ฮองเฮานอกสายตา

“ฮองเฮาเป็นอย่างไรบ้าง” ไทเฮาถามหมอหลวงอย่างร้อนใจ “ข้าแค่เจ็บคอเพคะ ทุกคนอย่าได้กังวล” มิลกี้ในร่างฮองเฮาบอก เพราะทุกคนจะได้ออกไปจากห้องนี้เสียที แมร่งน่ารำคาญชิบหาย แต่ละคนอย่างกับโรงงิ้วมาเอง ยิ่งเห็นหน้าผัวแล้วนางยิ่งรำคาญจ้องได้จ้องดี ยัยหน้าวอกข้าง ๆ นั่นอีก นางร้ายชัด ๆ รออีมิลกี้คนนี้แข็งแรงก่อนเถอะ จะตามเอาคืนให้หมด “สำออย หากเจ้าไม่มีสิ่งใดทำจงบอกข้า ไม่ใช่มาเรียกร้องความสนใจไร้สาระเช่นนี้” ฮ่องเต้พูดจบ ก็สะบัดหน้าหนีไปอย่างเบื่อหน่ายรำคาญ “ควายเผือก แค่ก ๆ” มิลกี้ด่าสวามีอย่างอดไม่ได้ จนไทเฮาที่ได้ยินถึงกับทำหน้างง ๆ กับคำศัพท์ใหม่นี้ “คือสิ่งใด บอกข้าได้หรือไม่เสี่ยวลี่” นางถามสะใภ้ด้วยความอ่อนโยนจนมิลกี้รู้สึกได้ถึงความหวังดีที่นางมีให้ตน จึงยิ้มส่งกลับไป “ข้าพูดเพ้อเจ้อ ไทเฮาขอทรงอภัย” มิลกี้กล่าวขอโทษที่เผลอหลุดด่าลูกชายของสตรีแสนใจดีตรงหน้า ในชีวิตเสี่ยวลี่คงมีเพียงไทเฮาที่ทรงรักหล่อนอย่างจริงใจ นอกนั้นล้วนแล้วแต่หวังผลประโยชน์กันทั้งนั้น “ข

“ปล่อยสิเพคะ” ฮองเฮาเรียกสติของฮ่องเต้กลับคืนมา ด่ากูแต่มือนี่จับแน่นเชียว นี่ละน่ะผู้ชาย เอ จะว่าไปถ้าเป็นฮองเฮาก็รวยดีแฮะ ถ้ารีบกอบโกยเงินตอนนี้ในอนาคตเวลาโดนปลดจะได้มีเงินใช้ สงสัยต้องใช้มารยาหญิงสักหน่อยแล้ว กูจะหลอกเอาเงินให้หมดเลยไอ้ฮ่องเต้หน้าตาย “เจ้าทำร้ายหวงกุ้ยเฟยทำไมกัน หรือเจ้าคิดแผนอะไรในใจอยู่” ฮ่องเต้มองฮองเฮาด้วยแววตาไม่ไว้ใจนัก นางดูน่ากลัวมากเล่ห์แสนกลอย่างไรไม่รู้ “นั่นสิเพคะ หม่อมฉันเข้าเฝ้าเพียงเพราะเป็นห่วงเท่านั้น ไม่ได้มีเจตนาอื่นใด” หวงกุ้ยเฟยทำหน้าเศร้าพร้อมกับหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับน้ำตาด้วยท่าทางน่าสงสาร “หึ ห่วงข้างั้นเหรอ ไม่ใช่อยากให้ข้าตายหรอกหรือ เรื่องยาพิษอย่าคิดว่าข้าจะปล่อยผ่านเลย ข้าไม่ใช่ฮองเฮาโง่เง่าเช่นแต่ก่อนแล้วนะ อย่าหาว่าข้าร้ายกาจแล้วกัน” มิลกี้ใช้มือบีบที่คางหวงกุ้ยเฟยอย่างแรงพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกจนแม้แต่ฮ่องเต้ยังทรงตกพระทัยไม่คิดว่าฮองเฮาจะดูมีอำนาจมากถึงเพียงนี้ “โอ๊ย ปล่อยหม่อมฉันเถอะ ฮึก ๆ ว้าย!!” หน้าหวงกุ้ยเฟยสะบัดไปตา

“ทุกคนออกไปจากตรงนี้ให้หมด ข้าต้องการอยู่กับฮองเฮาตามลำพัง และนับจากนี้ประกาศออกราชโองการจากข้า ปลดหวงกุ้ยเฟยออกจากวัง” เสียงดังสนั่นทั่วอุทยานหวงกุ้ยเฟยถึงกับเป็นลมเมื่อได้ยิน ก่อนที่ทุกคนจะรีบออกจากอุทยานตามคำสั่งฮ่องเต้หยงไป๋ “เห้ย ๆ อะไรกันเนี่ย ข้าให้ท่านปลดข้านะ ไม่ใช่ปลดหวงกุ้ยเฟย ท่านไปสั่งใหม่เดี๋ยวนี้เลยนะ” มิลกี้ถึงกับปวดหัวตึบที่ดีใจนึกว่าฮ่องเต้จะปลดตัวเอง ที่ไหนได้ดันไปปลดคนอื่นซะงั้น “นางทำผิดฐานทำร้ายเจ้า และยังใส่ร้าย ข้าทำถูกแล้ว” ฮ่องเต้ดวงตาอ่อนแสงลงด้วยความรู้สึกผิด “พอ ข้าไม่สนใจ ท่านปลดข้าเถอะข้าขอร้องนะ ๆ หย่ากันเถอะ หย่ากัน ๆ” มิลกี้หมดหนทางจึงนั่งคุกเข่าพร้อมกับเข้าไปกอดเอาคนตรงหน้าอย่างขอร้อง เวลากิ๊กงอนที่จับได้ว่าหล่อนมีคนอื่น วิธีนี้มักได้ผลตลอด “ข้าไม่หย่า!! เจ้าเป็นฮองเฮาของข้า ข้าทำไม่ได้หรอก ประชาชนคงครหากันทั่ว หากเจ้ายอมเป็นฮองเฮาต่อข้าจะให้เบี้ยหวัดเจ้าเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว” พระองค์ทรงหยิบเอาประชาชนขึ้นมาอ้างด้วยหมดหนทางจะรั้งนางเอาไว้ พร้อมกับยื่นข้อเ

