All Chapters of ลี่หลัน มาเฟียสาวข้ามภพ: Chapter 21 - Chapter 30

ถังจื้อเต๋อยื่นหน้าเข้าไปใกล้ลี่หลัน เหมือนว่าเขาจะรับรู้ได้ถึงสายตาไม่พอใจของคนที่อยู่ด้านนอกศาลา จึงได้ถอยห่างออกมา“เจ้าหาหลักฐานมาได้อย่างไร ข้าใช้ความสามารถที่เรียนมาในชีวิตก่อนทั้งหมดแล้ว แต่ยังไม่อาจแกะร่องรอยได้”“ไม่ต้องรู้ เจ้าต้องตรวจสอบเจ้าเมืองหงซวงด้วยหรือไม่”“หืม...ไม่มีคำสั่ง ว่าแต่เจ้าอยากให้ข้าตรวจสอบเจ้าเมืองหงซวงหรือ เพราะอันใด” เขายื่นหน้ามาใกล้อย่างสนใจ “เจ้าเมืองตู้ดวงซวยไม่น้อย เขาทำอันใดเจ้าไว้”“เขาเป็นบิดาเจ้าของร่าง คนตระกูลตู้ทำให้เจ้าของร่างตาย ข้าต้องแก้แค้นให้นาง”“ตระกูลตู้คงสิ้นชื่อแน่” ถังจื้อเต๋อเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาเบิกตากว้างมองมาทางลี่หลัน “เช่นนั้น ร่างของเจ้าคือตู้ลี่หลันหรือ”“อืม” ลี่หลันปรายตามองเขาเหมือนมองคนโง่ นางพูดไปแล้วว่าตู้เฉียงคือบิดาเจ้าของร่าง แล้วต้องตกใจอะไร“ว่าที่ฮูหยินของรองแม่ทัพจ้าวก็คือเจ้าหรือ”“ไม่ใช่ข้า นางตายไปแล้ว” ลี่หลันตวัดตามองเตือนเขา“ใช่ ใช่ นางตายไปแล้ว ว่าแต่...รองแม่ทัพจ้าวรู้หรือยังว่านางตายไปแล้ว เขาเสียใจจนแทบเสียสติ คิดว่านางทอดทิ้งไปกับบ่าวในเรือน”“รู้ว่าตายแล้วจะทำอันใดได้ ในเมื่อเขาต้องแต่งตู

ตู้หนิงเซียนหลับสนิทอยู่บนเตียง ถึงแม้นางจะต้องเข้าพิธีกับไก่ตัวผู้ แต่ถึงอย่างไรนางก็ได้ชื่อว่ากลายเป็นภรรยาของจ้าวชิงรุ่ยแล้ว ต่อให้ไม่พอใจเพียงใดก็ถือว่านางได้สมหวังลี่หลันยืนมองตู้หนิงเซียนนิ่งๆ ที่ข้างเตียง ภายในอกของนางกำลังร่ำร้องให้นางกรีดใบหน้าของตู้หนิงเซียนให้เสียโฉม แต่นางไม่คิดจะทำเช่นนั้น ลี่หลันนำชุดของตู้ลี่หลันที่นางสวมใส่ในวันที่ตกน้ำตายออกมาวางลงบนเตียงข้างตัวตู้หนิงเซียนอาจ้านถูกสั่งให้ออกไปรอที่ทางออกด้านนอกจวน ลี่หลันนางกับไป่ไป๋เดินมุ่งหน้าไปที่เรือนพักของตู้ลี่หลัน ตัวเรือนทรุดโทรมไร้การดูแล ข้าวของด้านในตอนนี้แทบไม่มีสิ่งใดหลงเหลืออยู่แล้ว ตามความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ใต้เตียงมีหีบไม้เก่าที่ ด้านในเป็นของต่างหน้าที่มารดาตู้ลี่หลันนางทิ้งเอาไว้ให้บุตรสาวลี่หลันหยิบกล่องไม้มาเปิดออกดู ก็พบเพียงปิ่นด้ามงามและผ้าเช็ดหน้าที่ปักนามลี่หลันเอาไว้ “เจ้าคงโกรธแค้นที่ข้าไม่สังหารนางทิ้งเช่นเดียวกับที่นางทำกับเจ้า สำหรับบางคนความตายมันง่ายเกินไป สู้ให้นางอยู่อย่างเจ็บปวดกับสิ่งที่นางแย่งชิงไปจากเจ้าเถิด” นางปิดกล่องไม้แล้วเก็บเข้าไปในมิติ“ส่วนที่นี่...” นางมองไปรอบเ

