All Chapters of เฟยอี้หนิงเกิดใหม่พร้อมระบบช่วยเหลือ: Chapter 101 - Chapter 110

“หนิงเอ๋อร์ไม่มีก็ไม่เป็นอะไรนะไม่ต้องเสียใจไป วิชาระดับนภาหายากยิ่งกว่าระดับพื้นฐานเสียอีก แค่ตำราระดับพื้นฐานสามเล่มนี้ครอบครัวเราก็เรียกได้ว่าแข็งแกร่งกว่าหลายตระกูลแล้ว”“ตำราระดับพื้นฐานแข็งแกร่งขนาดนั้นเลยหรือเจ้าคะ” ก็แค่ตำราระดับสองไม่ใช่หรือเหตุใดท่านพ่อถึงพูดราวกับมีค่ามากขนาดนั้น“ไม่ใช่แค่มีค่ามากแต่ทั่วทั้งแคว้นปู้ตงก็ไม่แน่ว่าจะมีถึงสิบเล่มหรือไม่ ส่วนใหญ่ตำราระกับพื้นฐานล้วนถูกตระกูลมีอำนาจครอบครอง พวกเขาล้วนเก็บเอาไว้เป็นตำราลับสืบทอดของตระกูลคนนอกไม่มีทางได้พบเห็น”“เพราะอย่างนี้พวกตระกูลใหญ่ถึงมีอำนาจมากพอจะมากดข่มชาวบ้านทั่วไปสินะเจ้าคะ”“อย่างที่ลูกเข้าใจ...” เฟยหมิงพูดพร้อมก้มหน้ามองตำราในมือก่อนเงยหน้าขึ้นมามองบุตรสาว “คราแรกพ่อยังนึกเสียใจที่ไม่ได้หยิบตำราฝึกวิชาของตระกูลออกมาสักเล่ม แต่ตอนนี้เทียบกับตำราที่สืบทอดกันมาของตระกูลแล้วตำราเหล่านี้ล้ำค่ากว่ามาก!!”“ในเมื่อท่านพ่อบอกว่าล้ำค่าก็รีบ ๆ นำไปฝึกฝนเถิดเจ้าค่ะ อย่าลืมสิเจ้าคะตอนนี้ครอบครัวเราต้องการผู้ฝึกปราณแข็งแกร่งสักสองสามคน”เฟยหมิงพยักหน้า “พ่อเข้าใจแล้ว จะรีบนำของเหล่านี้ไปฝึกให้ชำนาญ”“อย่าฝึกจนลืมดู

เฟยหลานเปิดขวดหยกขวดหนึ่งออก กลิ่นหอมเข้มข้นทะลักออกมาจากปากขวดทันที ชายหนุ่มรีบพลิกฝ่ามือเทของในขวดหยกออกมาโอสถสีเขียวเม็ดหนึ่งกลิ้งไปมาบนฝ่ามือ “หนิงเอ๋อร์นี่มัน?”“หึ ๆ แน่นอนว่าต้องเป็นโอสถระดับสองที่หลานหลอมเองกับมือ เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ พอจะใช้อวดคนภายนอกได้หรือไม่?”“ยิ่งกว่าอวดได้อีก นี่หลานหลอมโอสถเป็นตั้งแต่เมื่อใดหรือ คงไม่ใช่ว่าขวดหยกพวกนี้....”เฟยอี้หนิงพยักหน้าขึ้นลง “ล้วนเป็นโอสถระดับสองทั้งสิ้น มีทั้งโอสถดูดซับพลังปราณ โอสถรักษาบาดแผล โอสถขัดเกลาร่างกาย และที่สำคัญ”“....” เฟยหลานจ้องมองเฟยอี้หนิงนิ่ง สูดหายใจเข้าปอดยาวกลืนน้ำลายลงคอเฟยอี้หนิงยิ้มสองมือเท้าสะเอวแล้วเอ่ยขึ้นมาว่า “โอสถชำระไขกระดูกระดับสอง”“อะไรนะ!!!”เฟยหลานตกใจเสียงหลงรีบยกมือขึ้นปิดปาก “ล...หลานจะบอกว่า ในนี้มีโอสถชำระไขกระดูกระดับสองอยู่ด้วยหรือ? หลาน หลานพูดจริงหรือ?!!”“จริงเจ้าค่ะ” เฟยอี้หนิงพยักหน้าแล้วหันสายตามองบิดามารดา “ท่านพ่อท่านแม่ ไม่ใช่ว่าท่านอารู้อยู่แล้วหรือเจ้าคะ เหตุใดถึงยังตกใจมากขนาดนี้”“รู้? รู้อยู่แล้วอะไร?” เฟยหลานเอ่ยถาม“ก็จะอะไรเสียอีกเล่าเจ้าคะ ก็เรื่องที่หลานหลอมโอสถช

