All Chapters of เฟยอี้หนิงเกิดใหม่พร้อมระบบช่วยเหลือ: Chapter 61 - Chapter 70

“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเจ้าตัวเล็กจะกลายเป็นตัวใหญ่ขนาดนั้นได้” เฟยอี้หนิงนั่งยองก้มมองเจ้าตัวน้อยที่ตอนนี้กำลังนอนหลับพักผ่อนอยู่ในถังน้ำพลังวิญญาณแค่นิดเดียวกลับสามารถทำให้เจ้าน้อยตัวนี้พลิกหน้าดินทั้งหมดบนที่นาจนแล้วเสร็จภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วยามจะไม่ให้นางรู้สึกประหลาดใจได้อย่างไรไหวนอกจากนี้การพลิกหน้าดินของเจ้าตัวน้อยยังทำได้ดีมากราวกับใช้เครื่องจักรในศตวรรษเดิมของนางอยู่จัดการ ไม่ใช่จากน้ำพักน้ำแรงของหนอนดินตัวหนึ่งเฟยอี้หนิงจ้องหนอนน้อยอย่างทึ่ง ๆ ต่ออีกสักพักก่อนหยัดตัวลุกขึ้น เพลานี้หน้าดินของนางพร้อมสำหรับทำนาแล้วถึงเวลาเริ่มต้นปลูกพืชวิญญาณหาเงินเสียทีไหน ๆ ก็ซื้อที่นามาแล้วเฟยอี้หนิงจึงคิดจะปลูกข้าววิญญาณเสียเลย ส่วนที่นาดอนจะใช้สำหรับปลูกต้นผลไม้วิญญาณและอื่น ๆ นอกเหนือจากข้าววิญญาณคิดแล้วเด็กสาวตัวน้อยก็หันหลังให้หนอนตัวน้อยในถังน้ำ วิ่งออกมาหาท่านแม่ท่านพ่อ“ท่านแม่ เข้าบ้านไปกับหนิงเอ๋อร์หน่อยเจ้าค่ะ” พูดกับมารดาเสร็จแล้วก็หันไปหาบิดา “ท่านพ่อด้วยนะเจ้าคะ”ทั้งสองคนพยักหน้าเดินตามหลังลูกน้อยเข้าไปในบ้าน ท่ามกลางสายตามากมายของชาวบ้านที่ถูกจ้างมาทำงาน“บ้านเฟยนี่รักล

“ดินแดนเบื้องบน?”“ลูกอาจจะไม่รู้ ดินแดนของเรามีการติดต่อกับดินแดนเบื้องบน ดินแดนนั้นจะเรียกว่าสรวงสวรรค์ของผู้ฝึกปราณก็ได้ ถึงแม้ที่นั่นจะเต็มไปด้วยอันตรายนานัปการแต่เมื่อเทียบกับทรัพยากรที่ใช้ในการฝึกปราณแล้วมีมากมายกว่าพวกเราหลายร้อยเท่านัก ผู้ฝึกปราณมากมายจึงอยากก้าวเข้าสู่ดินแดนเบื้องบน ทลายขีดจำกัดของตนกลายเป็นผู้แข็งแกร่ง”พูดจบแล้วก็หันกลับมาหาหลิวเย่หาน “ว่าอย่างไรเด็กน้อย อะไรทำให้เจ้าทิ้งแคว้นที่เจริญรุ่งเรืองซึ่งมีหนทางในการติดต่อกับดินแดนเบื้องบนมายังแคว้นยากจนนี้”“....”“ตัวข้าใช่อยากจะรู้ความเป็นมาของเจ้า ข้าเพียงอยากรู้เหตุผลที่เจ้าโดนตามล่า เผื่อกลุ่มคนพวกนั้นแข็งแกร่งกว่าข้า ข้าจะได้หาทางรับมือ”หลิวเย่หานมองเขาทั้งที่เพิ่งเคยพบหน้ากันแต่กลับสามารถพูดว่าจะช่วยเหลือออกมาได้อย่างง่ายดาย เทียบกันแล้วความหนักแน่นในน้ำเสียงของอีกฝ่ายจริงใจและซื่อตรงกว่าคนพวกนั้นหลายเท่านักคนพวกนั้นที่ต่อหน้ากล่าวว่าจะช่วยเหลือ แต่เอาเข้าจริงกลับเต็มไปด้วยคำโกหก“ในเมื่อท่านแสดงความจริงใจต่อข้า ข้าก็ไม่คิดปิดบัง ตัวข้าถูกไล่ล่าอย่างที่ท่านเข้าใจ หากท่านช่วยปกปิดตัวตนของข้าจนกว่าข้าจะหาย

