ทะลุมิติไปก็หนีไม่พ้นท่านอ๋องทรราช のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

เลือดจากราตรีแรกของสตรี“นางไม่ใช่นางโลมของที่นี่หรอกหรือ…” เขาพึมพำเสียงต่ำในลำคอ ความคิดค่อย ๆ เรียงร้อยขึ้นมาด้วยความแปลกใจนางโลมที่จะยังคงความบริสุทธิ์อยู่กันเล่า สตรีผู้นั้นไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน อีกทั้งหากพูดถึงทักษะการต่อสู้ของนาง รวมถึงความกล้าที่หาได้ยากจากหญิงสาวทั่วไป ทำให้อ๋องหนุ่มต้องใคร่ครวญทุกสิ่งอีกครั้งขณะที่ความคิดของเขากำลังดำเนินไป กลิ่นหอมประหลาดสายหนึ่งก็ลอยแตะจมูกเมื่อสายลมเฮือกใหญ่พักเข้ามาในห้อง มัน...เป็นกลิ่นที่เขารู้จักดีจนต้องชะงักไปครู่หนึ่ง“กลิ่นนี้...ดอกอู่โถว” ชื่อดอกไม้หลุดออกจากริมฝีปากของเขาแผ่วเบา ดอกไม้ที่มีสีขาวบริสุทธิ์แต่กลับถูกใช้ทำพิษร้ายแรงกับคนที่เขารักที่สุด...คนที่เคยเป็นแสงสว่างในชีวิตของเขาต้องมาตายเพราะพิษของดอกอู่โถวนี้เฟิงหยางสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นที่ฝังใจนี้ไม่ควรปรากฏในห้องพักของหอนางโลมแห่งนี้ และเขามั่นใจว่าไม่มีใครนำดอกไม้ชนิดนี้มาวางตกแต่งอยู่ในที่แห่งนี้แน่นอนเขาหันไปทางลูกน้องคนสนิทที่ยืนรอคำสั่งอยู่ “หลิวหาน เจ้ารู้สึกถึงกลิ่นอะไรแปลก ๆ หรือไม่”หลิวหานนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดหายใจลึกและตอบอย่างลังเล “มีกลิ่นจาง ๆ คล้ายด

“ท่านแม่ไม่ต้องเป็นกังวล ข้าสบายดีแล้วจริง ๆ ข้าขอตัวกลับจวนก่อนเจ้าค่ะ”หลังจากการสนทนากับสมาชิกในครอบครัว ซูซิวเหยากลับมายังเรือนพักส่วนตัวของตน ภายนอกอาจดูเหมือนหญิงสาวผู้สงบเรียบร้อยแต่ในใจของนางกำลังคลาคล่ำไปด้วยคำถามและความสงสัยนางเดินไปนั่งลงที่โต๊ะเครื่องแป้งในห้อง มองภาพสะท้อนของตนเองในกระจกทองเหลืองเก่าครึ ใบหน้าของนางยังคงงดงามทว่าดวงตานั้นบัดนี้เต็มไปด้วยความเย็นชาและความระแวดระวังเต็มเปี่ยม“หายได้อย่างไร หึ” คำพูดของหลงซิ่วเฟินสะท้อนอยู่ในความคิดของนาง เสียงที่แฝงความตกใจอย่างไม่ปิดบังของมารดาเลี้ยงทำให้นางยิ่งมั่นใจว่าสตรีผู้นี้ไม่จริงใจ“บางทีโรคประหลาดของข้าอาจไม่ได้เกิดขึ้นตามธรรมชาติ…”ความทรงจำจากชีวิตก่อนในฐานะสายลับผู้เคยต่อสู้กับแผนการลอบสังหารและการวางยาพิษผุดขึ้นมา นางเคยเห็นคนใช้ยาพิษออกฤทธิ์อ่อนเพื่อบั่นทอนสุขภาพของเป้าหมายจนค่อย ๆ เสื่อมสภาพก่อนตายร่างบางลุกขึ้นยืนและเดินไปที่เตียง หยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กจากลิ้นชักโต๊ะข้างเตียงขึ้นมา สมุดเล่มนี้เป็นของซูซิวเหยาคนเดิม สุดท้ายมือบางเปิดอ่านด้วยความตั้งใจเพื่อค้นหาเบาะแสเพิ่มเติม“ข้าไม่อาจไว้ใจผู้ใดได้เลย…”

