LOGINอยู่ๆ ก็ต้องข้ามภพมาเป็นฮองเฮาที่ถูกผัวเมิน ไฮโซสาวสุดแซ่บอย่าง มิลกี้ จะทำอย่างไร ผัวก็ไม่รัก มีนางสนมเป็นร้อย ๆ คน อีช้อยอกจะแตก นี่มันเรื่องบ้าบอคอหอยโข่งอะไรกัน "เอาว่ะ ไหนๆ ก็ข้ามมาแล้วเมื่อผัวไม่สนใจก็หาผัวใหม่สิ อุ๊ปส์ มีแต่คนหล่อๆ ทั้งนั้น นี่คงเป็นข้อดีที่หล่อนได้เจอเมื่ออยู่ภพนี้" ฮองเฮาจ้าวเสี่ยวลี่ "หึ ฮองเฮาเขาหรือสตรีไร้ยางอาย เพราะนางปีนขึ้นเตียงเขา จนเสด็จพ่อกับเสด็จแม่มาเจอ ทำให้เขาต้องรับนางเป็นฮองเฮาเพราะเป็นหลานรักเสด็จแม่ เขาเกลียดชังนางนัก" ฮ่องเต้หยงไป๋
View Moreแนะนำตัวละคร
มิลกี้ ไฮโซสาวสุดแซ่บที่ต้องมาตายลงเพราะผู้ชายแย่งกันเป็นเหตุ และต้องย้อนเวลามาอยู่ในร่างฮองเฮาที่ถูกผัวเมิน
“ร่างใหม่นี่แจ่มดีจังเลย นมโคตรใหญ่ สวยไปหมด ฉันจะใช้ร่างกายนี้แทนเธอเองนะฮองเฮา” มิลกี้
ฮองเฮาเสี่ยวลี่ ที่แสนจืดชืดทั้งชีวิตคอยเฝ้าตามฮ่องเต้เท่านั้น ตายเพราะพิษที่หวงกุยเฟ้ยวางยา
“ข้าไร้วาสนาต่อฮ่องเต้แล้ว ร่างกายนี้เป็นของเจ้าข้ายกให้” ฮองเฮาเสี่ยวลี่
ฮ่องเต้หยงไป๋ ผู้ครองแคว้นเหว่ยเกลีบดฮองเฮาเป็นที่สุด แต่ก็ทำอะไรมากไม่ได้เพราะพระมารดาคอยให้ท้ายนางอยู่จึงทำได้เพียงแค่เย็นชาและพูดจาร้ายกาจใส่เท่านั้น
.
.
.
.
.
“อยู่ไหนว่ะเนี่ย ฮือ ๆ นี่ตายแล้วจริง ๆ เหรอ ยังใช้ชีวิตไม่คุ้มเลย ฮือ ๆ เพราะความสวยแท้ ๆ เลย”
มิลกี้ไฮโซสาว คร่ำครวญด้วยความเสียดายชีวิตที่สูญเสียไป เพราะผู้ชายที่หล่อนคุยดันมาเจอหล่อนพร้อมกันเสียนี่ ตีกันไม่พอเสือกแทงกูตายไปด้วยอีก กว่าจะอัพตัวเองเป็นไฮโซมันยากแค่ไหนรู้มั้ย ทำไมสวรรค์ต้องให้หล่อนมาตายด้วย
“ข้าฝากร่างของข้าด้วย ตัวข้าไร้วาสนาต่อฮ่องเต้แล้วร่างนี้ข้ายกให้เจ้า”
เสียงหวานไพเราะพูดขึ้นทำเอามิลกี้ตกใจรีบหันมามองก็พบกับร่างงามที่แต่งหน้าป่วย ๆ ยิ้มมาให้หล่อน
“เธอตายเหมือนกันเหรอ ดี ๆ ฉันจะได้มีเพื่อน”
ไฮโซสาวยิ้มอย่างไม่นึกหวาดกลัว ไหน ๆ ก็ตายละหาผีตัวอื่นเป็นเพื่อนดีกว่า
“ท่านต้องอยู่ ข้าขอลา”
ร่างนั้นค่อย ๆ สลายไปช้า ๆ
“เห้ย ๆ อย่าไป ๆ กูจะอยู่กับใครว่ะเนี้ย เอ๊ะ อะไรเย็น ๆ วาบ ๆ”
มิลกี้เรียกสหายใหม่ ก่อนจะรู้สึกเย็นตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาเรื่อย ๆ ก่อนที่สติของหล่อนจะดับวูบลงไป
.
.
.
.
