ทะลุมิติไปก็หนีไม่พ้นท่านอ๋องทรราช のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

ซูซิวเหยากล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบน้ำเสียงแฝงด้วยความจริงจัง “หากพระองค์ทรงพบสิ่งใด โปรดแจ้งหม่อมฉันด้วยเถิดเพคะ หม่อมฉันไม่อยากเป็นเพียงหมากบนกระดานที่ถูกปิดบังไม่รู้เรื่องใดเลย”ฉินอ๋องเฟิงหยางเลิกคิ้วเล็กน้อย ดวงตาคมมองนางด้วยความเย็นชา“เจ้าอยากรู้ไปทำไม เรื่องนี้อันตรายเกินกว่าที่เจ้าจะเข้าใจ”ซูซิวเหยาพยายามกลั้นใจไม่แสดงความไม่พอใจ นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเบา “หม่อมฉันเพียงต้องการรู้ถ้าหากมีสิ่งใดเกิดขึ้น หม่อมฉันจะได้เตรียมตัวรับมือได้ทันเวลา”ฉินอ๋องส่ายหน้าช้า ๆ น้ำเสียงเย็นยะเยือก “เจ้าไม่มีความจำเป็นต้องรู้ ข้าจะจัดการเรื่องทั้งหมดเอง สตรีเช่นเจ้ามีหน้าที่เพียงอยู่นิ่ง ๆ รอคำสั่งก็พอ”แม้คำตอบนั้นจะทำให้นางไม่พอใจ ทว่าในใจลึก ๆ ซูซิวเหยารู้ว่าการโต้แย้งกับบุรุษเช่นนี้ย่อมไร้ประโยชน์นางสูดลมหายใจลึก เปลี่ยนน้ำเสียงให้อ่อนลง “หม่อมฉันเข้าใจว่าพระองค์ทรงมีภาระมากมาย แต่โปรดคิดว่านี่เป็นคำขอร้องจากสตรีตัวคนเดียวที่ไร้ซึ่งมารดา ต้องต่อสู้กับแม่เลี้ยงเพียงลำพังได้หรือไม่เพคะ”ดวงตาของฉินอ๋องเฟิงหยางจับจ้องใบหน้างามที่แฝงด้วยความอ่อนแอ นางดูบอบบางและไร้ที่พึ่งพา น้ำเสียงที่อ่อนโยนเช่

ยี่สิบสามท่านตายามสายวันใหม่ สายลมเอื่อยเฉื่อยพัดผ่านยอดไม้ในป่าลึก เวลานี้ซูซิวเหยาก้าวเท้ามุ่งหน้าสู่กระท่อมกลางป่าของอาจารย์หมอไป่เจี้ยนเช่นทุกครั้ง ตามข้อตกลงกับเขาที่นางจะรับหน้าที่เป็นผู้ช่วยกึ่งสาวใช้ส่วนตัวปลูกสมุนไพรและดูแลกระท่อมเพื่อแลกเปลี่ยนกับความช่วยเหลือในการตรวจรักษาร่างกายในครั้งก่อน ดังนั้นทุกครั้งที่มีโอกาสนางจะมาที่นี่อย่างไม่ขาด แม้กระทั่งวันนี้ ซูซิวเหยาสวมเสื้อผ้าเรียบง่าย มือข้างหนึ่งถือไม้กวาด อีกข้างพับแขนเสื้อขึ้นสูง ขณะกำลังปัดกวาดและจัดเรียงสมุนไพรที่เก็บมาได้อย่างขมักเขม้นบนโต๊ะไม้เรียบง่ายมีกองสมุนไพรที่ยังคัดแยกไม่เสร็จ วางอยู่เคียงข้างห่อสมุนไพรที่จัดเรียงเป็นระเบียบแล้ว แสงแดดอ่อนส่องลอดผ่านช่องว่างของหลังคากระท่อม เผยให้เห็นหยาดเหงื่อบางเบาที่เกาะอยู่บนหน้าผากของหญิงสาว ทว่าซูซิวเหยามิได้ปริปากบ่นแม้แต่น้อย ใบหน้าของนางสงบนิ่ง ดวงตาจดจ่อกับงานตรงหน้าอย่างมุ่งมั่นเสียงนกในป่าแว่วมาเป็นระยะ ผสานกับกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสมุนไพรที่ลอยอบอวลทั่วกระท่อม บรรยากาศรอบกายสงบเรียบง่าย แต่แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนของวิถีชีวิตที่ซูซิวเหยาเริ่มคุ้นเคยและยอมรับด้วยใจสง

ยี่สิบสี่งานเลี้ยงในวังหลวงค่ำคืนในนี้วังหลวงเปล่งประกายด้วยแสงโคมไฟระยิบระยับ งานเลี้ยงฉลองชัยชนะสำหรับแม่ทัพใหญ่ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ในโถงพระราชวังที่ประดับประดาอย่างวิจิตร แน่นอนว่ารวมถึงตระกูลซูซึ่งเป็นเพียงขุนนางระดับเล็กได้รับเชิญเข้าร่วมงานด้วยเพราะคุณสมบัติที่ผ่านเกณฑ์พอดีเช่นกันซูเหวินอี้เดินเคียงคู่กับฮูหยินใหญ่หลงซิ่วเฟินและซูซิวเหยาบุตรสาวคนโต ทั้งสามแสดงท่าทีเรียบร้อยและระมัดระวังทุกย่างก้าว บรรยากาศโอ่อ่าและกลิ่นอายของผู้ทรงอำนาจทำให้ชาวตระกูลซูรู้สึกกดดันและตื่นเต้นไม่น้อยภายนอกฮูหยินหลงซิ่วเฟินยิ้มหวานละมุนใจทว่าภายในใจกลับเต็มไปด้วยความคั่งแค้นที่ต้องปฏิบัติตัวเป็นเหมือนแม่เลี้ยงที่ดีทั้งที่ในใจเกลียดแสนเกลียด“ซิวเหยา เจ้าดื่มน้ำชาหน่อยเถิด นั่งพักนานคงเมื่อย”ซูซิวเหยารับคำอย่างว่าง่ายทว่าหญิงสาวไม่คิดแตะต้องน้ำชาจอกนั้นแม้แต่น้อย “ขอบพระคุณเจ้าค่ะท่านแม่”ในใจของซูซิวเหยา นางรู้ว่าแม่เลี้ยงของตนไม่เคยเปลี่ยนแปลงความคิดร้ายต่อตน การพูดดีครั้งนี้ย่อมมีเป้าหมายแอบแฝงอย่างแน่นอนระหว่างการสนทนาหลงซิ่วเฟินพาเดินนำเข้าหาตระกูลเหวิน ผู้ทรงอิทธิพลในราชสำนัก“ข้าน้อย

