All Chapters of เฟยอี้หนิงเกิดใหม่พร้อมระบบช่วยเหลือ: Chapter 81 - Chapter 90

เฟยอี้หนิงมองเขาที่กำลังจะจากไป ควานหาอะไรบางอย่างในระบบ ขยับมือซื้อออกมาแล้วโยนให้เขา“ถือว่าเป็นของขวัญจากข้า เจ้าจะได้ไม่ลืมข้าแม้เวลาจะผ่านไปนานแล้ว”หลิวเย่หานมองของในมือนัยน์ตาเด็กชายอดสั่นไหวไม่ได้คุณชายหลิวกระตุกยิ้มมุมปากเงยหน้ามองเฟยอี้หนิงกำของในมือแน่น“ข้าไม่มีวันลืมเจ้า”แล้วหันสายตามองเฟยหมิงและเหมยซี สองมือประสานตรงหน้าก้มศีรษะลงเล็กน้อย“ท่านน้าทั้งสองหลายวันมานี้เย่หานรบกวนท่านแล้ว แต่ด้วยสถานการณ์ไม่อำนวยจึงไม่อาจตอบแทนได้ทันที หลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อยข้าจะกลับมาตอบแทนพวกท่านอย่างแน่นอน”“ไม่ต้องเกรงใจไป ขอแค่เจ้ากลับไปอย่างสบาย แล้วจัดการไม่ให้ครอบครัวของน้าเกิดปัญหาก็พอ” เหมยซี“เรื่องนั้นไม่สำคัญ ขอแค่เจ้ารักษาสัญญาที่ให้กับข้าไว้ก็พอ” เฟยหมิง“ข้าเข้าใจแล้วขอรับ แต่บุญคุณไม่อาจไม่ทดแทน แม้นจะผ่านไปสิบปีเย่หานก็จะกลับมาตอบแทนให้จงได้!”หลังสิ้นสุดคำสัญญาแสงสีทองใต้ฝ่าเท้าก็สว่างวาบ พร้อมกับการจากไปของหลิวเย่หานเฟยอี้หนิงถอนหายใจยาว หันหลังกลับไปมองเตียงและพื้นห้องที่ครั้งหนึ่งเคยมีเด็กชายคนหนึ่งหนุนนอน“หนิงเอ๋อร์คิดถึงเย่หานหรือ?” เหมยซีเอ่ยถาม“ไม่ถึงขั้นค

หลังพูดคุยเรื่องจ้างชาวบ้านมาช่วยจัดการผลไม้ป่า เฟยอี้หนิงก็เอ่ยปากอธิบายกับบิดามารดาว่าจะจัดการผลไม้ทั้งสามอย่างอย่างไรลูกพลับเฟยอี้หนิงคิดจะทำเป็นลูกพลับเชื่อมทั้งหมด ซึ่งหลังจากทดลองทำแล้วคุณสมบัติพิเศษของมันไม่ได้หายไป นอกจากนั้นระหว่างขบวนการทำเฟยอี้หนิงยังผสมหินวิญญาณระดับหนึ่งก้อนหนึ่งกับลูกพลับน้ำหนักประมาณสิบจินซึ่งส่งผลให้ปริมาณพลังวิญญาณเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อยส่วนองุ่น เฟยอี้หนิงได้ลองหมักทำเป็นสุรา ครั้งแรกที่ทั้งสองคนได้ยินว่านางคิดจะทำเหล้า บิดามารดาถึงกับเค้นถามว่าไปรู้จักวิธีการทำสุรามาจากที่ไหน กว่าจะรอดพ้นจากสถานการณ์นั้นมาได้เล่นเอานางเหงื่อตก แผ่นหลังเปียกชื้นและสุดท้ายเกาลัด เนื้องจากเกาลัดมีเปลือกแข็ง เฟยอี้หนิงขี้เกียจทำอะไรยุ่งยากจึงจัดการทำเกาลัดคั่วอย่างง่ายแทนหลังตัดสินใจรูปแบบการแปรรูปและสอนวิธีทำให้บิดามารดา รวมถึงทดสอบดูผลลัพธ์ที่ได้แล้ว เฟยหมิงก็ออกไปป่าวประกาศรับสมัครชาวบ้านมาทำงานชาวบ้านมากมายต่างให้ความสนใจกันมากมายเหมือนเดิม และเพื่อให้เพียงพอต่อทุกหน้าที่ ครั้งนี้ครอบครัวเฟยจ้างคนมากถึงห้าสิบคนอีกทั้งเพื่อป้องกันไม่ให้ความลับเรื่องวิธีการทำรั่วไห

“อะไรนะ ผลไม้แฝงพลังปราณอย่างนั้นหรือ?!”เฟยอี้หนิงหันขวับมองตามเสียงพบว่าอีกฟากหนึ่งของถนนมีเด็กน้อยในชุดผ้าไหมเนื้อดีกำลังเดินจ้ำอ้าวเข้ามาใกล้สีหน้าสนอกสนใจ“ว่าอย่างไร เมื่อสักครู่เจ้าบอกว่าสิ่งนี้มีพลังปราณแฝงอยู่อย่างนั้นหรือ?!”เฟยอี้หนิงยิ้มสู้ท่าทางอยากแสดงอำนาจแบบเด็ก ๆ ของอีกฝ่าย ยื่นขวดโหลไปตรงหน้าแล้วเสียบไม้จิ้มอันเล็กเข้าไปในโหลอีกครั้ง"เรียนคุณชายสิ่งนี้มีพลังปราณแฝงอยู่จริง ๆ หากไม่เชื่อท่านสามารถลองกินดูได้”เด็กชายตัวน้อยมองเฟยอี้หนิงแล้วหันมองของในขวดโหล สีสันน่ากินไม่น้อยจริง ๆ ลองกินสักหน่อยคงไม่เสียหายอะไร“คุณชายไม่ดีกระมังขอรับ” องครักษ์ข้างกายหยุดมือคุณชายน้อยที่ยื่นมาด้านหน้าเด็กน้อยตวัดสายตามองสีหน้าไม่พอใจ “ข้าเป็นคุณชาย เจ้ากล้าขัดความต้องการของข้าหรือ”“ข้าน้อยมิบังอาจเพียงแต่กลัวว่าท่านจะได้รับอันตราย”เฟยอี้หนิงยิ้มมองคนทั้งสอง “พี่ชายทั้งสองหากกลัวว่าจะเกิดเรื่องขึ้นกับคุณชายของพวกท่าน ไม่สู้ลองกินคนละคำดีหรือไม่?”องครักษ์มองเฟยอี้หนิง เด็กตัวแค่นี้แต่กลับใจกล้าไม่เบาไม่เกรงกลัวแม้จะอยู่ต่อหน้าผู้ชายตัวใหญ่อย่างพวกเขาทั้งสอง“คุณชายให้บ่าวลองกินดูก