“ฮือ ๆ ๆ ๆ ฮองเฮา ทำไมไม่ตื่น พวกเจ้าดูแลนางอย่างไรจึงเป็นเช่นนี้ เจ้าด้วยฮ่องเต้”
ไทเฮามองร่างลูกสะใภ้แสนรักพร้อมกับลูบใบหน้านั้นอย่างเสียใจ ที่ฮองเฮาเสี่ยวลี่นั่นกินยาพิษเข้าไป อาการทรุดหนักลงทุกวัน ๆ
“นางกินยาพิษเองนะเสด็จแม่ จะให้ลูกทำอย่างไรและอาหารที่นางกินล้วนแต่เป็นอาหารที่นางให้คนของนางทำเองทั้งนั้น”
ฮ่องเต้บอกอย่างไม่ไยดี ทำให้หวงกุยเฟ้ยที่ยืนไม่ไกลแอบลอบยิ้มมุมปาก เพราะหากฮองเฮาตายนางก็คือคนเดียวที่จะได้ขึ้นเป็นฮองเฮาคนต่อไป
“แค่ก ๆ เจ็บ แค่ก ๆ”
ความรู้สึกแสบไปทั่วทั้งลำคอทำให้มิลกี้ไอออกมา ก่อนที่ตาของนางจะค่อย ๆ เปิดขึ้นช้า ๆ หลังจากความทรงจำมากมายของเจ้าของร่างไหลเข้ามาในหัว เฮ้อ อกที่ช้อยจะแตก อยู่ ๆ ก็ให้กูมาเป็นฮองเฮา สวรรค์ก็ช่างไม่ดูกำพืชกูเสียเลย ที่ทำตัวไฮโซได้นั้นก็เพราะดัดจริตเท่านั้นเอง แต่นี่ต้องมาอยู่ในวัง อีมิลกี้คนนี้อยากจะบ้าตาย
“ฮองเฮาฟื้นแล้ว!!”
เสียงหมอหลวงบอกอย่างโล่งใจพร้อมกับเข้าไปตรวจอาการอย่างเร่งด่วน พบว่าพิษจากร่างลดลงไปอย่างเหลือเชื่อจะมีแค่ผลข้างเคียงเล็กน้อยเท่านั้น
ร่างกลมของเด็กชายวิ่งเล่นไปทั่วบนพื้นหญ้าสีเขียวขจีก่อนที่เจ้าก้อนแป้งน้อยนั้นจะถือดอกไม้สีสวยงามติดมือมาทางหญิงสาวรูปร่างงดงามที่นั่งอยู่ในศาลา “เสด็จแม่ เสด็จแม่ ต้าเหวินมีของมาให้ท่านแม่ด้วยพ่ะย่ะค่ะ” องค์ชายต้าเหวินยื่นดอกไม้งามให้มารดาด้วยความดีใจที่ตนนั้นหาดอกไม้งามมาให้มารดาได้ “เสด็จพี่ น้องก็อยากได้ทำไมมีแต่ของเสด็จแม่” ร่างเล็กหน้าตาจิ้มลิ้มมองพี่ชายของตนอย่างงอน ๆ ที่เขาไม่ยอมเอาดอกไม้มาให้ตนด้วย แก้มแดงใสพองขึ้นก่อนจะใช้มือน้อยกอดอกหันหลังให้พี่ชายอย่างไม่พอใจ “โอ๋ ๆ เดี๋ยวพี่ไปหาให้ใหม่นะเหมยเอ๋อร์ พี่จะเอามาให้เจ้าอีกเป็นตะกร้าเลยดีไหม เจ้าอย่าน้อยใจไปเลยนะ นะ” องค์ชายรีบไปง้อน้องสาวที่กอดอกไม่พอใจตนอยู่อย่างรีบร้อน เพราะมัวแต่ดีใจที่ได้ดอกไม้เลยลืมน้องสาวไปเสียสนิท คนรักน้องจึงทำอะไรไม่ได้ต้องรีบไปหาดอกไม้มาให้อีกเป็นตะกร้าเพื่อเอาใจน้องสาวคนงามสักหน่อยแล้ว ไม่เช่นนั้นนางคงงอนจนไม่ยอมพูดกับตนอีกเป็นแน่ “เสด็จพี่ห้ามผิดคำพูด มิเช่นนั้นน้องจะไม่คุยกับเสด็จพี่อีกแน่” ใบหน้าจิ้มลิ้มหัน
ร่างที่เคยสง่างามถูกมัดนั่งบนเก้าอี้พร้อมกับบิดาของนาง พระสนมเหม่ยฟางที่นั่งสงบนิ่งไม่พูดจานั้นดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้อย่างหนักเพราะนางนั่นรู้แล้วว่าฮ่องเต้นั่นหมดสิ้นความสนพระทัยในตัวของนางแล้วอย่างแท้จริง ตอนนี้พระทัยของพระองค์คงมีก็แค่ฮองเฮามารยานั่น หากย้อนเวลากลับไปได้นางจะฆ่ามันให้ตายกับมือตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ มันจะได้ไม่คอยมาแย่งความสุขไปจากนางเช่นนี้ “ฝ่าบาท” พระสนมเหม่ยฟางเรียกคนตรงหน้าเสียงแผ่วเบาก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความยินดี