านด้วยความตกใจที่ได้รู้ว่าในท้องของนางนั้นกำลังมีอีกชีวิตกำลังจะก่อกำเนิดขึ้น // กูก็บอกแล้วอย่าแตกใน อย่าแตกใน ท้องจนได้มิลกี้เพลีย แบบนี้ต้องให้อดเยไปสักปีหนึ่งพูดไม่รู้จักฟังดีนัก “ใช่ จะว่าเช่นนั้นก็ได้ เจ้าไม่ดีใจเหรอลี่เอ๋อร์” พระองค์คลายอ้อมกอดออกก่อนจะมองหน้านิ่งอึ้งที่ยังตกตะลึงไม่หาย “เอ่อ ดีใจสิเพคะ เพียงแต่ตั้งตัวไม่ทันเท่านั้นเอง” นางกล่าวอย่างหมั่นไส้พระสวามีที่ทำให้นางท้องได้สมดังที่ตั้งใจไว้ // แหม หน้าระรื่นเชียวผัวกู ชิ “เจิ้นคิดเอาไว้แล้วว่าเจ้าต้องตั้งครรภ์ให้เจิ้นแน่ ก็เราทำกันไปตั้งหลายครั้งจนนับไม่ถ้วน” พระองค์ตรัสอย่างเจ้าเล่ห์ จนได้รับค้อนวงใหญ่จะฮองเฮาเป็นรางวัล “เช่นนั้นนับแต่นี้ท่านพี่ก็ต้องงดเรื่องแบบนั้นแล้วนะเพคะ เพราะมันอาจจะกระทบกร