ทะลุมิติไปก็หนีไม่พ้นท่านอ๋องทรราช のすべてのチャプター: チャプター 91 - チャプター 100

ตอนนี้ซูซิวเหยาสวมเพียงชุดนอนเนื้อผ้าบางเบา สีอ่อนที่ยิ่งขับให้ผิวขาวผ่องของนางดูโดดเด่นในแสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างห้องเข้ามาอ๋องเฟิงหยางที่กำลังจะเอ่ยปากกลับคำเหน็บแนมของนาง พลันสายตาก็เลื่อนต่ำไปหยุดที่เรือนร่างอ่อนช้อยที่เผยให้เห็นเค้าความงามโดยไม่ได้ตั้งใจสายตาคมคู่นั้นไล่สำรวจตั้งแต่ไหล่ลาดที่โผล่พ้นเนื้อผ้าลงมาจนถึงส่วนเว้าส่วนโค้งที่แม้จะไม่ได้เผยให้เห็นทั้งหมด แต่ก็ชวนให้จินตนาการมากเกินควรเสียงลมหายใจหนักขึ้นในลำคอ มือหนากำแน่นโดยไม่รู้ตัว เมื่อสติเข้าจับได้ว่าตนเองเผลอคิดในสิ่งที่ไม่ควร เขากลืนน้ำลายลงไปอย่างฝืดคอ เบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อปรับอารมณ์เมื่อได้สติกลับคืนมา ฉินอ๋องพยายามเรียกความมั่นใจคืนด้วยการพูดน้ำเสียงเรียบนิ่ง“ข้าเสียเวลามาย่อมมีธุระกับเจ้า”“ดึกดื่นเช่นนี้ ท่านอ๋องยังมีธุระอันใดถึงได้บุกรุกเรือนของหม่อมฉันอีกหรือเพคะ”“ข้ามีข่าวสำคัญจะมาบอกเจ้าเกี่ยวกับสัญลักษณ์นั่น”ท่าทางขรึมขลังของเขาแม้จะดูนิ่งเฉย แต่ในใจกลับสั่นสะเทือน ความรู้สึกบางอย่างที่ไม่คุ้นเคยแล่นวูบอยู่ในอกราวกับว่าภาพของซูซิวเหยาที่เขาเพิ่งเห็นเมื่อครู่ยังคงตราตรึงและตามหลอกหลอนอยู่ในห

“แต่หม่อมฉันยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่า รองเสนาบดีโยธา ผู้นั้น เป็นถึงขุนนางใหญ่โต มีเหตุจูงใจอันใดจึงต้องวางยาพิษพระสนมเฟิง พระมารดาของพระองค์ด้วยเพคะ?”คำถามของนางทำให้อ๋องเฟิงหยางนิ่งเงียบไป ดวงตาคมจ้องมองไปยังความมืดภายนอกหน้าต่าง ราวกับมองเห็นภาพอดีตที่เต็มไปด้วยบาดแผลเสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความขมขื่น“เหตุผลน่ะหรือ ข้าพอรู้อยู่ข้อหนึ่ง...รองเสนาบดีโยธาซ่งเหวินเทียน ปากหาได้ตรงกับใจไม่ เขาปฏิบัติต่อมารดาของข้าเหมือนสหายวัยเด็กที่รักใคร่ ทว่าเพื่อความมั่นคงของตำแหน่งหน้าที่การงานของตน เขากลับกล้ากำจัดสหายวัยเด็กได้อย่างเลือดเย็น”ซูซิวเหยาขมวดคิ้ว “ทำไมกัน?”“เมื่อสิบห้าปีก่อน มารดาข้าบังเอิญไปล่วงรู้ความลับบางอย่างเข้า...ตอนนั้นตระกูลซ่งมีหน้าที่ดูแลการสร้างเขื่อนที่เมืองจงฉี แต่เกิดความผิดพลาดในการวาดโครงร่างเขื่อนและคำนวณวัตถุดิบผิดพลาดจนเขื่อนทะลายสร้างความเสียหายมากมายนัก”ชายหนุ่มกัดฟันเล็กน้อย “แทนที่พวกเขาจะรับผิดชอบ กลับเลือกปกปิดความผิด โยนความผิดให้หัวหน้าคนงาน...ตระกูลฉี ผลคือ...ตระกูลฉีต้องรับโทษฐานประมาท ถูกปลดออกจากตำแหน่ง กลายเป็นตระกูลชาวบ้า

“หม่อมฉันเหนื่อยแล้วเพคะ”“...”เฟิงหยางหยุดชะงักทันทีแม้ว่ายากจะหักห้ามใจหลังจากลิ้นร้อนได้ชิมเนื้อรสหวานไปจนเกือบเอาเข้าปาก ทว่ายามสบสายตาจริงจังของนางแฝงความเว้าวอนนั้น อ๋องหนุ่มได้แต่ถอนหายใจตัดสินใจรีบลุกขึ้นจากเตียง เดินตรงไปยังห้องอาบน้ำด้วยท่าทางเร่งรีบ ร่างสูงที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและเสน่ห์แบบบุรุษสะท้อนแสงจันทร์ยามค่ำคืน ทำให้แม้แต่เงาของเขาก็ยังดูสง่างามแต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความทรมาน“เจ้าบอกให้ข้าหยุดได้อย่างไรในช่วงเวลานี้...” เขาพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงแหบพร่าด้วยความไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะ แม้จะคิดอย่างนั้น แต่ลึก ๆ ในใจเขาก็รู้ว่าสิ่งที่ซูซิวเหยาพูดนั้นสมเหตุสมผล นางไม่สบายตั้งแต่ช่วงเย็นและเกือบเป็นลมไปแล้วด้วยซ้ำหนหนึ่ง เขาไม่ควรบังคับหรือเร่งเร้านางมากเกินไปภายในห้องอาบน้ำ เสียงน้ำเย็นที่ไหลกระทบผิวกายแข็งแกร่งของเฟิงหยางดังสะท้อนในห้องเงียบงัน มือหนาของเขาเทน้ำลงบนร่างกายเพื่อดับไฟปรารถนาที่คุกรุ่นอยู่ในใจทว่าภาพของสตรีผู้งดงามนอนอยู่บนเตียงกลับไม่เลือนหายจากความคิดของเขา ดวงตาอ่อนโยนที่มองมา ริมฝีปากนุ่มที่สัมผัส จนกระทั่งเนื้อนวลที่บดเบียดลงบนร่างกายเขา“ซ

