All Chapters of เฟยอี้หนิงเกิดใหม่พร้อมระบบช่วยเหลือ: Chapter 71 - Chapter 80

เห็นนางยังคงไม่เข้าใจหลิวเย่หานจึงเอ่ยขึ้นมาว่า “สูตรในการหลอมโอสถชำระไขกระดูกหายสาบสูญไปนานแล้วคิดจะตามหาคงยากที่จะพบ”เฟยอี้หนิงมองอีกฝ่ายตาปริบ ๆไม่มีแล้ว? ไม่มีสูตรในการหลอมโอสถชำระไขกระดูกแล้ว?มิน่าเล่าเย่หานถึงบอกว่าอาการบาดเจ็บของเขาไม่มีทางรักษาหายที่แท้สูตรในการสร้างโอสถเลือนหายไปตามกาลเวลานี่เองแต่คนพวกนั้นไม่มีก็ใช่ว่านางจะตามหาไม่ได้เสียหน่อยเฟยอี้หนิงหันหลังให้เขาอีกครั้งขยับมือค้นหาคำว่า วิธีการหลอมโอสถชำระไขกระดูก แล้วข้อมูลที่จำเป็นสำหรับหลอมโอสถที่นางต้องการก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ทั้งจำนวนพืชวิญญาณและขั้นตอนการหลอมโอสถเฟยอี้หนิงฟุบตัวลงบนพื้นใช้ปากกาที่ตนบอกครอบครัวว่าเป็นพู่กันขยับเขียนชนิดของพืชวิญญาณที่จำเป็น รวมไปถึงขั้นตอนการหลอมโอสถลงบนกระดาษหลิวเย่หานมองการกระทำของนางอย่างไม่เข้าใจ“เจ้ากำลังทำอะไร”“ข้ากำลังเขียนขั้นตอนการหลอมโอสถชำระไขกระดูกระดับสอง”“เจ้ารู้วิธีหลอมด้วยหรือ? แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไร ไม่ใช่ว่าสูตรการหลอมหายสาบสูญไปนานแล้วหรือ”“ข้าเข้าใจว่าเจ้าตื่นเต้นแต่อย่าเพิ่งถามมากได้ไหม”หลิวเย่หานหุบปากจ้องมองการกระทำของนางเงียบ ๆ ในใจเต็มไปด้วยความสับ

เด็กสาวผู้มุ่งมั่นจะทะลวงขีดจำกัดความสามารถกลายเป็นผู้ฝึกปราณระดับสองไม่ได้รับรู้ความสงสัยของเด็กชายตัวน้อยอีกคนในห้อง ยังคงหลับตาดูดซับพลังปราณเข้าร่างเรื่อย ๆ อย่างไม่หยุดหย่อนวิธีการเร่งรัดเช่นนี้ไม่เป็นผลดีต่อนางเลยสักนิดแต่เพราะมีเวลาไม่มากจึงต้องใช้วิธีการขั้นเด็ดขาดเช่นนี้เฟินแล้วเฟินเล่า เค่อแล้วเค่อเล่า กระทั่งเวลาล่วงเลยมาเกือบสี่ชั่วยามเฟยอี้หนิงก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะลืมตาขึ้นมาหลิวเย่หานที่ไม่รู้จะทำอะไรดีจึงละสายตาจากนางกลับมาควานหาของที่คิดว่าจำเป็นสำหรับอีกฝ่ายในเมื่อนางบอกว่าจะหลอมโอสถเช่นนั้นแล้วของที่ขาดไม่ได้ในการหลอมโอสถคือเตาหลอม ไม่รู้ว่าในบรรดาของวิเศษมากมายที่ท่านแม่พยายามยัดเยียดให้จะมีของอย่างเตาหลอมหรือไม่หลิวเย่หานควานหาเตาหลอมจากกองของวิเศษมากมาย อันไหนที่คิดว่าคงยังไม่ได้ใช้ก็เก็บกลับเข้าไปในแหวนมิติค้นหาไปหามาเขาก็เจอกับหินสื่อสารก้อนหนึ่ง เด็กน้อยเห็นหินสื่อสารกะพริบเข้าใจว่าท่านแม่คงพยายามติดต่อมาหาจึงโยนยันต์คุ้มขึ้นเหนือหัวกั้นเสียงเขาไม่ให้เล็ดลอดออกจากห้อง“ท่านแม่”“หานเอ๋อร์ลูกเป็นอย่างไรบ้าง หนีไปได้อย่างปลอดภัยใช่ไหมลูก” น้ำเสียงร้อนรนดังขึ

