All Chapters of ลี่หลัน มาเฟียสาวข้ามภพ: Chapter 11 - Chapter 20

จ้าวชิงรุ่ยมิได้แต่งงานกับสตรีในดวงใจอย่างที่เขาคิดเอาไว้ แต่กลายเป็นว่าต้องแต่งงานกับพี่สาวของสตรีในดวงใจแทน เรื่องราวเป็นเช่นใดก็ไม่กระจ่างนัก เพราะแต่ละคนที่นำมาพูดล้วนพูดไม่ตรงกัน บ้างก็ว่าจ้าวชิงรุ่ยเกิดเปลี่ยนใจ อีกคนก็พูดว่าถูกตระกูลตู้เปลี่ยนตัวเจ้าสาว“สืบให้ข้าหน่อยว่าผู้ใดมาซื้อ”“ไม่ต้องสืบขอรับ ข้าน้อยเห็นหน้าผู้ซื้อแล้ว เป็นแม่นางน้อยผู้หนึ่ง ทั่วเมืองลั่วตง ไม่สิ...ต้องเรียกว่าทั่วเขตตะวันออกข้าน้อยเองยังไม่เคยเห็นผู้ใดงดงามเท่านางมาก่อน แต่น่าแปลกขอรับ นางเก็บขอทานในเมืองลั่วตงมาอยู่ด้วยถึงหกคน ไม่รู้ว่านางคิดสิ่งใดอยู่”“รู้นามของนางหรือไม่” ซ่งซือหยุนหันไปมองพ่อบ้านซ่งอย่างสนใจพ่อบ้านซ่งยิ้มแห้ง “ไม่รู้ขอรับ เจ้าเด็กขอทานทั้งหกคนก็ไม่ยอมพูดออกมา แต่ดูเหมือนว่านางจะสนิทสนมกับโรงหมอสุ่ยไม่น้อย เสี่ยวเอ้อของโรงหมอเป็นผู้ที่วิ่งเรื่องซื้อเรือนพักและออกใบรับรองขอทานทั้งหกคนให้นางขอรับ”“น่าสนใจไม่น้อย” สายตาของซ่งซือหยุนมองไปทางทิศของเรือนพักหลังน้อยอย่างสนใจหากนางเป็นเพียงแม่นางน้อยก็ย่อมเป็นผู้ไม่ธรรมดา เมื่อสามารถเลี้ยงเหยี่ยวแดงเอาไว้ได้ ไหนจะรับตัวขอทานทั้งหกคนเข้า

พอรถม้ากำลังจะเคลื่อนเข้าไปในเรือน ซ่งซือหยุนก็เดินเข้ามาขวางเอาไว้ ลี่หลันนางจึงลงจากรถม้า ให้อาจ้านนำรถม้าเข้าไปเก็บ“นำของที่ข้าซื้อมาไปไว้ที่เรือนหลัก” นางสั่งความเสร็จก็หันมามองซ่งซือหยุน “หากจะถามเรื่องที่ข้าพูดเอาไว้ ท่านได้ยินไม่ผิด ข้าเป็นผู้ที่ช่วยท่าน ถือเสียว่า...แลกกับชีวิตของม้าข้าไปก็แล้วกัน คงไม่มีสิ่งใดที่สงสัยอีกแล้วใช่หรือไม่”พอนางจะเดินเข้าไปในเรือน เขาก็คว้าแขนของนางเอาไว้ “ขออภัย ข้ายังมีสิ่งที่ต้องการถามเจ้า เจ้าใช้ยาอันใดช่วยเหลือข้า”“เรื่องนี้...ข้าไม่จำเป็นต้องตอบกระมัง”เขาเม้มปากแน่น ดูเหมือนว่านางจะพูดคุยด้วยไม่ง่ายเลย “แล้วเจ้าหายไปได้อย่างไร”“ก็เดินกลับอย่างไรเล่า ถามแปลกเสียจริง หมดเรื่องข้าแล้วกระมัง ต่อไปก็ต่างคนต่างอยู่เถิด”ซ่งซือหยุนเดิมก็พูดมิค่อยเก่ง ยิ่งกับสตรีด้วยแล้ว เขาไม่รู้ว่าควรพูดเช่นใด กับนางแล้วเหมือนยิ่งไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับเขาเลยสักนิด“เพราะข้าจะสังหารม้าเจ้าหรือ”“หืม...ไม่ใช่ เดิมข้าก็ไม่เคยรู้จักท่านที่ช่วยท่านก็เป็นเพียงเรื่องบังเอิญเท่านั้น ต่อไปยิ่งไม่มีเหตุผลใดต้องเกี่ยวข้องกันอีก ต่างคนต่างอยู่ก็ถือว่าเหมาะสมแล้ว”“หากเจ