ตู้เฉียงเอ่ยถามอย่างแปลกใจ เพราะไม่ได้ยินข่าวว่าซ่งซือหยุนจะเดินทางมาที่เมืองหงซวงมาก่อน “ท่านแม่ทัพซ่งพักอยู่ที่นี่หรือ”“ขอรับ มีเพียงห้องพักของคู่หมั้นท่านแม่ทัพซ่งที่ไม่ยอมให้พวกข้าน้อยเข้าไปตรวจ”“อืม” ตู้เฉียงโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “ข้าจัดการเอง” เขาเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยมมิใช่ว่าต้องการตรวจสอบ แต่ต้องการขออภัยซ่งซือหยุนที่เจ้าหน้าที่ของเขาล่วงเกินไปเมื่อครู่ ด้วยไม่อยากมีเรื่องผิดใจซ่งซือหยุนและถังจื้อเต๋อยังคงเฝ้าอยู่ที่หน้าห้องพักของลี่หลันไม่ห่าง พอเห็นตู้เฉียงเดินเข้ามา ทั้งสองก็เปลี่ยนสีหน้าจากกังวลเป็นเย็นชาทันทีตู้เฉียงที่เห็นเช่นนั้นก็คิดว่าคนของตนทำให้ซ่งซือหยุนไม่พอใจ จึงเร่งฝีเท้าเข้าไปหา “ไม่คิดว่าท่านแม่ทัพซ่งจะพักที่นี่ เจ้าหน้าที่เพียงทำตามหน้าที่ หวังว่าท่านแม่ทัพจะเข้าใจขอรับ”“อืม”ถังจื้อเต๋อเดินเข้ามาอยู่ด้านข้างซ่งซือหยุน “ไม่ทราบว่ามีเรื่องใด ถึงได้พาเจ้าหน้าที่มาบุกค้นห้องพักเช่นนี้ขอรับ” เพราะเป็นผู้ตรวจการมาทำหน้าที่ตรวจสอบขุนนางท้องถิ่น เขาจึงไม่อาจเปิดเผยตัวได้“ไม่ปิดบังท่านแม่ทัพซ่ง เมื่อคืนนี้โจรบุกเข้าไปขโมยทรัพย์สินภายในจวน ทั้งยังเผาเรือนพักจนไหม้ไ

ซ่งซือหยุนสีหน้ายังคงเรียบเฉย เอ่ยตอบสหายอย่างเบื่อหน่าย “ข้าไม่ยุ่งเกี่ยวกับการแย่งชิง หน้าที่ของข้าคือปกป้องแคว้น”“เจ้าพูดเช่นใดก็ได้ แต่สุดท้ายเจ้าย่อมต้องเลือก มิเช่นนั้นชาวบ้านจะเดือดร้อนกว่าที่เป็นอยู่ องค์ชายใหญ่มีสิทธิ์โดยชอบธรรมเพียงแต่...พระองค์เป็นผู้จัดหานักพรต ทั้งยังคิดหาแต่ความสำราญ หากบัลลังก์ตกอยู่ในมือองค์ชายใหญ่ คงไม่ต่างไปจากที่เป็นเช่นตอนนี้”ถังจื้อเต๋อส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ ตัวเขาแม้จะมาจากโลกอนาคตแต่ไม่อาจช่วยเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เป็นอยู่ได้มากนัก เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้ซ่งซือหยุนที่นั่งฟังเงียบๆ“หรือเจ้าคิดจะหนุนหลังหลานชายของเจ้า” เขาเอ่ยถามเสียงเบาแววตาของซ่งซือหยุนแข็งกร้าวขึ้นทันที เขาตวัดตามองถังจื้อเต๋อที่ปากมาก พูดเรื่องในหนเก่าขึ้นมา ถังจื้อเต๋อเองก็พอจะมองออกว่าซ่งซือหยุนไม่พอใจ “อย่าได้โกรธเคืองข้าเลย อีกไม่นานเจ้าเองก็ต้องตัดสินใจว่าควรจะเลือกฝ่ายใด ข้าคิดว่าเจ้าจะให้อภัยน้องสาวของเจ้าแล้ว”“ข้าไม่มีน้องสาว” เสียงของเขาเย็นชาเดิมซ่งซือหยุนมิได้ใช้แซ่ซ่ง แซ่เดิมของเขาคือแซ่ไป๋ บิดาของซ่งซือหยุน ไป๋ลู่ฮุ่ย เป็นเสนาบดีกรมโยธา มารดาของเขา ซ่งจินอวี่ ตระก

ทั้งสามยังไม่ทันได้แยกย้ายกันไปที่ใด ก็เห็นไป่ไป๋เดินเข้ามาหา พร้อมกับไก่ตัวผู้เดินตามอยู่ด้านหลัง “ไปเอามาจากไหน” ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนไก่ป่าในมิติ อีกทั้งมันยังมีผ้าแดงผูกอยู่ที่คออีกด้วย“มันต้องโดนฆ่า ข้าเลยพากลับมาด้วย”“เจ้าพาเจ้าบ่าวมาเช่นนี้ แล้วเจ้าสาวจะเข้าหอได้อย่างไร”“ก่อนที่นางจะเข้าหอ คงต้องรักษาตัวอีกหลายวัน”ซ่งซือหยุนหรี่ตามองไก่ตัวผู้ที่อยู่ด้านข้างของไป่ไป๋ เจ้าไก่มันเองก็รับรู้ได้ถึงสายตาไม่เป็นมิตร พอหันมาทางซ่งซือหยุนก็ถูกเขาจับตัวเอาไว้ทันที“นายท่าน ท่านจะทำอันใดมันขอรับ” ไป่ไป๋ร้องถามออกมา“กินมัน”ไก่ตัวผู้รู้ตัวว่าอยู่ในอันตรายก็ร้องออกมาเสียงดัง เพื่อหวังให้คนที่ยืนอยู่ช่วยเหลือมัน“หากอยากกินไก่ ในตู้เย็นของข้าก็มี ท่านต้องฆ่ามันด้วยหรือ”“มันคือตัวแทน”ลี่หลันขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ แต่ไป่ไป๋ล้มตัวลงไปกลิ้งหัวเราะเสียงดังอยู่กับพื้นอย่าชอบใจ “ท่านไม่ต้องฆ่ามันหรอกขอรับ เพียงปล่อยให้มันอยู่ในป่า ไม่ออกมาให้ท่านเห็นก็พอ” มันลุกขึ้นมาเอ่ยบอกกับซ่งซือหยุนซ่งซือหยุนยืนคิดอยู่ครู่ ก่อนจะยอมปล่อยไก่ในมือให้เป็นอิสระ พอมันถูกปล่อยก็รีบวิ่งหายเข้าไปในป่าทันที ซ่งซ