แม้ใจอีกส่วนจะรวดร้าวมากก็ตาม “เจ้าทำเช่นนี้เพื่อสิ่งใด” เสียงเรียบนิ่งไร้อารมณ์ถามกับสตรีตรงหน้าอย่างนึกรังเกียจ “เหม่ยฟางผิดไปแล้วเพคะ เหม่ยฟางอิจฉาริษยาฮองเฮา โปรดฮ่องเต้ทรงเมตตาด้วย” นางจำยอมสารภาพผิดเพื่อลดการลงโทษลง และหวังในใจว่าฮ่องเต้จะทรงเมตตานางบ้างสักนิด “ชะ ใช่พ่ะย่ะค่ะ ข้าเองนั้นรักบุตรสาวมากเกินไปถึงทำเรื่องผิดใหญ่หลวง โปรดเมตตาข้ากับเหม่ยฟางสักคราเถิดพ่ะย่ะค่ะ” ท่านราชครูกล่าวด้วยน้ำตาที่ไหลรินอย่างหวาดกลัว ความผิดนี้ใหญ่หลวงนัก ตนนั้นทำได้เพียงแค่
“เรื่องนั้นเจิ้นจัดการแน่ แต่ที่สำคัญกว่าคือ เจ้ากำลังตั้งครรภ์นะลี่เอ๋อร์ เจิ้นดีใจที่สุดเลยเจ้ารู้หรือไม่” พระองค์ดึงร่างงามล่มเมืองเข้ามากอดพร้อมกับบอกข่าวดีให้แก่นางฟัง “ห๊ะ!!! ท้องเหรอเพคะ” หน้างามตาโตราวกับไข่ห่านด้วยความตกใจที่ได้รู้ว่าในท้องของนางนั้นกำลังมีอีกชีวิตกำลังจะก่อกำเนิดขึ้น // กูก็บอกแล้วอย่าแตกใน อย่าแตกใน ท้องจนได้มิลกี้เพลีย แบบนี้ต้องให้อดเยไปสักปีหนึ่งพูดไม่รู้จักฟังดีนัก “ใช่ จะว่าเช่นนั้นก็ได้ เจ้าไม่ดีใจเหรอลี่เอ๋อร์” พระองค์คลายอ้อมกอดออกก่อนจะมองหน้านิ่งอึ้งที่ยังตกตะลึงไม่หาย “เอ่อ ดีใจสิเพคะ เพียงแต่ตั้งตัวไม่ทันเท่านั้นเอง” นางกล่าวอย่างหมั่นไส้พระสวามีที่ทำให้นางท้องได้สมดังที่ตั้งใจไว้ // แหม หน้าระรื่นเชียวผัวกู ชิ “เจิ้นคิดเอาไว้แล้วว่าเจ้าต้องตั้งครรภ์ให้เจิ้นแน่ ก็เราทำกันไปตั้งหลายครั้งจนนับไม่ถ้วน” พระองค์ตรัสอย่างเจ้าเล่ห์ จนได้รับค้อนวงใหญ่จะฮองเฮาเป็นรางวัล “เช่นนั้นนับแต่นี้ท่านพี่ก็ต้องงดเรื่องแบบนั้นแล้วนะเพคะ เพราะมันอาจจะกระทบกร
“ลี่เอ๋อร์ เจ้าเป็นอย่างไร ลี่เอ๋อร์!!! ทหารคุ้มกันข้า ข้าจะพาฮองเฮากลับวัง” ฮ่องเต้ถามเมียรักด้วยความร้อนรนในใจก่อนจะเห็นเลือดไหลออกมาจากแขนเรียว ก่อนจะตะโกนบอกทหารด้วยเสียงดังลั่น “จับพวกมันเป็น ๆ ทุกคน ไปให้ข้าที่วัง” ฮ่องเต้ตะโกนซ้ำด้วยดวงตาที่วาวโรจน์หากไม่ติดว่าห่วงเมียรักพวกมันทุกคนคงไม่มีโอกาสได้หายใจต่อแล้ว “คุ้มกันฮ่องเต้!!!!!” เสียงทหารตะโกนสั่งก่อนที่จะมีเหล่าทหารลับมาคอยคุ้มกันฮ่องเต้ที่อุ้มเอาร่างของฮองเฮาขึ้นไปบนหลังม้า ก่อนจะรีบควบไปทางวังหลวงพร้อมกับทหารอีกหลายนาย โดยที่เหล่าองครักษ์เงาและทหารอีกบางส่วนกำลังสู้กับเหล่าโจรชุดทำอยู่อย่างไม่หยุดพัก............. ฮ่องเต้ยืนเฝ้าฮองเฮาหน้าตำหนักอย่างร้อนใจ เมื่อหมอหลวงเข้าไปดูอาการของนางนานแล้วแต่ก็ไม่มีวี่แววจะออกมาเสียที “ข้าจะเข้าไปดูฮองเฮา หลีกไป” ฮ่องเต้ทนรอไม่ไหว เท้าหนักก้าวกำลังจะผลักประตูเข้าไปดูเมียรักแต่หมอหลวงก็เปิดออกมาก่อน หน้าหมอหลวงเคร่งเครียดจนพระทัยของพระองค์นั้นแทบขาดด้วยความห่วงใยในตัวของเมียรัก ใครกันช่างกล้าทำเร