อะไรกัน? ดวงตาของนางเบิกกว้างเล็กน้อย เมื่อพบว่ามีดพลังงานแม่เหล็กที่นางเพิ่งคิดถึงไปปรากฏขึ้นในมือของนางอย่างไร้เสียงซูซิวเหยาแทบไม่เชื่อสายตาตนเอง นางพยายามตั้งสติและซ่อนมีดไว้ในมืออย่างแนบเนียนที่สุดเพื่อไม่ให้บุรุษทั้งสองจับสังเกตได้เป็นไปได้อย่างไรก่อนที่สายตาจะเหลือบไปมองแหวนเงินที่นิ้วนางข้างขวาแหวนวงนี้เป็นสิ่งที่ติดตัวมาพร้อมกับร่างของซูซิวเหยาคนเก่า นางเคยพยายามถอดออกหลายครั้งแต่ไม่เคยทำได้ จึงคิดว่าเป็นเพียงเครื่องประดับที่ไร้ความสำคัญ แต่บัดนี้นางเริ่มตระหนักว่าแหวนวงนี้อาจไม่ใช่สิ่งธรรมดาหรือว่าแหวนนี้จะเป็นมิติเก็บของ? นางคิดพลางนึกถึงอุปกรณ์ที่นางเคยใช้ในชาติที่แล้วความคิดนี้ทำให้นางหวนคิดถึงช่วงเวลาที่นางยังทำงานเป็นสายลับ นางมีเครื่องมือที่ทรงพลังมากมาย แต่ละชิ้นล้วนได้รับการออกแบบมาเฉพาะสำหรับภารกิจเสี่ยงตาย หากแหวนวงนี้สามารถดึงอุปกรณ์เหล่านั้นออกมาได้จริง นางอาจมีโอกาสรอดในโลกที่ไม่คุ้นเคยแห่งนี้ได้ง่ายขึ้นขณะนั้นบุรุษทั้งสองพานางมาถึงรถม้าเก่าคันหนึ่งที่จอดรออยู่ใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ รถม้าเป็นแบบธรรมดาที่ใช้สำหรับบรรทุกสินค้า แต่บัดนี้ถูกดัดแปลงเป็นพื้นท

ห้างานเลี้ยงฉลองความสำเร็จ“พวกเจ้าคงสงสัยว่าข้าเรียกทุกคนมารวมตัวกันเช้านี้เพราะเหตุใดสินะ”ทุกคนตั้งใจฟัง หลงซิ่วเฟินยิ้มบางพลางสบตาสามีอย่างให้กำลังใจ ขณะที่ซูซินอวี้มองบิดาด้วยแววตารอคอย“ข้าได้รับเทียบเชิญจากตระกูลซ่ง ซึ่งเป็นหัวหน้างานของข้าให้ไปร่วมงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จในการสอบจอหงวนของบุตรชายคนโตของหัวหน้าข้าซึ่งเป็นรองเสนาบดีฝ่ายโยธา”“นี่เป็นงานใหญ่ และตระกูลซ่งมีความสำคัญมากในราชสำนัก ข้าเพิ่งได้รับการเลื่อนขั้นตำแหน่งใหม่เมื่อช่วงต้นปีโชคดีที่ได้รับโอกาสไปร่วมงานครั้งนี้ด้วย”เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะมองไปยังสมาชิกในครอบครัว “พวกเจ้าจงเตรียมตัวให้พร้อม ข้าไม่ต้องการให้ตระกูลซูเสียหน้าในงานนี้”หลงซิ่วเฟินยิ้มกว้าง “แน่นอนเจ้าค่ะ ข้าจะดูแลเรื่องเครื่องแต่งกายให้ทุกคนเองเจ้าค่ะท่านพี่”ซูซินอวี้พยักหน้าด้วยความตื่นเต้น ท่าทางระริกระรี้ดีใจอย่างออกนอกหน้าจนโผกอดแขนมารดาของตนเอง “เป็นเกียรติของเราที่ได้ไปร่วมงานนี้จริง ๆ ด้วยเจ้าค่ะท่านพ่อท่านแม่”ซูซิวเหยายังคงนิ่งเงียบดวงตาของนางแฝงด้วยความครุ่นคิดตลอดเวลา“ท่านพี่เจ้าคะ ไม่เพียงแต่ท่านที่ได้รับเทียบเชิญ ครอบครัวของข้าก็ได

หกพิษใดที่แอบแฝงภายในงานเลี้ยงอันโอ่อ่า เวลานี้งานยังไม่เริ่มอย่างเป็นทางการนี้จึงเป็นเวลาที่ผู้คนต่างสนทนาและหัวเราะอย่างมีความสุข เสียงเพลงบรรเลงจากพิณจีนดังกังวานเสริมบรรยากาศแห่งความยินดี ท่ามกลางความครึกครื้น ซูซิวเหยายังคงเดินวนเวียนอยู่ท่ามกลางแขกในงานโดยมีมารดาเลี้ยงอย่างหลงซิ่วเฟินนำเดินไปยังทิศทางที่ตนต้องการหลงซิ่วเฟินปรายตามองสาวใช้คนสนิทอวิ๋น ที่ยืนอยู่ใกล้โต๊ะอาหาร นางส่งสัญญาณด้วยสายตา อวิ๋นพยักหน้ารับและเดินหายไปทางเรือนด้านในของตระกูลซ่งอย่างรู้งานราวกับมีการนัดแนะกันแล้วนั่นเองแน่นอนว่าการส่งสัญญาณนี้อดีตสายลับอย่างซูซิวเหยาย่อมสังเกตเห็นจึงระวังตนเองยิ่งกว่าเดิมขณะที่ซูซิวเหยาเดินตามหลงซิ่วเฟินอยู่ในงาน นางถูกพาไปยังพื้นที่ที่จัดไว้สำหรับสมาชิกของตระกูลหลงโดยเฉพาะ ที่นั่นมีบิดาของหลงซิ่วเฟินและพี่ชายของนางนั่งอยู่ในชุดที่ดูภูมิฐาน บิดาของหลงซิ่วเฟินลุกขึ้นทันทีที่เห็นพวกนางเข้ามา“คารวะท่านตาเจ้าค่ะ”“ซูซิวเหยาใช่หรือไม่ เจ้าคือคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลซูใช่หรือไม่” ชายชราเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่นซูซิวเหยายิ้มบาง ๆ และก้มศีรษะให้ “เจ้าค่ะ ท่านตา”บิดาของหลงซิ่วเฟินหั