“ข้าหมายความอย่างที่พูด เจ้าถูกคนตามล่าไม่ใช่หรือ หากไม่ใช่ว่าเจ้ามีปัญหาจึงถูกกำจัด ก็มีความเป็นไปได้ว่าในร่างกายเจ้ามีบางอย่างที่สำคัญมากจนต้องถูกกำจัด แต่แปลก...ปกติแล้วคนมีความสามารถมักถูกตระกูลปกป้อง...” เฟยอี้หนิงลากเสียงยาวก่อนเอ่ยออกมาว่า “แต่เจ้ากลับถูกตามล่า อย่างนั้นแล้วก็สามารถคาดเดาได้อีกอย่างว่าเจ้าอาจจะเป็นเด็กมีความสามารถแต่ความสามารถนี้ของเจ้ายังไม่ผลิบานหรืออาจจะไม่สามารถผลิบานได้คนพวกนั้นจึงคิดกำจัดเจ้า”หลิวเย่หานมองเด็กสาวตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อนี่เขากำลังคุยกับเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันจริง ๆ หรือ เหตุใดความคิดความอ่านของนางถึงลึกซึ้งแถมยังคาดเดาเรื่องราวออกมาได้เป็นฉาก ๆ ราวกับว่าเคยเผชิญมาด้วยตนเองนางก็เป็นแค่เด็กสาวจากครอบครัวผู้ฝึกปราณธรรมดาไม่ใช่หรือไม่น่าจะเคยพบเจอเล่ห์กลจากคนมากมายแล้วทำไม…“หัวคิ้วของเจ้าน่ะจะขมวดอะไรขนาดนั้นยังเด็กอยู่เลยไม่ใช่หรือ?” เฟยอี้หนิงจิ้มนิ้วระหว่างหัวคิ้วอีกฝ่าย หันสายตามองเขา “เด็ก ๆ น่ะ ควรใช้ชีวิตให้สนุกสิ เรื่องบางเรื่องหากเราไม่สามารถแก้ไขได้ควรขอให้ผู้ใหญ่ช่วย ไม่ใช่เก็บปัญหาทุกอย่างมาแก้ไขเอง”“....”“ข้าไม่รู้หรอกนะว

หลิวเย่หานขยับก้าวเข้าใกล้เฟยอี้หนิง ขยับปากเอ่ยกระซิบ“เส้นลมปราณของข้ามีปัญหา ทำให้ไม่สามารถฝึกปราณได้ ที่สำคัญในร่างกายของข้ามีกระดูกสวรรค์ซึ่งเหมาะแก่การฝึกปราณ แต่เพราะเส้นลมปราณติดขัดกระดูกนี้สำหรับข้าจึงเรียกว่าไร้ประโยชน์ คนพวกนั้นต้องการนำกระดูกสวรรค์ของข้าไปใส่ในร่างกายน้องชายต่างมารดา ขอแค่ได้มันไปชีวิตหลังจากนี้ของคนพวกนั้นพูดได้ว่ากลายเป็นเสือติดปีกแล้ว”เฟยอี้หนิงกลืนน้ำลายลงคอ “แล้วชีวิตของเจ้าหลังจากนี้เล่า”หลิวเย่หานกระตุกยิ้มขำ “จะเป็นอะไรได้อีก นอกจากคนไร้ค่าที่แม้แต่สุนัขข้างถนนยังมีค่ามากกว่า”เฟยอี้หนิงใจกระตุก “แล้วคนในตระกูลของเจ้าพวกเขา...”“นอกจากท่านแม่และองครักษ์ข้างกายแล้ว คนอื่นล้วนไม่สนใจว่าข้าจะเป็นอย่างไร ที่ข้าหนีมาเพราะไม่อยากให้พวกนั้นทำตามแผนการของตนสำเร็จ แต่ก็มิวายโดนตามล่าที่ข้าหนีมาได้ไกลขนาดนี้เรียกได้ว่าปาฏิหาริย์แล้ว” ปลายเสียงอีกฝ่ายเศร้าสร้อยจนเฟยอี้หนิงสัมผัสได้คนคนหนึ่งเกิดมาพร้อมเส้นทางความรุ่งโรจน์แต่เพราะมีอุปสรรคยากจะก้าวผ่านความรุ่งโรจน์ที่ได้มาจึงถูกคนอื่นคิดแย่งชิงแต่จิตใจไม่ยอมจำนนทำให้เขากล้าขัดขืนแม้จะต้องแลกมาด้วยชีวิตก็ตาม

“เท่านี้พอหรือไม่?” หลิวเย่หานเอ่ยถามสีหน้าไม่เปลี่ยน มองเฟยอี้หนิงอย่างรอคอยคำตอบ ทว่าคนที่เขาเอ่ยถามกลับมองมาอย่างอึ้ง ๆ“น้อยไปหรือ?”“จะน้อยไปได้อย่างไรเล่า! มากเกินไปเสียด้วยซ้ำ!!” เฟยอี้หนิงอดตะโกนออกมาอย่างตกตะลึงไม่ได้จริง ๆของวิเศษมากมายขนาดนี้ทำเอานางเกือบเป็นลมเพราะตกใจแล้ว!!เหอะ ๆ เพราะอย่างนี้เองสินะลูกหลานตระกูลใหญ่ถึงได้อยากแข็งแกร่งเป็นที่ต้องตาต้องใจของบรรดาผู้อาวุโส ขนาดหลิวเย่หานที่ไม่เป็นที่ถูกใจยังมีของวิเศษมากมายขนาดนี้ไว้ครอบครอง แล้วคนที่ถูกใจเล่า? ไม่ใช่ว่าอยากจะทำอะไรก็ทำได้เลยหรือจู่ ๆ เฟยอี้หนิงก็รู้สึกว่าโลกของคนมีอำนาจยิ่งใหญ่เหลือเกิน กว่านางจะเดินไปถึงจุดนั้นไม่รู้ว่าต้องใช้เวลามากมายขนาดไหน“เอาละในเมื่อทุนทรัพย์พอแล้วข้าจะเริ่มรักษาอาการป่วยของเจ้า” เฟยอี้หนิงเอ่ยกับเขาสูดลมหายใจเข้าออกพยายามปรับอารมณ์ให้กลับมาคงที่เด็กหญิงตัวน้อยหันหลังให้หลิวเย่หานขยับมือค้นหาคำว่าตำราวิชาแพทย์ในนั้นมีเนื้อหาเกี่ยวกับการรักษาเส้นลมปราณติดขัดและเสียหายเอาไว้อยู่ทว่าราคาของมันสูงมากถึงหนึ่งพันตำลึงเงินก้อนนี้สำหรับครอบครัวของนางถือว่ามากเฟยอี้หนิงจึงเอ่ยปากขอเงิน