“ท่านพ่อเจ้าคะ ลูกมีเรื่องจะขอ...”ซูเหวินอี้วางช้อนลง หันมามองบุตรสาวด้วยแววตาเป็นห่วง “ว่ามาเถอะ ซิวเหยา เจ้าต้องการสิ่งใด”“ลูกอยากไปศึกษาธรรมะที่สำนักชีทางเมืองเหนือเจ้าค่ะ” ซูซิวเหยาพูดเสียงเรียบ “ที่นั่นสงบและเหมาะแก่การพิจารณาตัวเอง นอกจากนี้ลูกอยากพาน้องซินอวี้ไปด้วย...อาจช่วยบำบัดจิตใจของน้องได้บ้าง”ซูเหวินอี้ขมวดคิ้วทันที “เจ้าอยากไปอยู่ที่นั่นทำไมกัน สำนักชีนั้นห่างไกลและลำบากนัก”ซูซิวเหยาคลี่ยิ้มที่เต็มไปด้วยเหตุผล “ชื่อเสียงของสตรีตระกูลซูตอนนี้ไม่ดีนักเจ้าค่ะ หากลูกอยู่ในเมืองหลวงต่อไม่มีผลดีอันใด ลูกคิดว่าหากอยู่ที่อื่นสักสองสามปี รอจนเรื่องซาลงแล้วจึงกลับมาก็น่าจะเหมาะสมกว่านะเจ้าคะ”ซูเหวินอี้ถอนหายใจหนัก “เจ้าแน่ใจหรือว่าจะอยู่ที่นั่นได้”หญิงสาวพยักหน้า “เจ้าค่ะ...ลูกแน่ใจ”ซูเหวินอี้ลังเลอยู่นาน แต่ในที่สุดเขาก็พยักหน้า “ถ้าเจ้าแน่ใจ ข้าก็จะไม่ขัด...”ซูซิวเหยากล่าวขอบคุณ แต่ในใจของนางเต็มไปด้วยความสับสน ทั้งความโล่งใจที่แผนการของนางกำลังจะสำเร็จ และความเศร้าที่ต้องจากไปจากที่นี่ นางรู้ดีว่าเหตุผลแท้จริงไม่ใช่การศึกษาธรรมะ แต่มันคือการหนีไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ห่า

สามสิบสองวันเดินทางวันเดินทางมาถึงเร็วเกินกว่าที่ซูซิวเหยาจะเตรียมใจ นางและซูซินอวี้กำลังจะออกเดินทางไปยังสำนักชีทางเหนือ รถม้าหลายคันจอดเรียงรายอยู่หน้าจวนตระกูลซู บ่าวรับใช้ช่วยกันขนสัมภาระขึ้นรถอย่างขะมักเขม้น ซูเหวินอี้ประมุขตระกูลซูมายืนส่งลูกสาวทั้งสองด้วยสีหน้าอาลัยอาวรณ์“เหยาเอ๋อร์ ระวังตัวนะลูก... หากมีสิ่งใดขัดสนเขียนจดหมายมาหาพ่อได้เสมอ” ซูเหวินอี้เอ่ยลาน้ำเสียงสั่นเครือ“เจ้าค่ะ ท่านพ่อ” ซูซิวเหยาตอบก่อนก้าวเท้าขึ้นรถม้าขณะที่รถม้ากำลังจะเริ่มออกเดินทาง ก็มีเสียงม้าหลายตัววิ่งกุบกับมาจากถนนใหญ่ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของ ทหารในชุดเกราะสลักลายของฉินอ๋องควบม้าประกบล้อมขบวนรถม้าของตระกูลซู ซูซิวเหยาและคนอื่น ๆ ในจวนต่างตกใจคิดว่าเป็นโจรกลุ่มใหญ่“เกิดอะไรขึ้น!” ซูเหวินอี้ร้องถามเสียงดัง ขณะที่พ่อบ้านรีบวิ่งออกไปสอบถามเหตุการณ์ทันใดนั้น มือหนาของบุรุษในชุดดำสนิทก็เปิดม่านประตูรถม้าของซูซิวเหยาออกโดยไม่ให้ตั้งตัว ร่างของหญิงสาวถูกดึงออกจากรถม้าอย่างรวดเร็ว“เจ้าคิดว่าจะหนีข้าได้ง่าย ๆ เช่นนั้นหรือ ซิวเหยา!”น้ำเสียงเข้มและดุดันทำให้ซูซิวเหยาชะงัก นางเงยหน้าขึ้นและเห็นว่า