การกระทำนี้ของเฟยหมิงไม่รู้ควรเรียกว่าอีกฝ่ายไว้ใจเขามากเกินไปหรือมั่นใจว่าจนถึงตอนนั้นตนจะมีความสามารถมากพอที่จะปกป้องลูกน้อยจากตระกูลใหญ่กันแน่ ถึงได้กล้าเขียนข้อตกลงว่าสัญญาจะสิ้นสุดเมื่อนางอายุครบสิบแปดแต่ไม่ว่าใจจริงเขาจะคิดอย่างไร การกระทำนี้ของเฟยหมิงได้สร้างความประทับใจให้กับหลิวเย่หานแล้ว“ความจริงใจนี้ของท่าน ข้าหลิวเย่หานจดจำเอาไว้ในใจแล้ว”มองเด็กน้อยยกมือประสานตรงหน้า ค้อมหัวโค้งคำนับให้ในใจเฟยหมิงพลันเกิดความคิดว่าไม่เลวเป็นเด็กที่นิสัยไม่เลวคนหนึ่งหลังคุยเรื่องสัญญากันเรียบร้อยแล้วเฟยหมิงก็ไม่รบกวนเวลาลูกน้อยอีก ชายหนุ่มฝากฝังลูกน้อยไว้กับหลิวเย่หานส่วนตนเองขอตัวออกไปพูดคุยเรื่องสัญญาและเรื่องอื่น ๆ กับภรรยาส่งคนออกไปแล้วหลิวเย่หานก็กลับมานั่งค้นหาของวิเศษต่อดูเหมือนว่าเมื่อสักครู่เฟยหมิงจะกังวลเรื่องความลับของบุตรสาวจนลืมสังเกตว่าในห้องเต็มไปด้วยของวิเศษอีกฝ่ายจึงไม่ถามถึงที่มาแต่กลับหันหลังจากไปทันทีหลิวเย่หานหยิบจับของวิเศษชิ้นแล้วชิ้นเล่า หลังหาอยู่นานก็พบเตาหลอมโอสถระดับต่ำชิ้นหนึ่งเป็นของวิเศษชั้นเลวไม่ถือว่ามีค่ามากอะไรแต่หากใช้ในการหลอมโอสถระดับสองถือว่าพ

พืชวิญญาณค่อย ๆ ถูกพลังปราณหล่อหลอมจนละลายก่อนจะถูกกลั่นให้บริสุทธิ์ หลังพืชวิญญาณชุดแรกผ่านกระบวนการกลั่นให้บริสุทธิ์แล้ว เฟยอี้หนิงถึงโยนพืชวิญญาณเข้าไปอีกสองสามต้น แล้วเริ่มกลั่นพืชวิญญาณไม่มีต้นนี้ให้บริสุทธิ์เหมือนกับพืชวิญญาณชุดแรกครั้นเสร็จสิ้นแล้วจึงนำพืชวิญญาณทั้งหมดมาผสมรวมเข้าด้วยกันอย่างช้า ๆ ใจเย็นค่อย ๆ ใช้พลังปราณส่วนหนึ่งประคองในขณะที่พลังปราณส่วนหนึ่งถูกแบ่งออกมาสร้างเปลวเพลิงใช้สำหรับหลอมโอสถการหลอมโอสถครั้งนี้ยาวนานยิ่งนัก สมาธิทั้งหมดของเฟยอี้หนิงถูกพืชวิญญาณในเตาหลอมดึงดูดไปจนหมด ไม่แม้กระทั่งจะหันมาสนใจเช็ดเหงื่อซึ่งผุดพรายขึ้นมาบนใบหน้าต้องสำเร็จสิ ครั้งนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องสำเร็จเด็กหญิงพึมพำในใจ สายตามุ่งมั่นจ้องเตาหลอมไม่วางตากระทั่งเวลาผ่านไปอีกครึ่งชั่วยาม พืชวิญญาณซึ่งถูกกลั่นจนละเอียดก็เริ่มก่อรูปร่างเป็นวงกลมคล้ายโอสถเม็ดหนึ่งเฟยอี้หนิงตื่นเต้นระคนดีใจ นัยน์ตาเบิกขึ้นเล็กน้อย หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะอยากจะกระโดดโลดเต้นให้กับความสำเร็จที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่ด้วยรู้ว่าอาการลิงโลดไปก่อนของตนอาจส่งผลเสียจึงพยายามอดกลั้นอาการตื่นเต้นไว้จนถึงที่สุดจวบจนก

“ข้าตายแล้วหรือ?”หลิวเย่หานมองสำรวจรอบกาย ทุกอย่างว่างเปล่า ใต้ฝ่าเท้าคือผืนน้ำสีแดงฉานกว้างสุดลูกหูลูกตา ครั้นเงยหน้ามองท้องฟ้ากลับพบว่าบนนั้นมีดวงดาวหลายแสนดวงกำลังส่องสว่างระยิบระยับหลิวเย่หานดึงสายตากลับมา นัยน์ตาดำขลับเต็มไปด้วยคำถามของความไม่เข้าใจเขาจำได้ก่อนจะหมดสติตนกำลังพยายามก้าวผ่านเส้นทางร้อนระอุอยู่ไม่ใช่หรือไฉนถึงได้มาปรากฏที่ไหนก็ไม่รู้“มีใครอยู่หรือไม่”‘มีใครอยู่หรือไม่’หลิวเย่หานหันขวับมองหลัง แล้วเอ่ยออกมาอีกครั้ง เสียงเดิมดังขึ้นตามหลังเสียงของเขา เด็กชายรู้แล้วว่าหาใช่เสียงใครอื่นแต่เป็นเสียงสะท้อนจากเสียงของเขาเองหลิวเย่หานที่ไม่เข้าใจเรื่องราวและไม่รู้ว่าตนอยู่ที่ไหนกันยกขาเริ่มก้าวเดิน เอาแต่ยืนอยู่ตรงนี้ต่อไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา ไม่สู้เดินไปเรื่อย ๆ บางทีตนอาจจะหาทางออกไปจากสถานที่แห่งนี้ได้หลิวเย่หานเดิน...เดินไปข้างหน้าแม้ไม่รู้ว่าจะต้องเดินไปไหนก็ตามเขาเดินไปอย่างไร้ทิศทาง ไร้จุดหมายปลายทาง มีเพียงสัญชาตญาณสั่งให้เดินหน้าต่อไปอย่าหยุด“นั่นอะไรน่ะ?”หลิวเย่หานรีบก้าวไปข้างหน้าหลังมองเห็นอย่างอื่นภายในความว่างเปล่า ฝีเท้าเขาเร่งรีบอยากจะเดินเข้าไปใกล