“ขอบพระทัยเพคะ ที่ทรงสละเวลาเฝ้าดูหม่อมฉันอยู่และกล่าวตักเตือนอยู่เสมอ ทว่าหม่อมฉันไม่เคยบอกนี่ว่าหม่อมฉันเป็นสตรีเรียบร้อยดั่งผ้าพับไว้”ฉินอ๋องเฟิงหยางกัดฟัน ดวงหน้าของเขาแดงเล็กน้อยแต่ยังคงรักษาท่าทีดุดัน“เหอะ! แล้วก็อย่าคิดไปเอง ข้าไม่ได้เฝ้าดูเจ้ากับบุรุษหน้าขาวผู้นั้น ข้าเพียงจับตาดูเพราะเกรงว่าจะมีคนมาทำอะไรเสียหายที่อุทยานแห่งนี้หรือไม่ก็เท่านั้น!”ซูซิวเหยายิ้มเยาะ “เช่นนั้นหม่อมฉันก็ต้องขออภัยที่ทำให้ท่านอ๋องเห็นภาพไม่ประเทืองสายตาเพคะ”ทั้งสองเถียงกันด้วยน้ำเสียงประชดประชัน เสียงเถียงกันดังก้องในอุทยานหลวง ฉินอ๋องเฟิงหยางยืนจ้องมองซูซิวเหยาด้วยสายตาไม่พอใจ ส่วนหญิงสาวก็ไม่ยอมแพ้เถียงตอบกลับหน้าตาเฉย ริมฝีปากที่เคลื่อนไหวอย่างมั่นใจดูไม่รู้สึกผิดนั้นของซูซิวเหยาทำให้อ๋องหนุ่มนึกถึงบางสิ่งที่ไม่ควรนึกถึงดวงตาคมของเขาฉายแววหงุดหงิดเหลือทน ความอดทนที่มีต่อสตรีปากกล้าคนนี้มาถึงขีดจำกัด ก่อนที่ซูซิวเหยาจะเอ่ยถ้อยคำใดอีกต่อไป อ๋องหนุ่มก็ยื่นมือออกไปดึงนางเข้ามาใกล้ รวบเอวบางยึดแน่น ใบหน้าคมคายก้มลงประทับปิดปากที่เอ่ยถ้อยคำกวนใจด้วยริมฝีปากของเขาเองสัมผัสของจูบที่แนบแน่นทำให้ซู

ซูซิวเหยาหลุบตาลงอย่างครุ่นคิด นางรู้ดีว่าคำพูดของนางคงเปลี่ยนใจชายหนุ่มไม่ได้ง่าย ๆ แต่หากปล่อยให้หมอหลวงมาถึง เรื่องราวอาจบานปลายนางต้องหาวิธีที่ดีที่สุดเพื่อปกปิดความลับนี้ และออกไปจากตำหนักของเขาโดยเร็วที่สุด...เสียงฝีเท้าที่เสมือนเป็นระฆังช่วยชีวิตดังขึ้นจากภายนอกตำหนักทำลายบรรยากาศเคร่งขรึมภายในห้องสี่เหลี่ยม พระอาทิตย์ยามสายส่องแสงลอดผ่านหน้าต่างสะท้อนเงาของกลุ่มคนที่ก้าวเข้ามาภายในหมอหลวงชราเดินนำเข้ามาด้วยสีหน้าจริงจัง ด้านหลังมีผู้ติดตามอีกหลายคน ท่ามกลางพวกเขา เหวินอวิ้นเฉิง คุณชายรองแห่งตระกูลเหวิน เดินเข้ามาพร้อมพันผ้าสีขาวรอบศีรษะทันทีที่เหวินอวิ้นเฉิงมองเห็นซูซิวเหยานั่งอยู่บนตั่ง สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด“คุณหนูใหญ่ซู! ข้าได้ยินว่าเจ้าไม่สบายจึงรีบตามมาดู คุณหนูเป็นอย่างไรบ้าง”ซูซิวเหยาตกใจเล็กน้อยที่เห็นชายหนุ่มตามมาด้วย นางรีบโค้งศีรษะเล็กน้อยเป็นการทักทาย“คุณชายรอง ไม่จำเป็นต้องลำบากมาถึงที่นี่หรอกเจ้าค่ะ ข้าเพียงอ่อนเพลียเล็กน้อยเท่านั้น”เหวินอวิ้นเฉิงเดินเข้ามาใกล้ พลางจับมือของซูซิวเหยาอย่างเป็นธรรมชาติ“นี่เป็นเพราะข้าที่พาท่านไปเด