All Chapters of เฟยอี้หนิงเกิดใหม่พร้อมระบบช่วยเหลือ: Chapter 91 - Chapter 100

“พวกเจ้าคือครอบครัวที่ขายผลไม้แฝงพลังวิญญาณใช่หรือไม่?”“วันนี้พวกเจ้าเอาผลไม้วิญญาณมาขายมากน้อยแค่ไหน ข้าอยากได้สักสิบขวด”“ข้าด้วย ๆ ข้าเอาด้วยสิบขวด”“ของข้าห้าขวด!!”“ของข้าสองขวด!!”“เหล้าวิญญาณ วันนี้มีเหล้าวิญญาณมาขายด้วยหรือไม่?”“นี่แม่นางน้อยเจ้าพอจะขายให้ข้าก่อนได้หรือไม่!!”ความวุ่นวายตรงหน้าทำเอาทั้งสามคนตั้งตัวไม่ทันชั่วขณะหนึ่งและก่อนที่ความวุ่นวายจะดำเนินไปนานมากกว่านี้ก็มีใครคนหนึ่งเอ่ยปากช่วยครอบครัวเฟยเอาไว้“พวกท่านทั้งหลายควรใจเย็นลงสักหน่อยดีหรือไม่?”เป็นเพียงคำพูดเรียบง่ายไม่ได้มีน้ำเสียงสั่งการอะไรแต่กลับสามารถหยุดความวุ่นวายได้ชะงัดเฟยอี้หนิงหันสายตามองทันทีพบว่าเป็นไป๋ซู“ท่านน้าไป๋!” ครั้งแรกเลยที่เฟยอี้หนิงรู้สึกดีใจที่ได้พบหน้าอีกฝ่าย เด็กน้อยรีบก้าวยาว ๆ เข้าไปใกล้เอ่ยถามอย่างกระตือรือร้นแฝงไปด้วยความสนิทสนม“ท่านน้าไม่คิดว่าจะมาเร็วถึงเพียงนี้”ไป๋ซูมองเจตนาในแววตาและน้ำเสียงของเด็กน้อยออก จึงเอ่ยปากช่วยเหลือ “ข้ากลัวว่าหากมาช้าเกินไปเจ้าจะขายหมดเสียก่อน”“ท่านน้าพูดราวกับรู้ล่วงหน้าว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น”“...พวกเจ้ายังไม่รู้?!”“รู้อะไรหรือเจ้

หอมมาก! แค่ได้กลิ่นหอม ๆ ได้มองดูสีสันสดใสก็รู้สึกผ่อนคลายแล้วสวนดอกไม้แบบนี้ไว้กลับไปถึงบ้านแล้วตนจะลองขอร้องพวกท่านดูสักหน่อย เผื่อจะมีสวนดอกไม้ในบ้านเหมือนบ้านกงเจ๋อ ถึงตอนนั้นนางจะไปใช้ชีวิตอยู่ในสวนดอกไม้ทั้งวันเลย!!“เจ้าดูจะชอบมากเลยนะ”“ชอบมากเจ้าค่ะสวนดอกไม้สวยมาก พอเข้ามานั่งใกล้ ๆ สูดดมกลิ่นหอมแล้วก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาทันทีเลยเจ้าค่ะ”“เจ้าชอบก็ดีแล้ว...ว่าแต่ของในตะกร้านี้คืออะไรหรือ ?”“อ๋อ...ท่านน้าเพิ่งมาถึงเมื่อวานเลยอาจจะยังไม่รู้ สิ่งนี้คือของที่บ้านข้าทำขึ้นเจ้าค่ะ เป็นผลไม้แฝงพลังปราณกับเหล้าองุ่นพลังปราณ”“ผลไม้พวกนี้มีพลังปราณอยู่ด้านในด้วยหรือ?” กงเจ๋อมองด้วยสายตาประหลาดใจ“แน่นอนว่ามีเจ้าค่ะ นอกจากนี้ผลไม้สี่ขวดนี้” เฟยอี้หนิงชี้มือที่เกาลัดคั่วน้ำตาลกับลูกพลับเชื่อม “เหมาะกับเด็กมาก ๆ เลยเจ้าค่ะ โดยเฉพาะเด็กที่ยังไม่ปลุกความสามารถการฝึกปราณ เพราะพลังแฝงในนี้มีน้อยเมื่อเทียบกับหินวิญญาณระดับต่ำทำให้เด็ก ๆ อย่างพวกข้าดูดซับได้ง่ายกว่า”“ของดีเช่นนี้เลย”“แน่นอนสิเจ้าคะ ของจากบ้านข้าจะไม่ให้ดีได้อย่างไร แล้วก็สิ่งนี้...” เฟยอี้หนิงหยิบขวดบรรจุเหล้าองุ่นขึ้นมาเป