“เจิ้นคิดว่าเจ้าโกรธที่ได้อาหารเช่นนี้มา และคิดว่าเจ้าถูกกลั่นแกล้งเสียอีก” พระองค์ตรัสขึ้นพร้อมกับขยับเก้าอี้มานั่งจนติดฮองเฮาที่ใช้ตะเกียบคีบเนื้อชิ้นบางลงจุ่มวนหม้อน้ำซุปที่ส่งกลิ่นหอมลอยออกมา “อ้าปากสิเพคะ ลองชิมดูเมนูนี้ลี่เอ๋อคิดเองเลยนะเพคะ” ฮองเฮาเป่าหมูที่สุกพร้อมกับจิ้มน้ำจิ้มสูตรที่พอทำได้แล้วยื่นให้ฮ่องเต้ที่อ้าปากรับไปอย่างไม่ลังเล // บอกไปว่าคิดเองนี่แหละกูจะได้ฉลาด ๆ หน่อย มาอยู่ที่นี่ไม่มีใครรู้หรอก “อืม รสชาติดีมาก เจิ้นชอบยิ่งนัก เจ้าช่างฉลาดและเก่งสมกับเป็นฮองเฮาของเจิ่นนัก” ฮ่องเต้หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบอาหารแล้วเริ่มทำตามที่ฮองเฮาทำให้ดูก่อนหน้า “เพคะฝ่าบาท” เสียงหวานขานรับแบบส่ง ๆ เพราะตอนนี้สิ่งที่นางสนใจที่สุดคือเนื้อที่อยู่ตรงหน้านี่ต่างหากหล่ะ ฟินมากถ้ากินแบบนี้ทุกวันคงอ้วนเป็นหมูตอนแน่ ๆ เลย “ต่อไปเรียกท่านพี่” ฮ่องเต้วางตะเกียบพร้อมกับบอกหญิงงามด้านข้างที่ไม่สนใจอะไรนอกจากจัดการกับอาหารที่อยู่บนโต๊ะ “อะไรนะเพคะ ให้ข้า เออ ลี่เอ๋อเรียกฝ่าบาทว่าเสด็จพี่จ

หลังจากที่ฮ่องเต้ทรงเสด็จมาประทับที่ตำหนักฮองเฮาครานั้น พระองค์ก็มาค้างคืนที่ตำหนักมิเคยได้ขาด ร้อนถึงท่านราชครูที่หมายมั่นจะยกเอาบุตรตรีขึ้นเป็นฮองเฮา ต้องจัดการเสนอให้บุตรตรีของตนนั้นเป็นพระสนมก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินแก้ เหม่ยฟางนั้นเป็นสตรีที่ฮ่องเต้เคยมีพระทัยให้ตั้งแต่ทรงเยาว์วัยและเกิดมีความสัมพันธ์ตามอารมณ์ชั่ววูบครั้งสมัยยังไม่ขึ้นเป็นรัชทายาท ท่านราชครูแม้จะรู้เห็นเหตุการณ์แต่ก็เงียบไว้ไม่เคยปริปาก เพราะตั้งใจให้บุตรตรีขึ้นเป็นฮองเฮาเท่านั้นจึงให้เหม่ยฟางเล่นตัวไปก่อน รอวันที่หยงไป๋ขึ้นครองราชบัลลังก์ แต่ฮองเฮาองค์ก่อนมารดาของฮ่องเต้หยงไป๋กลับให้ฮ่องเต้องค์ก่อนสมรสพระราชทานเสี่ยวลี่ให้แก่หยงไป๋ ทุกอย่างที่ท่านราชครูและบุตรสาววาดไว้จึงพังทลายลงและวันนี้เหม่ยฟางกำลังจะมาทวงทุกอย่างคืน “ฝ่าบาทเพคะ ข้าเหม่ยฟางขอเข้าเฝ้า ขอพระองค์ทรงพระเจริญ” เสียงหวานเอ่ยพร้อมกับย่อกายอย่างอ่อนช้อยเช่นทุกครั้งที่ได้พบกับฮ่องเต้ “ตามสบายเถิด ไม่ต้องมากพิธี สบายดีหรือไม่ได้พบเจ้าเสียนาน” หยงไป๋ถามสตรีที่ตนเคยมีใจให้ด้วยน้ำเสียงที่ไม่อ่อนโยนนักแต่ก็ไ