ทั้งห้าคนจะคุกเข่าขอบคุณให้ลี่หลัน เพราะจำนวนเงินที่นางให้ไม่น้อยเลย เดิมพวกเขาก็ไม่คิดว่าจะได้เงินด้วยซ้ำ เพราะสัญญาทาสของพวกตนเป็นสัญญาขายขาด เพราะเป็นทาสหลวงที่ผู้เป็นนายกระทำความผิด แต่ลี่หลันมอบเงินเดือนให้ ทั้งยังจะยอมให้พวกเขาไถ่ถอนตัวเองได้ จะไม่เรียกว่าสวรรค์เห็นใจพวกเขาได้อย่างไร“ข้าบอกแล้วว่าไม่ต้องคุกเข่าให้ข้า หากซึ้งใจกับสิ่งที่ข้ามอบให้ พวกเจ้าตั้งใจทำงานให้ข้าอย่างดีก็พอ นี่...ลุงหยวน ท่านนำเงินไปซื้อเสื้อผ้า ของใช้ของพวกท่าน”ลุงหยวนรับตั๋วเงินหนึ่งร้อยตำลึงเงินไปด้วยมือที่สั่นเทา เพราะไม่คิดว่าลี่หลันจะไว้ใจเขาตั้งแต่วันแรกที่ซื้อตัวมา “มากไปหรือไม่ขอรับ”“ไม่มาก เห็นชุดที่อาจ้านสวมใส่หรือไม่ ซื้อผ้าเนื้อดีทั้งหมด เครื่องนอน ของใช้สิ่งใดจำเป็นซื้อมาให้ครบ หากเงินไม่พอมาขอเพิ่มได้ พวกเจ้าทำอาหารเป็นใช่หรือไม่” นางหันไปมองสตรีทั้งสี่คน“เป็นเจ้าค่ะ” พวกนางต่างก็รีบพยักหน้ารับ“ดี อยากกินสิ่งใดก็ไปหาซื้อมาทำเองก็แล้วกัน ข้าอาจจะไม่ค่อยได้เข้ามาวุ่นวายเรื่องความเป็นอยู่ของพวกเจ้ามากนัก แต่ว่า...ไม่ว่าพวกเจ้าทำสิ่งใด ล้วนไม่อาจรอดพ้นสายตาของข้าได้ หากคิดร้ายต่อข้าเพียงแค