คนถูกกอดยกมือตบหลังมารดาจับอีกฝ่ายผละออกห่าง แววตาอบอุ่นอ่อนโยนจ้องมองนางขยับปากเอ่ยเสียงเรียบ “ท่านแม่อย่าร้องไห้เลยนะขอรับ ลูกกลับมาแล้ว กลับมาอย่างปลอดภัย”“ฮึก...ได้ ๆ แม่ไม่ร้อง แม่ไม่ร้องแล้ว หานเอ๋อร์ของแม่ปลอดภัยกลับมาก็ดีแล้ว แค่ปลอดภัยกลับมาก็ดี” หลิวเย่หานยิ้มให้มารดา ยกมือขึ้นเกลี่ยน้ำตาให้นางแล้วหันมองหลิวเต๋อหมิงเขาซึ่งถูกทุกคนในห้องจ้องมองไม่ได้สนใจแววตาตกใจของพวกเขาเลย ยามนี้สายตาเด็กน้อยเอาแต่จ้องมองหลิวเต๋อหมิงไม่วางตา ขยับปากเอ่ยขึ้นมาว่า “ท่านปู่ทวดยามนี้หลานสามารถฝึกปราณได้แล้ว ท่านยังจะหลับตาข้างหนึ่งให้กับการกระทำของพวกเขาหรือไม่”หลิวเต๋อหมิงนิ่งงันไปชั่วขณะหนึ่ง เงียบมองหลานชายตรงหน้าแล้วหันสายตามองหลิวเหยียนหมิงหากคิดตามความสามารถแล้วระดับของหลิวเหยียนหมิงตอนนี้มากกว่าหลิวเย่หานหนึ่งขั้น แต่หากคิดตามพรสวรรค์หลิวเย่หานย่อมมีมากกว่า เขาในฐานะผู้นำตระกูลไม่จำเป็นต้องคิดให้มากความคำตอบของคำถามมีอยู่ในใจก่อนหน้านั้นแล้ว“ในเมื่อหลานกลับมาแล้วก็ตั้งใจฝึกฝนให้ดี จากนี้ให้ไปฝึกฝนรวมกับเด็กคนอื่น ๆ ของวิเศษที่สมควรได้รับก็จะมอบให้”“ขอบคุณท่านปู่ทวดขอรับ” สองมือประส