กงเจ๋อเอ่ยถามด้วยสีหน้าเป็นกังวลหันมองลูกน้อยบนเตียง มองภรรยาซึ่งกอบกุมมือลูกน้อยไม่ห่างก่อนจะหันสายตามองเฟยอี้หนิงซึ่งยืนอยู่ข้างกาย “หนิงเอ๋อร์ลูกของข้าจะไม่เป็นอะไรจริง ๆ ใช่ไหม”ตนออกไปสอบถามหญิงชราซึ่งเป็นแม่นมของตนถึงสาเหตุของคำพูดบุตรสาว ทำให้กงเจ๋อรู้ว่าอีกฝ่ายคือตัวการที่ทำให้การปลุกพลังของกงเหยาเย่เกิดความผิดพลาดส่งผลให้ลูกน้อยกลายเป็นเด็กสติฟั่นเฟือนส่วนแรงจูงใจของหญิงชรามาจากความแค้นในอดีตที่ภรรยามีกับบุตรชายของนางเรื่องในครั้งนั้นรุนแรงถึงขั้นทำให้บุตรชายของนางพิการไม่สามารถฝึกปราณได้อีกเขาไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะเก็บเรื่องในวันนั้นไว้ในใจและเอาแต่สาปแช่งครอบครัวเขามาตลอด ทั้งที่คนผิดในเรื่องราวคือบุตรชายของนางอีกฝ่ายต้องการขืนใจภรรยาตนแท้ ๆ แต่นางกลับโทษซุยเสี่ยวอิงว่าเป็นสาเหตุทำให้บุตรของนางฝึกปราณไม่ได้ในเมื่อบุตรชายของนางไร้ประโยชน์นางจึงทำให้กงเหยาเย่ของเขาไร้ประโยชน์บ้างหลังกงเจ๋อได้รับรู้ความจริงเขาถึงกับพูดไม่ออก เพราะในวันที่เกิดเรื่องหญิงชรายอมรับความผิดของบุตรชายทุกอย่างขอร้องให้เขาอย่าได้ทำมากไปกว่านี้ ขอให้เขาเห็นแก่ความดีที่ตนเคยทำยกโทษให้บุตรชายสักครั้งแ

