Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

ควันสีขาวลอยคละคลุ้งไปทั่วห้องบนตึกสูงใจกลางเมืองฮ่องกง กลิ่นควันบุหรี่ที่ทำให้คนภายในห้องแทบจะสำลักออกมา แต่ดูเหมือนว่าทุกคนภายในห้องจะเคยชิน เพราะมือของแต่ละคนก็คีบบุหรี่เอาไว้มีเพียงสตรีหนึ่งเดียวในห้องที่ไม่ได้จุดบุหรี่สูบ เธอนั่งอยู่ตำแหน่งประธานกลางห้อง ท่ามกลางบุรุษหลากหลายช่วงอายุที่รอฟังคำสั่งของเธออยู่ลี่หลัน หญิงสาววัยยี่สิบห้าปี ที่ก้าวเข้ามานั่งตำแหน่งนายหญิงใหญ่แทนผู้เป็นพ่อ ที่ลงจากตำแหน่งหัวหน้ามาเฟีย ผู้กุมอำนาจกว่าครึ่งในเมืองฮ่องกงกว่าเธอจะก้าวขึ้นมาเป็นใหญ่เป็นที่ยอมรับของลูกน้องนับพันคนได้ก็ใช้เวลาอยู่นาน สิ่งที่บุรุษทำได้ ลี่หลันเองก็ทำได้เช่นกัน ไม่ว่าจะสังหารคนอย่างเลือดเย็นหรือตัดสินใจทางการค้า“นายหญิงจะลงมือตอนไหนดีครับ”ลี่หลันเคาะนิ้วกับโต๊ะ เสียงพูดคุยรอบข้างจึงเงียบลง ให้เธอได้ตัดสินงานใหญ่ เมื่อหลานวันก่อนกาสิโนของเธอถูกกลุ่มของมาเฟียอีกกลุ่มที่คิดจะขึ้นมาเป็นใหญ่แทนเข้ามาก่อกวน จนเสียหายไม่น้อย อีกทั้งลูกค้าที่เข้ามาเล่นก็เริ่มไม่มั่นใจในความปลอดภัย พากันย้ายไปกาสิโนแห่งใหม่มากกว่าครึ่ง“ตอนนี้เลย เตรียมตัวให้พร้อม ฉันจะไปด้วยตนเอง”“แต่ว่า...” ลูกน

ลี่หลันที่ยังคงนอนนิ่งอยู่บนพื้น ดวงตาหงส์จ้องมองท้องฟ้าในความมืดอย่างเย็นชา นางหัวเราะเสียงเย็นออกมาเบาๆ “หึหึ ทะลุมิติ ฉันข้ามภพมาอยู่ในยุคโบราณ ตลกสิ้นดี” นางชันตัวขึ้นนั่งพิงต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ด้านหลังในหัวของลี่หลันว่างเปล่าไปหมด ไม่รู้ว่าควรจะทำสิ่งใดต่อไป สถานที่ที่ไม่คุ้นเคย คำพูดและวัฒนธรรมสองยุคต่างกันลิบลับ และดูเหมือนว่าร่างที่วิญญาณของนางเข้ามาอยู่ ไม่มีสมบัติใดติดตัวมาด้วยเลยสักนิด“จะผอมไปไหน” เมื่อมองสำรวจเนื้อตัวก็อดจะบ่นออกมาไม่ได้อากาศรอบด้านก็เริ่มหนาวเย็น เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็เปียกชื้นไปด้วยน้ำ ยิ่งทำให้ร่างบางสั่นเทา จนนางต้องมองหาที่หลบลมหนาวลี่หลันพยุงตัวให้ลุกขึ้นเดิน มองหาที่หลบลมหนาวไปด้วย เดินเข้าไปไกลเพียงใดนางก็จำไม่ได้ รู้เพียงแค่ว่าไกลพอที่จะทำให้ขาของนางก้าวเดินแทบจะไม่ไหวแล้ว ด้านหน้าก็มีถ้ำปรากฏให้เห็นหากเป็นตู้ลี่หลันคนเดิม คงไม่กล้าดินเข้าไปภายในถ้ำที่มืดมิดเช่นที่ลี่หลันนางกำลังทำอยู่ ถึงลี่หลันนางจะเป็นบุตรสาวของมาเฟียใหญ่ในฮ่องกง แต่ตั้งแต่เล็กนางก็ถูกฝึกเพื่อให้เตรียมตัวเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งและกิจการที่พี่ชายนางทิ้งหน้าที่ไป ความมืดจึงทำให้นางกล

ลี่หลันนางเพิ่งสังเกตเห็นการมีอยู่ของเรือนพัก ตัวเรือนขนาดไม่ใหญ่มากนัก แต่เมื่อเข้าไปก็ทำให้ลี่หลันต้องตกตะลึงมากกว่าเดิม เพราะการจัดวางข้าวของภายในเรือนพัก เหมือนห้องพักและห้องทำงานของนางไม่มีผิด ถึงว่าข้าวของที่นางเรียกออกมาจากห้องทำงานถึงได้มาปรากฏให้นางเห็นทุกสิ่งยังคงมีอยู่เช่นเดิม ขาดเพียงปืนหลายสิบกระบอกที่นางสะสมเอาไว้ มีดและอาวุธลับยังคงจัดเรียงเอาไว้อยู่ที่เดิม ลี่หลันถอนหายใจออกมาด้วยความเสียดาย“อาวุธร้ายแรงเช่นนั้น ไม่มีทางได้ปรากฏในโลกแห่งนี้หรอกขอรับ”ลี่หลันหรี่ตามองไป่ไป๋ที่ดูเหมือนจะล่วงรู้ความคิดของนางไปเสียทุกอย่าง หลังจากที่ได้ทำพันธสัญญาต่อกัน “ที่มีอยู่ ก็ไม่มีใครรังแกข้าได้แล้ว”“ต่อให้ไม่มีสิ่งนี้ ก็ไม่มีผู้ใดรังแกท่านได้ ไม่เชื่อท่านก็ลองออกไปที่ลานฝึกยุทธ์ดูขอรับ”ไป่ไป๋เดินนำด้านหน้าไป ลี่หลันนางจึงต้องตามมันออกไปด้านหลัง ด้านหลังเรือนพักมีลานฝึกวรยุทธ์เช่นที่มันว่าจริง อาวุธที่นางเห็นล้วนแต่เป็นดาบ หอก แส้ เมื่อจับดาบขึ้นมาฟันหุ่นไม้ที่อยู่ตรงหน้า ลี่หลันลองออกแรงเต็มกำลัง ก็พบว่าหุ่นไม้ถึงกับขาดออกเป็นสองท่อนทันที“ดาบคมนัก” นางมองดาบในมืออย่างชื่นชม“ไ