“ท่านพ่อ เป็นอย่างไรบ้างขอรับ มีพลังปราณแฝงอยู่มากกว่าลูกพลับเชื่อมของลูกจริง ๆ หรือไม่ขอรับ”ไป๋ซูมองบุตรชายคะยั้นคะยออยากรู้เต็มแก่ “เป็นอย่างที่แม่หนูน้อยคนนี้พูดจริง ๆ”พูดจบก็หันมองเฟยอี้หนิง “แม่หนูน้อยสิ่งนี้ขายราคาเท่าใด”“เรียนท่านน้า ท่านเองก็เป็นผู้ฝึกปราณคงทราบอยู่แล้วใช่ไหมเจ้าคะว่าสิ่งนี้ล้ำค่ามาก”“เจ้าไม่ต้องพูดมากความพูดราคาออกมาเถิด ขอแค่ราคาเหมาะสมข้ายินดีซื้อ”เฟยอี้หนิงดีดนิ้วในใจ คิดไว้แล้วว่าหลังอีกฝ่ายได้ลองกินต้องติดใจอยากซื้อ“สมกับเป็นท่านน้าจริง ๆ อย่างนั้นข้าไม่เกรงใจแล้วนะเจ้าคะ”“....” ไป๋ซูพยักหน้า“เหล้าองุ่นของข้าขายโหลละสิบตำลึงเจ้าค่ะ หนึ่งโหลหนักประมาณสองจิน ส่วนเกาลัดคั่วน้ำตาลและลูกพลับเคี่ยวน้ำตาลหนักประมาณครึ่งจินเจ้าค่ะ”ไป๋ซูพยักหน้าฟังเงียบ ๆ “หลังข้าได้ลองชิมแล้วพลังปราณที่แฝงอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียวบวกกับน้ำหนักต่อหนึ่งขวดถือว่าราคายุติธรรม เจ้ามีทั้งหมดเท่าใดหรือ?”“วันนี้เปิดขายเป็นวันแรกครอบครัวข้าจึงเตรียมมาไม่เยอะเท่าใดเจ้าค่ะมีแค่อย่างห้าสิบขวดเท่านั้น”“ในเมื่อลูกชายข้าซื้อลูกพลับเชื่อมน้ำตาลกับเกาลัดคั่วน้ำตาลไปหมดแล้ว อย่างนั้นเหล้าอ

กงเจ๋อพยักหน้าอย่างทึ่มทื่อตรวจสอบต้นกล้าให้มืออย่างงงงวยคล้ายคนสติหลุดไปแล้วชายหนุ่มซึ่งถูกความสามารถอันน่าตกตะลึงของเฟยอี้หนิงทำให้รู้สึกทึ่งตรวจสอบต้นข้าวในมืออย่างเหม่อลอย ครั้นพบว่าต้นข้าวในมือมีพลังปราณแฝงอยู่ท่าทีของเขาก็เปลี่ยนไปทันทีนัยน์ตาเหม่อลอยเบิกกว้างจ้องมองเฟยอี้หนิงไม่วางตาก่อนจะหัวเราะลั่นออกมาในที่สุด “เป็นเด็กน้อยที่ทำให้ข้าประหลาดใจได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุดจริง ๆ ต้นข้าวนี้ของเจ้ามีพลังวิญญาณแฝงอยู่ ที่นาผืนนี้ปลูกข้าววิญญาณได้แล้ว!!”กงเจ๋อแสดงอาการดีใจออกมาอย่างไม่ปิดบัง สายตาเป็นประกายชื่นชมจ้องมองเฟยอี้หนิงไม่วางตา “แม่หนูความสามารถของเจ้าบางครั้งก็ทำให้ข้าประหลาดใจจนเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา”“...”“แท้จริงแล้วเด็กตรงหน้าข้าใช่เด็กอายุไม่กี่หนาวจริง ๆ หรือ เหตุใดความสามารถถึงได้มากล้นเกินกว่าเด็กได้มากถึงเพียงนี้”เฟยอี้หนิงผู้ถูกกระตุกต่อมความลับถึงกับสะดุ้ง ขยับริมฝีปากยิ้มกลบเกลื่อน “ท่านน้าพูดล้อเล่นแล้ว ท่านมองข้าดี ๆ ส่วนไหนของข้าที่ไม่เหมือนเด็ก”มองเฟยอี้หนิงเท้าสะเอวเงยหน้าขึ้นให้เขาตรวจสอบ กงเจ๋อถึงกับส่ายหัวน้อย ๆ“ร่างกายเจ้าไม่มีส่วนไหนไม่เหมือนเด็ก