“หนิงเอ๋อร์ในที่สุดลูกก็กลับมาแล้ว” เหมยซีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงโล่งใจหลังยืนชะเง้อคอเฝ้ารอคอยการกลับมาของลูกน้อยแม้ใจจะเป็นกังวลแต่ด้วยเชื่อมั่นในตัวลูกสาวเหมยซีจึงเฝ้ารอ ยามนี้ได้เห็นลูกสาวกลับมาแล้วในใจนางถึงสามารถผ่อนคลายลงได้“ท่านแม่ลูกกลับมาแล้วเจ้าค่ะ”“แม่นางเหมย” ซุยเสี่ยวอิงเอ่ยยิ้ม ๆ“คนนี้คือ?”“ท่านน้าภรรยาท่านน้ากงเจ๋อเจ้าค่ะ”“อ...อ๋อ ที่แท้ก็คือภรรยาของกงเจ๋อ” เหมยซียิ้มส่งให้อีกฝ่าย รับลูกน้อยมาจากมือนาง“ขอบคุณท่านที่มาส่งลูกสาวข้า”“เป็นข้าต่างหากที่ควรพูดคำนั้นหากไม่ได้หนิงเอ๋อร์ของพวกท่านเย่เอ๋อร์บ้านข้าก็ไม่รู้ว่าจะเป็นเช่นไร”เหมยซีก้มมองลูกน้อยเฟยอี้หนิงฉีกยิ้มให้มารดา “ท่านแม่รายละเอียดไว้คุยกันทีหลังได้หรือไม่เจ้าคะ ตอนนี้ลูกอยากพักผ่อน”“ได้ ๆ แม่พาเจ้าไปพักให้หายเหนื่อย” พูดกับลูกน้อยจบแล้วก็หันสายตามกลับมามองซุยเสี่ยวอิง “สะใภ้กงวันนี้ไม่ได้ต้อนรับเจ้าให้ดีวันหน้าเจ้ามาเยี่ยมข้าจะชดเชยเรื่องในวันนี้ให้”“แม่นางเหมยเกรงใจแล้ว ถึงอย่างไรพวกท่านก็เรียกท่านพี่กงเจ๋อของข้าว่ากงเจ๋อ เช่นนั้นต่อไปก็เรียกข้าว่าเสี่ยวอิงเถิด”“ได้เสี่ยวอิง วันนี้ขอบคุณเจ้ามาก”ร่ำ

เฟยอี้หนิงที่รู้สึกโมโหหลับตาเพ่งจิตมองเข้าไปในทะเลจิตของตน เมื่อพบว่าไข่น้อยไม่ได้ทำสิ่งใดที่ส่งผลอันตรายต่อตนเอง เพียงแค่นอนนิ่งเหนือทะเลจิตวิญญาณจึงลืมตาขึ้นไม่สนใจไข่น้อยอีก“เจ้าอยากอยู่ก็อยู่ไปเถิด ดีเสียอีกอย่างนี้แล้วข้าจะได้ไม่ต้องพะวงว่าต้องคอยเติมพลังปราณให้เจ้าทุกวัน” เฟยอี้หนิงคิดอย่างไม่ยี่หระ หยัดตัวลุกขึ้นยืนก้าวเดินออกจากห้อง“ท่านแม่?”“หนิงเอ๋อร์ตื่นแล้วหรือลูก ดีเลยแม่เอาข้าวมาให้ลูกกินพอดี”“ขอบคุณท่านแม่หนิงเอ๋อร์กำลังหิวอยู่พอดีเลยเจ้าค่ะ” เฟยอี้หนิงตอบรับ ยื่นมือออกมาหยิบชามข้าวในมือมารดามาถือไว้เอง ก่อนจะหันหลังเข้าไปนั่งในห้องตามเดิมเหมยซีเดินตามเข้ามาหย่อนตัวนั่งข้างลูกน้อย“ค่อย ๆ กินนะพ่อเจ้าทำเอาไว้ให้เยอะเลย”เฟยอี้หนิงยิ้มให้มารดาพยักหน้าขึ้นลง “เจ้าค่ะ” ตอบรับแล้วก็เอ่ยถามขึ้นมาว่า “ท่านแม่ระหว่างที่ข้าหลับไปมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือไม่เจ้าคะ”เหมยซีส่ายหัว “ไม่มีเป็นพิเศษจะมีก็แค่ท่านน้ากงเจ๋อของลูกมาสอบถามว่าเจ้าตื่นแล้วหรือยัง”เฟยอี้หนิงพยักหน้า “ท่านน้าไม่ได้พูดถึงเรื่องเหยาเย่หรือเจ้าคะ”“เหยาเย่?”“บุตรสาวท่านน้ากงเจ๋อน่ะเจ้าค่ะ ข้าไปรักษาอาการป