“ท่านน้ากงเจ๋อข้ารู้ว่าการเอาอาการป่วยของบุตรสาวท่านน้ามาต่อรองถือเป็นสิ่งไม่ควร แต่สิ่งที่ข้าได้ยินเมื่อวานอาจเกี่ยวพันถึงชีวิตความเป็นอยู่ของครอบครัวข้าเช่นกัน เพราะอย่างนั้นแล้วข้าคงไม่อาจปล่อยผ่านไปโดยง่าย”กงเจ๋อถอนหายใจยาวออกมาสบสายตาเฟยอี้หนิง “ความจริงคำพูดเมื่อวานน้าอยากจะเตือนเจ้าจริง ๆ”“ท่านน้าหมายความว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ”กงเจ๋อเงยหน้ามองบ่าวหญิง “พาคุณหนูออกไปก่อนข้ามีเรื่องจะพูดคุยกับแม่นางน้อยคนนี้”“เจ้าค่ะนายท่าน” บ่าวหญิงรับคำแล้วเดินเข้ามาใกล้กงเหยาเย่ “คุณหนูไปเล่นตรงนู้นกับบ่าวดีกว่าเจ้าค่ะ”กงเหยาเย่ส่ายหน้าน้อย ๆ จ้องมองเฟยอี้หนิง ยกมือชี้หน้าอีกฝ่าย “จะเล่น จะเล่น คิคิ เหยาเหยาจะเล่นกับหนิงหนิง เล่นกับหนิงหนิง”กงเหยาเย่ที่ไม่ได้เห็นเด็กน้อยรุ่นราวคราวเดียวกันมานานยืนกรานไม่จากไป เด็กน้อยรู้สึกดีกับเด็กตรงหน้ามาก นานมากแล้วที่นางไม่ได้พบเจอคนที่ตัวสูงเท่า ๆ กัน ทุกคนในบ้านล้วนตัวสูงกว่านางทั้งหมด มีแค่หนิงหนิงที่สูงไม่ต่างจากนางเหยาเหยาจึงไม่อยากห่าง อยากเล่นด้วยกงเจ๋อมองลูกน้อยอย่างจนใจแล้วหันสายตามองบ่าว “เจ้าไปทำงานของตนเองเถิด ส่วนคุณหนูก็ปล่อยให้นางอยู่

“เจ้าทำสีหน้าอย่างนั้นทำไม หรือมีคำพูดใดของน้าทำให้เจ้าขุ่นเคือง”“หาใช่ท่านเสียหน่อยแต่เป็นคนพวกนั้นต่างหาก คิดแล้วก็แค้นใจ ถือว่าตนเป็นครอบครัวใหญ่จะทำอะไรกับใครก็ได้อย่างนั้นหรือ น่ารังเกียจจริง ๆ”“เจ้าโมโหไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา ในโลกใบนี้น่ะกำปั้นใครใหญ่กว่าคนนั้นก็ชนะ”“จริงอย่างที่ท่านน้าว่า อย่างนั้นข้าขอไปทำให้กำปั้นของตนเองใหญ่ก่อน ถึงตอนนั้นคนพวกนั้นจะได้ไม่กล้ามาตอแยครอบครัวข้า จะให้พึ่งพาหลิวเย่หานคนเดียวก็ไม่ไหว ข้าต้องแข็งแกร่งขึ้นจะได้เป็นกำลังให้กับเขา”เฟยอี้หนิงพูดจบก็คิดหันหลังวิ่งออกจากบ้านตระกูลกงทันที“เดี๋ยวก่อนเจ้าลืมอะไรไปหรือไม่”“อะไรหรือเจ้าคะ”เฟยอี้หนิงเอียงคอถามก่อนสายตาจะสบเข้ากับแววตาคาดหวังของกงเหยาเย่เด็กน้อยฉีกยิ้มให้กับเด็กน้อยอีกคนยกมือขึ้นเกาหัวแก้เก้อ “แฮะ ๆ ดูเหมือนว่าข้าจะลืมจริง ๆ เหยาเย่พวกเราไปเล่นกัน แล้วให้ข้าดูหน่อยว่าจะรักษาอาการป่วยของเจ้าอย่างไร”กงเหยาเย่มองมือที่ยื่นมาหา เงยหน้ามองรอยยิ้มสดใสของสหายวัยเดียวกัน เด็กหญิงตัวน้อยที่มีความคิดเรียบง่ายยื่นมือออกมาจับมืออีกฝ่าย พยักหน้ายิ้ม ๆ“อื้อ ไปเล่นกัน!!”ถึงจะไม่เข้าใจว่า รักษา คืออ