วันแรกที่เปิดขาย ราคาสินค้าไม่ได้ลดลงเช่นที่ร้านอื่นทำ แต่ลี่หลันนางให้แถมสบู่เหลวอาบน้ำสำหรับลูกค้าที่ซื้อสินค้ามากกว่าห้าสิบตำลึงเงิน วันแรกแม้สินค้าจะถูกขายออกไปเพียงอย่างละไม่ถึงห้าสิบชิ้น แต่ก็นับว่าทำเงินได้ไม่น้อยเลยพอเข้าวันที่สองคนงานในร้านและหลงจู๊ไฉก็ต้องหัวหมุน เมื่อไม่รู้ว่าลูกค้าเดินทางมาจากที่ใดกันมากมาย ของที่เหลือในร้านแทบจะไม่เพียงพอต่อความต้องการ จนต้องให้ลงชื่อจองสินค้าแล้วให้มารับของในภายหลัง เสียก็แต่วันที่สองของการขาย ลี่หลันนางไม่มีสินค้าแถมให้แล้ว แต่เปิดขายสบู่เหลวอาบน้ำในราคาสิบตำลึงเงินต่อหนึ่งขวดกระเบื้องอาจ้านเดินยิ้มกว้างเข้ามาหาลี่หลันที่นั่งอยู่ที่ศาลาด้านหลังเรือน เพื่อรายงานเรื่องการขายในวันที่สองให้นางได้รู้“นายหญิง สินค้าในร้านไม่มีเหลือแล้วขอรับ หลงจู๊ไฉให้ข้ามาถามว่าพรุ่งนี้ท่านจะเพิ่มสินค้าให้ทางร้านอีกเท่าหนึ่งได้หรือไม่” หลงจู๊ไฉเห็นว่าเป็นช่วงกอบโกยหากขายสินค้าเพิ่มจากเดิมอีกเท่าตัวย่อมเป็นเรื่องที่ดีแต่ลี่หลันนางคิดกลับกัน นางอยากกระตุ้นให้สินค้าเป็นที่ต้องการมากกว่าเดิม ต่อไปหากเพิ่มราคาขาย อย่างไรก็ต้องมีคนแย่งกันซื้อ “ไม่เพิ่ม บอกหลงจ

เจ้าเมืองลั่วตงก็ใบหน้าเขียวคลำอย่างไม่น่ามอง เมื่อเจ้าหน้าที่ของตนกำลังสารภาพออกมาว่าได้รับเงินมาจากหลงจู๊หม่าจริง ทั้งยังมีตั๋วเงินเป็นหลักฐาน ครั้งนี้เขาจะเข้าข้างนายท่านใหญ่หลิวก็เห็นจะไม่ได้ เพราะมีซ่งซือหยุนเข้าร่วมฟังการตัดสินด้วย ได้แต่ส่งสายตาให้นายท่านใหญ่หลิวยอมสละหลงจู๊หม่าทิ้งเสียทุกการกระทำจะรอดสายตาของไป่ไป๋ไปได้อย่างไร มันรีบจัดการใช้พลังปราณควบคุมจิตใจของหลงจู๊หม่าให้สารภาพถึงผู้ที่สั่งการแท้จริงออกมาทันที“นายท่านใหญ่ เป็นท่านที่สั่งให้ข้ากระทำเช่นนี้ ตอนนี้ท่านจะทอดทิ้งข้าหรือขอรับ”“จะ เจ้า” นายท่านใหญ่หลิวตกใจไม่น้อย เขาเพียงแค่คิดแต่ยังไม่ได้พูดออกมา หลงจู๊หม่าก็ชิงพูดออกมาก่อนแล้ว “เจ้าทำเรื่องทั้งหมดเอง แต่คิดใส่ความข้าหรือ ข้าเลี้ยงดูครอบครัวเจ้าอย่างดี แต่เจ้ากลับใส่ความข้า”ทั้งสองเริ่มโต้เถียงกันอย่างเผ็ดร้อน ชาวบ้านที่มุงดูต่างก็ส่งเสียงนินทากันอย่างสนุกปาก“พอได้แล้วไป่ไป๋ ประเดี๋ยวเจ้าเมืองลั่วตงรู้ตัวเสียก่อน” นางไม่ต้องการให้เจ้าเมืองลั่วตงรู้ตัวว่ากำลังมีภัย มิเช่นนั้นเขาคงได้รู้ว่าหลักฐานได้หายไปจากจวนแล้ว คงจะหาทางป้องกันก่อนที่นางจะหาคนมาจัดการเขา