ไป่ไป๋นำทางอย่างชำนาญ มันเข้ามาในเมืองลั่วตงบ่อย ย่อมรู้ดีว่าร้านใดรับซื้อสินค้าให้ราคายุติธรรม“ร้านนี้ท่านหมอสุ่ยให้ราคายุติธรรมที่สุดแล้วนายหญิง”ลี่หลันเงยหน้าขึ้นมองแผ่นป้ายไม้ชื่อร้าน พอก้าวเท้าจะเข้าไปด้านใน ก็มีเสี่ยวเอ้อเดินเข้ามาขวางหน้าเอาไว้“แม่นาง เจ้าต้องการซื้อยาหรือนำสมุนไพรมาขายหรือ” แม้เสื้อผ้าที่สวมใส่มีบางส่วนที่ได้รับการซ่อมแซมหลายหน แต่ก็ยังสะอาด อีกทั้งยังมีใบหน้างามของลี่หลันที่ทำให้เขาไม่กล้าที่จะขึ้นเสียงใส่นาง“ข้ามีสมุนไพรมาขาย” ลี่หลันล้วงเข้าไปในอกเสื้อของนาง แล้วหยิบห่อผ้าออกมาเสี่ยวเอ้อมึนงงไม่น้อย มิใช่ว่าเขาไม่ได้สังเกตหรือมองหาตะกร้าที่ควรจะมีสมุนไพรอยู่ด้านใน ที่แขนเสื้อหรืออกเสื้อของนางดูอย่างไรก็ไม่อาจเก็บห่อผ้าในมือของนางเอาไว้ได้ โดยไม่ถูกคนสังเกตเห็นเข้า แต่เขาก็ยังเอื้อมมือมารับห่อผ้าที่ลี่หลันนางส่งให้เปิดออกดู“สวรรค์!!!” เสี่ยวเอ้อร้องออกมาด้วยความตกใจ เขาเกือบจะปล่อยห่อผ้าในมือทิ้งลงพื้นเสียแล้วตอนนี้คนงานในโรงหมอ และชาวบ้านที่มาหาหมอต่างก็หันมามองทางเสี่ยวเอ้อและลี่หลันด้วยความสนใจลี่หลันเลิกคิ้วขึ้นมอง “รับซื้อหรือไม่” จากท่าทางนางก็

อาหวนมองลี่หลันอย่างเป็นห่วง แต่เมื่อเห็นสายตาที่เด็ดเดี่ยวของนาง เขาก็ยอมพานางไปดูเรือนทางทิศตะวันตก แต่ระยะทางไกลมิใช่น้อย จึงต้องเสียเวลาเรียกรถม้าให้พาไป ลี่หลันเองก็ไม่ห้ามยอมให้อาหวนเรียกรถม้าระหว่างที่รออาหวนไปเรียกรถม้า ลี่หลันก็เดินเล่นอยู่ไม่ห่างจากที่เดิมมากนัก สายตาของนางก็ไปหยุดมองเด็กหนุ่มอายุไม่มากไปกว่านางเท่าใด กำลังถูกกลุ่มคนกำลังทุบตี“นายหญิง!!! ท่านจะไปที่ใด รถม้ากำลังมาแล้ว” ไป่ไป๋ร้องเรียกลี่หลัน เมื่อเห็นนางพุ่งตัวไปทางทิศที่เด็กหนุ่มกำลังถูกทำร้ายเพียงเสี้ยวหน้าด้านข้างของเด็กหนุ่มที่ถูกทุบตี ลี่หลันก็จดจำเขาได้ทันที “อาจ้าน!!!” นางร้องเรียกเขาเสียงดังนางไม่สนใจว่ากลุ่มคนตรงหน้าจะมีมากเพียงใด ลี่หลันยกเท้าถีบชายวัยกลางคนที่กำลังเงื้อมไม้ในมือจะทุบตีเด็กหนุ่มอีกครั้ง จนเขากลิ้งล้มไปไกล ทุกคนที่กำลังทุบตีหยุดมือทันที ลี่หลันนางจึงได้ดึงตัวของเด็กหนุ่มที่นางเรียกว่าอาจ้านออกมาได้ยิ่งมองใกล้ๆ ก็ยิ่งแน่ใจว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าคือลูกน้องคนสนิทในชาติก่อนของนางจริงๆ เด็กหนุ่มที่นางยังจับมือเอาไว้ก็มองลี่หลันด้วยความตกตะลึง แต่ยังไม่ทันได้พูดสิ่งใด กลุ่มคนก็เริ่มที่จะ